Feb 18, 2011

මායාකාර ඇස් 3

 මායාකාර ඇස් 2 කියවන්න
 
මම කෑ ගසා සිනාසීමි,  සිතේ සතුට දොරේගලා යන නිමේෂයක නිහඩව සිටින්නට මට සිත් නොවිය. මහ හඩින් හිනැහෙමින් දෙඅත් විහාදා නැගී උන්නනෙමි. දෙනෙත් කදුලින් තෙත් වී යන තුරුම මම සිනා සීමි... ඒ ඇසිල්ලෙන් නොනවත්වා දෙනෙතින් කදුලු ගලන්නට විය දෙනෙත් පුපුරා ගලා යන ලොකු කදුලු කැටි වලකාලන්නට මා දැරූ උත්සහයෙන් කිසිදු ඵළක් නොවීය. අරුමයකි මට මාගේ හිසකෙස් වදයක් විය... එකිනෙක උදුරා ඉවත් කරන්නට තරම්  බලවත් උවමනාවක් හදිසියේ මට දැනිණී. දෑතින්ම මගේ කෙස් අහුරු පිටින් උගුල්ලා දැමීමේ අසාර්ථක උත්සහයක මම නියැළුනෙමි. නැත කිසිදු ඵලක් නැත මම ආගන්තුක කේන්තියකින් වියරු උනෙමි. ඉදිරිපසවු මේසය මත කහපැහැති මිටක් සහිත කතුරක් විය සැනෙකින් කතුර ඩැහැගත් මා දෙ‍දණ දක්වා දිගුවු කෙස්වැටියේ කෙස් රොදින් දොද කපා දැමුවෙමි... කිසිවෙකු විසින් මා අතවු කතුර උදුරා ගනිද්දි මගේ කේත්තිය උත්සන්න විය.. මම හැකි වෙර යොදා කෑ ගැසුවෙමි. කිහිප දෙනෙකු පැමිණ මා දැඩිව ග්‍රහනය කර ගන්නා බවක් හැගිණී.. මම ඔවුන්ගෙන් මිදීමට දැඩි උත්සහයක් ගතිමි. අඩි පොළවේ ගසමින් දිගුනිය වලින් ඔවුන්ව සූරා කමින් වියරුවෙන් කෑ ගසමින් ගතකල විනාඩි කිහිපය අවසන මම හෙමිබත් වීමි.. සුව නින්දකට පිවිසීමේ බලවත් උවමනාවකින් මම පෙළුනෙමි.. වදෙන් පොරෙන් බිම වාඩි වී මොහොතක් නිසල වීමි.. 

අවකාෂය මා වාටා කැරකෙන බවක් මට හැගිනි. මහ හඩින් හිනැහෙමින් මා වටා කරකරවෙන විකාර රෑප සියල්ලගෙන්ම සැගවීමේ ක්ෂණික අශාවකින් මා දැවුනෙමි.. සීතල සිමෙන්ති පොළවේ උණ්ඩි වී දෙදණ මත මුහුණ සහවා ගතිමි. එහෙත් මුළු ලොවම මා දෙසම බලා ඉන්නා බවක් හැගීගියෙන් මම හොර ඇසින් විපරම් කලෙමි. මා‍ සිතූ දෙය නිවැරදිය ඔවුන් සියල්ලොම මා දෙස ගිජුව බාලා හිදී. ළගක උල් ආයුදයක් ඇත්දැයි සොයද්දි මා අතින්ම ගිලිහි වැටුණු කතුර සොයා ගතිමි, සැනින් එය ඩැහැගත්මා දෙතුන් දනෙකු වුවත් මරා දැම්මේ වියරු උවමනාවෙන් ඉදිරියේ උන් පිරිස දෙසට කඩාපැන්නමි. අනපේක්ෂිත අතුල්පහරකින් කම්මුල් හිරිවැටී යද්දී  මලානික සිරුර සිමෙන්ති පොළව මතට කඩාවැටෙනු මටම දැනුනි.

************************************************************************

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
________________________________________________________________________

අගුල් වැටී තිබුණු ඇසිපිය විවර කරන්නට බොහො වේලාවක සිටි දැරූ උත්සහය අවසන සාර්ථක විය නමුත් අවට කිසිවක් පැහැදිලිව නොපෙනෙන ලෙසට ඇස වටා විනිවිද පෙනෙන ආවරණයක් දැමුවාක් මෙන් විය.. දෑතන් දෙනෙත් පොඩි කරන්නට සිතුනිද දෙඅත් සෙලවීමට නොහැක , මම හිස හරවා බැලීමි. ඇදවියලට දමා තිබුණු මාංචු යුවලකින් මා දෙඅත් සිරවී තිබුණි.

අම්මාත් තාත්තාත් සමග පොලිස් කාර්්‍යාලයේ උන් මා දැන් සිටින්නේ රොහල් කාමරයක බව වැටහුනෙන් මම විස්මයට පත් වුවෙමි. අවට නෙත් හරවා බලන විට දුවුවේ.. එකම වර්ණයෙන් යුතු ඇදුම් වලින් සැරසුණූ රෝගින් පිරිසකි. ඔවුන්ගේ හැසිරීමි විවිධාකාරය.  තම කෙස් වැටිය කොන්ඩ කරල් විස්සකට තිහකට ගොතාගත් කාන්තාවක් කුඩා මල් ගෙන වරලස සරසමින් උන්නාය. තවත් තැනක මාගේ වයසේ පමණ යුවතියත් මහ හඩින් සිනාසෙමින් දෙඅත් විහිදා රගමින් උන්නාය. මැදිවියේ කාන්තාවක් පත්තර පිටුවත් කිසි පිළිවෙලක් නොමැතිව ඒ මේ අතට පෙරලා බලමින් ඒ දෙසට සිනාසෙයි. විටෙක මහ හඩින් හඩා වැලපෙයි. යාබද ඇදේ සිටින්නිය කිලිටි බොනික්කියක් ගෙන සුරතල් කරමින් සිටියි. බුද්ධියෙන් සිතා බලන කල මා සිටිනා තැන ගැන මට හොදින් අවබොදවිය..මා සිටින්නේ මානසික රොගින් සිටින රොහල් වාට්ටුවකය  එහෙත් කවුරුන් කෙසේ මා මෙහි ගෙනැඩිත් දැමුවාදැයි මම නොදනිමි. ඒ ගැන සිතන්නට සිත සන්සුන් තරගන්නට මම මොහොතකට දෙනෙත් පියා ගතිමි...

පබොදා......

කිසිවෙකු නම කියා මා අමතද්දී.. මම ගැස්සී දෙනෙත් විවිර කලෙමි. මා ඉදිරියේ උන්නේ තරුණ වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනෙකි. ඔවුන් හා සිනාසීමේ අසාර්ථක උත්සහය අතරතුර මා දෙනෙත් කදුලින් බොද විය...

ඇ....ඇ..යි... ම..ම... මෙ..හේ...... අමාරුවෙන් කෙල පොදක් ගිලගන්නට හැකිවුණු ඇසිල්ලේ මම විමසීමි...

ඔයාට ටිකක් අසනීප උනා පබොදා.... ඒකයි ඔයා මෙහේ.... ඔවුන් කරුණාබර හඩික් කියද්දී විස්මය පිරි දෑසින් මම ඔවුන් දෙස බලා උන්නෙමි.

මට පිස්සු නැහැ.... ඇයි මාව පිස්සක් කොටුවකට ගෙනාවේ.... සිත තුල වු වේදනාව වචන හා මුසු කොට මිමිණීමි.

මෙතන කාටවත් පිස්සු නැහැ පබෝදා... කිසි කෙනෙක්ට පිස්සු නැහැ. ඒයාලා මානසික රොගින්.. හැම වෙලාවෙම නැතත් සමහර වෙලාවල් වලට ඒ අය අසාමාන්‍ය විදියට හැසිරෙනවා.... ඒක අසනීපයක් මිසක්  පිළීකුල් කරන්න දෙයක් නෙවෙයි... අපි ඒ අයව තේරුම් ගන්න තරමට එයාල එක්ක ජීවත් වෙන්න ලේසියි...

තරුණ වෛද්‍යවරයා නිවුණු හඩින් කියද්දී.. මම නිහඩව අසා උන්නෙමි...  

කවුද මාව මෙහෙට ගෙනාවේ..... තාත්තද...... සිත තුල බොහෝවේලාවක් පැසවමින් උන් පැනය ඉදිරිපත් කල මා විස්මය පිරි දෑසින්ම වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනා දෙස බලා උන්නමි.

ඔයාට මතකද මෙහේ එන්න කලින් ඔයා කොහේද හිටියේ කියලා...

මෙහි එන්නට මත්තෙන් මා උන්නේ.. සැරපරුෂ පොලිස් නිලධාරිනියන් සමග පොලිස් ස්ථානයක බව මා මතකයේ විය... ඒහෙත් මා පොලීසියට ගියේ කුමකටදැයි මට දැන් අමතකය.. මොහොතක් විපක්ෂිතව  එය සිහි කරන්නට වීමි. එහෙත් ඒ ගැන මතකයක් මා සතු නොවීය...

පොලීසීයේ.... ඒ.. ඒත් ඇයි මම පොලීසියට ගියේ... කෝ.. අම්මයි තාත්තයි... එයාලා පොලීසියට ආවා මව ගෙදර එක්කරන් යන්න.... අ..අනේ....කෝ.. අම්මා..... ළදැරියක් මෙන් මා ඉකිබිදින්නට වීමි.

අම්මා එයි ඔයාව බලන්න...අඩන්න එපා... අර බලන්න කවුද ඇවිත් ඉන්නේ කියලා...එක් වෛද්‍යවරයෙකු කියද්දි.. මම හිස ඔසවා පිවිසුම් දොරටුව වෙත එබුනෙමි... 

උළුවස්සට බරදී.. මා දෙසම බලා උන් රැව දැක මා මුවේ මද  හිනහවක් නැගිනි..... මේ ආගන්තුක දනව්වේ දන්නා හදුනන එක් අයෙකු හොවීම සිතට සතුටක් විය...

"ලො......කු    අ....යි...යා......" මම මිමිණිමි.  එහෙත් ඔහු හිටි තැනම නොසෑලී මා දෙසම බලා උන්නේය...

 තාත්තාගේ ලොකු අක්කාගේ වැඩිහමල් පුතු වු ඔහුව  ලොකු අක්කාත් පොඩි අක්කාත් මමත් තිදෙනාම  මස්සිනා කෙනෙකු ලෙස නොව අපගේම සොයුරකු ලෙස පිළිගෙන උන්නෙමු. ලොකු අයියා තරමක වෙනස් චරිතයකි... ඔහු කතා කරන්නේ කලාතුරකින් වුවත් නිතර අප ගැනසෙවිල්ලෙන් පසු විය.. වෛද්‍ය වරයෙකු ලෙසට සේවයට බැදී.. ඈත පෙදෙසක රෝහලක සේවයට ගිය පසු නිතර අප නිවසට පැමිණිම නතර වුවත්  නිවසට පැමිනෙන හැම විටෙකම ඔහු අප තිදෙනා බැලීමට පැමිණියේය..  මම මේ ඔහු දකින්නේ මාස ගනනාවකට පසුව විය යුතුය.. නොබෝ වේලාවකින් ඹහු බර අඩි තබා මා උන් ගිලන් සයනය දෙසට පැමිණියේය....

"චූටී... මේ... මේ... මොනාද වෙන්නේ........." ප්‍රතාපවත් ලොකු අයියාගේ කට හඩ බිදී තිබුණී.... මා කිසිවිටෙකත් බලා පොරොත්තු නොවූ හඩකින් ඔහු මා ඇමතුවේය.. දෙනෙත් අළුතින් තෙත් විනි... 

"මම දන්නේ නැහැ ලොක්කයියේ..... ඇයි මාව මෙහෙම හිරකරගෙන ඉන්නේ...... ඇයි මාව පොලීසියට  ගෙනිච්චේ...." ඒ කිසිම සෙයක් මට තේරෙන්නේ නැහැ... ඇයි මට ගෙදර යන්න බැරි... කෝ අම්මා.... මට අම්මා ළගට යන්න ඔනි...." මම පොඩි කෙල්ලක් මෙන් කියවමින් හැඩුවෙමි. යදම්බැද සිරගත කොට සිටින මාගේ හිස කෙස් අතර  ලොක් අයියාගේ සුතර සෙනෙහසින් පිරිමැදිනි කදුලු අළුත් විය..

"ඇත්තටම චූටි ඔයාට මතක නැද්ද මොනාද උනේ කියලා......." ලොකු අයියා විස්මය පිරි දෑසින් මාදෙස බලා  උන්නේය.....

"නැහැ..... මට කිසි දෙයක් මතක නැහැ... මම පොලීසියේ හිටියා මතකයි.... ඒත් ඇයි මාව පොලීසියට ගෙනාවේ කියලා මතක නැහැ.." 

මාකාකාර ඇස් 4 

Feb 15, 2011

මායාකාර ඇස් දෙවන කොටස

මායාකාර ඇස් 1 කියවන්න

දෑත් වලින් හමන පිලී ගද මටම ඉවසන්නට බැරි නමුත් ඒ සමග සිතට දැනෙන කුරිරු සතුට හදවතින් වින්දෙමි. කන්නට පිරියක් නැත නොඑසේනම් මට කුසගින්නක් නැත. දින ගනනාවක තිස්සේ මා දැවුණු ගින්න නිමා දැමුවායැයි සිතමි.. මොහොතකට මා නිහඩ වීමි.. දෙනෙත් තෙමෙන ඇසිල්ලේ.. සුපුරුදු හඩකින් ගැස්සුණු මා හැරී බැලුවෙමි.. පිටතින් උන්නේ අම්මාත් තාත්තාත්ය..දෙදණ මත හිස හොවාගත් මා නොසෑලී උන්නෙමි. 

"චූටි දොනී.. මේ මොනවද වෙන්නේ...."

තාත්තාගේ හැගීම්බර හඩ ඉදිරියේ තවත් සැගවී ඉන්නට මට නොහැකි විය. එහෙත් ආයාසයෙන් නෙසැලී උන්නමි...

"ඇයි මගේ දුව ඒ වගේ වැඩක් කලේ...." 

 තාත්තාගේ කට හඩෙහි වු වෙවිලිල්ල මොහොතකට මා සිත සලිත කලේය.. පාසැලේ මුලු ගුරුවරයා වු ඔහුගේ හඩ බිදින්නට දරු සෙනෙහස කොතරමි හැගීම්බර විද... දෙමාපියන්ට මුහුණ දෙන්නට මට බැරි වුයේ මීට මාස ගනනකට ඉහතය  ඒ වරද නිවැරදි කල අද දින තාත්තාගේ මුහුණ බලන්නට බැරිව මා අසරණව සිටිමි......

"චූටි දොනි කතා කරන්න....ඔයාව ගෙදර ගෙනියන්නයි අපි ආවේ... සුමනසේකර අන්කල්වත් එක්කරගෙනමයි අපි ආවේ.... ඔයා කතා නොකලොත් හෙම උදේ වෙනකල් ඔයාට මෙහේ ඉන්න වෙයි......"

කුමක් කියන්නද... මම නිහඩවම උන්නෙමි......මෙහොතකින් යකඩ දොරටුව විවර විනි පොලිස්  නිලධාරිනිය මා ඇදගෙන මෙන්  ප්‍රධාන නිලධාරියාගේ නිල කාමරය වෙත ගියාය. අම්මාත් තාත්තාත් සුමනේ අන්කලුත් විය... මම හිටගෙන උන් තැනම ගල් ගෑසී උන්නෙමි.. ඔවුන් කියනා කිසි දෙයක් මට නෑසුණි මම දැනුනේ මම අවකාශයේ පාවීයන සෙයකි සැනෙකින් උස් අහසට නැගුණු මා නිදහසේ පාවී ගියෙමි 

පසුකන් මහ වනඋයන් 
කුරුළු ගී නද රස මැදින්‍
පාව යමි නිසසලේ මං
සොයාගන නොම දත් යමක්
හීනි මුනු මුනු නාදයෙන්
වැයෙන සත්තර රාවයෙන්
රස විදිමි මම ආදරෙන්
මග හැරුණු සුන්දර යමක්




සුන්දර කුමරියන් සැරිසරණ වනාන්තරයක.. මද අදුරු හැන්දෑවරුවක...  ඒ කුමරියන් සමග මම කෙලි කවට කම් කලෙමි.. ඔවුන් හා සිනාසුනෙමි.. අපි අත්වැල් බැදන් රැගුවෙමු.. උස් හඩින් සිනාසීමු.. අපව වලකන්නට කිසිවෙකුත් නොවීය... වන උයන පසු කරන් දිව ආ අපට හමු වුයේ.. සුන්දර මලින් පිරි මිටියාවතකි... අළුත් තණ බිම් මත නිරුවන් දෙපයින් සක්මන් කලෙමු.. සුන්දර ටියුලිප් මල් මිටක් මා අත විය.. මම දෙනෙත් පියා සැහැල් ලු හුස්මක් ගතිමි.. ජීවිතය මෙතරම් සුන්දර ඇයිදැයි කියා මොහොතකට මට සිතුණි. ඒ සැහැල්ලුවෙන්ම යලිත් මා අකාෂයට නැග පියාඹන්නට වීමි.. හොහොතකින් සිනිදු වලාකැටියක් මතට නැගුණු මා සුවසේ නිදන්නට වීමි.....


මායාකාර ඇස් 3



Feb 13, 2011

මායාකාර ඇස් - පළමු කොටස

අදුරු සෙවනැලි කිහිපයක් මා පසු කර ගිය බවක් හැගිණී, ඒහෙත් ඒ ගැන විමසන්නට තරම් සන්සුන් මනසක් මා සතු නෙවීය.. හැඩීමෙන් හෙම්බත්ව උන්  මා. බොහෝවේලාවක් නිදන්නට ඇත මටත් නෙදෑනිම සුව නින්දකට සම වැදී උන් මා යලි අවදි වනවිට බලා පොරොත්තූ වු උණුසුම් පොරෝනය හෝ සුසිනිදු පුළුන් කොට්ටය මා අසල නොවීය.. මා සිටිනා තැන යලිදු මට අවබෝද වීමෙන් හදිසයේ ඉකිබිදුම් නැගිනි..

ඉකියේ හඩ පිට නොවන්නට දත් ඇදි දෙක එකිනෙකට සිරකර ගතිමි.. කම්මුල් මාංශපේෂින් අසාමාන්‍ය ලෙස ඇදෙන බවක් මට හොදින් දැනිනි. ගිනියම් දෙනෙත පුපුරා  ඔසෙට කදුලු ගලන්නට විය... මම සිත දැඩි කර ගන්නට අසාර්ථක වෑයමක් ගනිමින් උන්නෙම්. වැතිර උන් තැන එහෙමම සිටිමින් දෙදණ පපුතුර දක්වා උන්ඩි
 කර ගතිමි.  මොහොතකින් යලින් මට නොදැනීම දෙනෙත් පියවෙන්නට විය.

සුව නින්දක උන් මා අවදි කලේ ලොකු අක්කා විසිනි. සැමදා සුපුරුදු ලෙසම ඇය පැමිණ මාගේ යටි පතුල් කිතිකැව්වාය..  මම කෑගසමින් සිනා සීමි කොහොදෝසිට පැමිණි පොඩි අක්කාද ඇදට පැන මා කිතිකවන්නට වුවාය.. අපි තිදෙනාම අද උඩ පොඩි උන් මෙන් දැගලීමු.
"ලොකූ... මම ආවොත් දෙනවා තුන්දෙනාටම.... මොන වදයක්ද උදේ පාන්දර..."
අම්මා කුස්සියේ සිට කෑ ගෑවාය... අපි තිදෙනා එහෙමම නිහඩ වීමු.. එහෙත් සිනහව සිරකරගන්නට තිදෙනාගෙන්  කිසිවෙකුට නෙහැකිවිය.. සුලු මොහොතක නිහඩ බවකින් අනතුරුව යලික් අප තිදෙනා කොක්හඩ තලන්නට වීමු... ඒ සිනහවට හේතුවන් හෝ නිමාවක් නොවීය... අහේතුකවම අප තිදෙනා ඇස් කදුලින් තෙමෙන තුරු සිනහ වීමු..කොට්ට වලින් එකිනෙකාට ගුටු බැට දුනිමු.. සියල්ලගේම අවසානය හැදිමිට උලුක් කරගෙන අම්මා කාමරයට පැමිණියමයි... හොර පුසියන් මෙන් ලොකු අක්කාත් පොඩි අක්කාත් කාමරයෙන් පිටව යති... ඉතින් මම යලිත් සුව නින්දට පිවිසෙමි මුළු රැයම තද නින්දේ පසු වුවත් උදෑසන අඩ නින්ද තරම් කිසිවිටකත් සුව නොවේ.. යන්තමින් ඇසෙන පිරිත් ස්වරයත් නිවයේ ආදරණිය යුද්ධයත් අතරේ දෙනෙත් පියාගෙන විදින රස බර අඩ නින්දට කවදත් මම ආසා කලෙමි.මේ නිදිබර බව වඩාත් සුන්දර වන්නේ වැසි දිනයන්ටය. මන්දාරම් අදුර අතරින් නැගි එන්නට වෙර දරණ ළහිරු කිරණ යන්තමින් ජනෙල් පියන් අතරින් කාමරයට එබෙන තුරුම මම නිදි සුව විදිමි... අක්කලා දෙදෙනාම රැකියාවට යන බැවින් නිවසේ තනිවන මා උදෑසන අවදි වුවත් දහවල අවදි වුවත් අම්මාට නිච්වියක් නැත.  දවසේ ඩැඩි වේලාවක් මම නිදාගන්නවාට ඇය කැමතිය එයට හේතුව.. ඇය කුස්සියේ වැඩක් කරමින් සිටිද්දීත් මිදුල අමදින විටත් මැහුමක් කරත්දීත් හෝ විවේකිව සිටින විටත් නොයෙකුත් ප්‍රශ්ණ අසමින් ඇය අසලින්ම දැවටෙමින් ඇයට සුන්දර මෙන්ම ආදරණිය වදකාරියක් වන නිසාය...  එහෙත් දහය පසුවන තුරුත් මම හොර නින්දේ පසු වන්නේ නම් අම්මා පැම්ණ කෙසේ හෝ මා අවදි කරවයි... මගේ හිසකේ අතර ආදරණියව ඇගිලි දුවවමින්. "චූටි දෝනී.. දහයත් පහු උනා" යි කියන තුරුම මම ඇදෙන් නෙබසිමි... අම්මාගේ උකුලේ හිස හොවාගෙන බොරුවට හුරතල් වෙමින් විනාඩි කිහිපයක් ගත කිරීම මගේ හොර නින්දේ සුපුරුදු අංගයකි.

"නැගිටලා මේක කනවා... හුරතල් කරන්න අය නැහැ...." කිහිල්ලට වැදුණු පා පාහරත් දෙකන් බිහිරිවන සුලු රුදුරු හඩත් නිසා මම ගැස්සී.. ඇහැරුනෙමි...කාකි නිල ඇදුමෙන් සැරසුණු පොලිස් නිලධාරිණිය බෙලෙක් තැටියක් මා අසල තබා පිටවී ගියාය.. දෙඅත් දිගහැර බැලීමි... පාහරයෙකුගේ ලේ පැල්ලම් තවමති ඉතිරිව තිබේ... ඒහෙත් කන්නට හෝ දෙඅත් සොදාගන්නට පිරියක් මට නොවිනි...  සිටි ලෙසම මොහොතක් ගල් ගැසී.. දෙනෙත් පියා උන්නෙමි... හඩා පලක් නැති බව දනිමි.... ඒහෙත් අම්මා තාත්තා සහ අක්කලා දෙදෙනා උමතුවෙන් මෙන් මා සොයන බවක් මට ඉවෙන් මෙන් දැනෙන්නට විය... එහෙත් තව දුරටත් මම ඔවුන්ගේ සුරතල් සුරගන නෙවෙමි.... 

මායාකාර ඇස් 2

Feb 11, 2011

යුගයේ පුගුස්සා ජනක කාව්‍ය විචාරය......

 උදේ වැඩට ආපු වෙලේ ඉදන් එකෙක් මගේ බ්ලොග බැලුවැයි බැලුවැයි කිය කිය වද දෙනවා.. මට කොහේ වෙලාවක් ඔව කරන්න බස් පදින්න තියේ පේසු බුකියේ කවි කියවන්න තියේ වදේ බැරි කමට ඔන් ඒ බ්ලොගට ගියා ඔන්න කවුද එකෙක්ගේ සදක් ඒ බ්ගොග් එකේ නම.... ඒක කියවපු වෙලේ ඉදන් මට හිසේ ඇම්ම... එෆා... වෙන බෝරිං කදුලු බැරල් එකක් ඒක....


මලවදේ ඉවසන්නම බැරි තැන ලිව්වා මම විචාරයක් අලුත්ම අදෝනාවට...




ගිම්හානයට වියළි ගිය ‍රළු පොළව මත
දෙපයින් සිට ගැනීමට වත් නොහැකිව
වාරු නැති ගත මතට අත් වැලක් සොයමින් ඇවිද ගිය සඳ
නේක කම්කටොළු මැද
ඉරි තැලී ගිය මැටි පිඩැලි ගෑලි විසි වන පොළව මත
රුධිර‍යෙන් නැහැවී ගිය ආත්මය අමතක කොට
සොයා ආවෙමි දිය පොදක්
බොන්නට නොව විදින්නට ඒ සිසිලස........

මෙයින් කියවෙන්නේ පතන් බබා නැමැති කවියා.. උහුලා ගත නෙහැකි කට්ටක් කමින් කෙල්ලක් නැති කම නිසා වේලී වේලී ආපු කටුක කර්කෂ තුච්ව අතීතයේ දුක්මුසු මතකයන්ය කෙල්ලක් නැති කමින් කෙල්ලක්ගේ පෙමක් නැති කමින් වියලී කරවී දුරවරණ වී ගිය මරුමුස් මුහුණ සහ ලේ පොදක් නැතිව කිසිම ගො එකක් නැතිව පල් වි තිබුණු හදවතට සිහිල් පැන් පොදක් වගේ සුකිරි කෙල්ලක් හොයාගෙන කටු කාගෙන ගිය ඒ අති දුෂකර ගමන ගැනය. නමුත් අවසානයේ මු කියනා දෙය ඉතාමත් පුගුස්සාජනකය... කට්ට කරවෙන අව්වේ කුටු කන එකා වතුර හොයන්නනේ බොන්න නෙවෙයිලු සිසිලස විදින්නටලු නෙදකින් විතරක් මෙහව් කවි.......


නේක කටු පදුරු වලින් වැසී ගිය
පතොක් ගසක පිපි සුන්දරම මලක් විලසට
ආත්මය නුඹ නමට ලඝු කොට
පුදන්නට විය වේදනාවෙන් පිරි හදවත...

දැන් ඉතින් පතන් කියන මහා කවියා කාන්තාරේ වතුර හොයන්නේ බොන්න නෙවේලුනේ සිසිල විදින්නලුනේ.. අන්න එහෙම කියන්නැහේ... කටු කමින් කටුක ගමනක් යන මේ මහා පුරුෂයාට හමු වුනාලු කරදර බාදක ගොඩක් මැද බන්න ලස්සන කෙලි පැටික්කියක්... පතොක් ගසක පිපි මල කියා මේ අපූරු කවි උත්තමයා හදුන්නලා තියෙන්නේ ඒ හුරුබුහුටි කෙල්ලවලු.. ඉතින් මේ කටු කකා කලු වෙවී ඉන්න මේ කැහැට්ටා.. අර කෙල්ලට ලන් උනාලු නිකං නෙවේ ආත්මයම ලඝුකොට... ලේසි සහසු නැහැ ‍හරිය.. ඔය වචන දෙක මහාලොකු අර්ථයක් කියෙන වචන දෙනක්.. මුළු ආත්මයම ඒ බැදීමට යටත් කියලයි කියන්නේ ලේසිද පහසුද.....

විදින්නට හැකි විය සුවද මට
මලක් විය නුඹ ලොවට පෙති විදහා පිපුන
ආශා කළෙමි විදින්නට ඒ මල සුවද
ලං කළෙමි දෙතොල විදින්නට මොහොතකට සිසිලස

අර දුස්කර මගේදි සැට් උන පතොක් මලට මූ හෙනට ලව් කරලනේ හත්දෙයියනේ ලව්කරලනම් විතරක් මදෑ.. මලේ සුවද විදින්ද මොකක්ද එකකුත් කරන්ඩ ගිහින් චික් විතරක් මේ ගැන මම විචාරය නොකර ඉන්න තීරණය කලා

විදිමින් සිටින විට සිසිලස
අමතකව ගිය අරුමයි එ'ගස ‍පතොක් බව
ඇනුන විට කටු සුමුදු දෙතොල මත
යළිත් සිහිකරවයි ගසේ ඇති රළු බව

යස වැඩේ මූට වෙලා තියෙන්නේ  හොද වැඩේ සාදු සාදු.... මලේ සුවද විදින්න ගිහින් මූ පතොක් කටු ඇනගෙන ඒක තමයි කියන්නේ මල්ලී (අඩේ මූ මගේ අයියා නේද..)  පනින්න පෙර සිතා බලපන් කියලා... කෙල්ලො දැක්ක පලියට ආදරේ කරන්න යනවද බොල හිතට කියාපන් ඉවසන්න කියලා.. අනික බෝ වතුර හෙව්වේ බොන්නත් නෙවෙයිනේ... අනේද කියන්නේ මගේ( කට) ඇගිලි ටික මෙවට හොද ඒව්වා එනවා ටයිප් කරන්න $$@^%^*(&(^*&%^*&)&)*_*&^*%&$$$$^&%*^(^&^%*(*&^*&^$$%$$$%@@$$@@@@@@  ඔන්න මම කීවා කියලා හිතාගන්න් ගෙරි කවියෝ (පසනෝ)

ගැස්සී පියවි සිහියට එළැඹි කළ
නැවත දුටුවයි සුන්දරත්වය එමල මත රැදුන
කෙදිනක හෝ සැගෙවෙනාතුරු කටු ගස මත රැදුනු
පෙම් කරමි මම දුර සිටම එමලට නිබඳ.......

ඔන්න ඉතින් අපේ දක්ෂ කවියා.. කවි උත්තම පසන් කුමාරයා අස්සයාගේ පිටේ නැගලා යනවලු... සුන්දර තෘණ නිම්මනයක් දිගේ  ලස්සන හිම කුමාරියක් රොස මල් කූඩයක් අරන් පාර අයියේ ඉන්නවලු... අලුත් පැසොන් එකට අතපය වනලා ලිෆ්ට් එකක් ඉල්ලද්දි අහක බලන් යන්න බැරි කමට මේ පසන් කුමාරයා නංගා ගත්තලු  ඒ හුරුබුහුටි කුමාරිව අස්සයාගේ පිටට දෙන්න එක්ක අස්සාගේ පිටේ ඩබල් දාල යන අතරේ මේ සුන්දර හිම කුමාරි පසන් කුමාරයාට "ආදරෙයි" කිව්වලු හත් ඉලව්වයි.. පසන් කුමාරයාටත් ඒක මැදෑ.. වේලි වේලි නොවැ උන්නේ.... මයේ හිතේ ඒ කුමාරි වෙන කිසිම කුමාරයෙක් දැකලා නැහැ මූට කැමති වෙන්න... ඉතින් ඔහොම යනකොට... හලේ.. මටනං ලැජ්ජයි මේ වෙන දෙවල් ලියන්න... ඒත් මක් කරන්නද ලියන්නම ඔනිනේ... අර සුන්දර අහිංසක හුරුබුහුටි සුකොමල ළද බොළද කුමාරිකාව පයින් පාරක් ගැහුවලු පසනට.... මේක වීසි වෙලා වැටිච්චි පාරට ඇද යටලු....  හත් දෙයියනේ... මෙහෙමත් විකාර... අහිංසකී අක්කා තැළුම් තෙල් බොතලයක් අරන් ඇවිත් මේකගේ පිට කොන්දේ උලනවා.... අනේ යසයි තියෙන පවුල කාගෙන ඉන්න බැරිව හීනෙනුත්  පෙම් කෙලින්න යනකොට



වැදගත්:::::: ඔබලගේ කවියටත් මගෙන් විචාර අවැසි නම් ගුගල් බසයේදී මා අමතන්න

යුගයේ අති දක්ෂ විචාරිකා... සුදු හංසී...... ;)

මතක බණවර

සසර සුපුරුදු නැවතුමට ගිය
බිඳුනු ඔරුවේ හබල මම විය
නුඹට නොව ඔය හිතට පෙම් බැදි
සිත තනිව විදි පෙම නිමාවිය

සොහොන් ගතවු ඒ පුරාවත
දැන නොදැන උන් දනන් බොමය
නුඹට කියනට බැරිව ලතැවුණු
සෙනෙහසේ මළගම නිමාවිය

මංමුලාවු බොළද සිතිවිලි
පාළු මංසල විසිර ගිය තැන
අහිම් ප්‍රෙමයේ දෙන උහාගෙන
මතක බණවර අසමි හෙට දින

Feb 6, 2011

නිමක් නැති කතාවේ නිමාවක් නොවන අවසන



නිවී ගිය පහන් සිල
ඉතිරිකල දුක වැළද
හඩන්නම් ඉතින් මම
නොආවත් යලිදු නුඹ

සන්තකය අහිමි වුණ
යලිදු ඉල්ලනා සිත
සනසවන්නම් ඉතින්
මතක් කර ඔබේ රුව

නුඹ සිනහ විදින්නට
නුඹෙන් පැතු බිළිදු රුව
සිහිනයක් ලෙස මියැද
පාරවයි තවත් සිත

යලිදු ‍මෙහි නොපැමිණෙන
හිමියනේ කියන් මට
කිමද මම කරපු පව
මේලෙස වෙන්වී යන්න

ඉතින් මම හැඩීමි... දින සති ගනන් හැඩීමි... සිහින සියල්ල සුණු විසුණු කොට ඔහු ජීවිතයෙන් සමු ගත් මොහොත සිහි කර කර හැඩීමි.... ඔහුගේ මූණු පොතට එබී බලන කල හට දෙස් කියා කවි දහස් ගනන් ගියවි තිබුණි. හැම පදයක්ම මගේ සිත  දරුණු ලෙස රිදවන්නට උයෙන් මම තාවකාලිකව මුහුණු පොතින් සමු ගතිමි.
ඔහුගෙන් ටිකකලකට වෙන් වුයේ ඔහුට දඩුවමක් දෙන්ට මිස හැර යන්නට නෙවන බව දන්නේ මා පමණී.... මාගේ මිතුරා සමග පරුෂ වචනයෙන් දොස් කියාගෙන එම දුරකතන ඇමතුම්ද පටිගත කොට අවසන්වරට ලියූ ලිපිය සමග තබා තිබුණි... ඒ සියල්ලක්ම මා වැරදි බවට ලොවට හගවන්නට ඔහු ගත් අති සාර්ථක උත්සහයන් විය....
හැඩුම්.. හැරහුම් මැද තනිවු මට අවසන උරුම වුයේ මානසික අසහනය පමණි. විදවීමේ අවසනක් නෙමැති කල මම මානසික වෛද්‍ය වරයෙකු හමු උනෙමි. එක දිගට මාස තුනක් බෙහෙත් පාවිච්ච්යෙන් පසු තරමක සුවයක් සහනයක් ලැබුවෙමි.
ඒහෙත් ඔහුගේ මරණයෙන් පස්වන දිනයේදී..  ඉරපතල ලෙස රොගාතුරව ඇදටම කොටුවූ අප්පාත්, මා ගැනම සිතමින් සිතින් වද විදන අම්මාත් වෙනුවෙන් කරන්නට බොහො දේ ඉතිරිව තිබිණ.. මාස ගනනකින් නිවසට කිසිම ආදායමක් නෙලැබිණි... ඉතිරිව තිබූ සන්තකයත් වියදම් වෙමින් තිබුණි. මගේ ඉගෙනුම මග නතරවිය.

ජිවිතයේ ලස්සනම කාලය ගෙවී යමින් තිබේ... මම තීරණයක් ගතිමි. ලන්ඩනයේ සිටින බාප්පා ළගට ගොස් ඉගෙනීම අවසන් කර ඇම්මාත් සමග නැවත කැනඩාවට ගොස් අළුත් ජීවිතයක් ආරම්භ කරන්නට සිතුවෙමි
 ඒහෙත් ඔහුගේ මතකයන්ගෙන් මිදිම ලෙහෙසි පහසු දෙයක් නොවීය
ඔහු යලින් නොඑනා බව සිතා සනසාගන්නා සිත එක තත්පරයෙන් බිදී වැටෙන්නේත් පිස්සියක මෙන් මා කෑගසා හඩන්නේත් එකටය....
නමුත් සිතට දිරි ගෙන මම තීරණයක් ගතිමි ඒ අනුව මෙලෙස මම ලන්ඩන් බලා යමි

උදාවෙන හෙට දවස ‍කෙලෙස වනු ඇත්දැයි කවමත් නොදනිමි... ගෙවීගිය අතීතයේ ගිනි කදු තවමත් සක්‍රීයය... ඔහුගේ සොයුරන් පිස්සු බල්ලන් මෙන් තවමත් මා සොයයි... ඒ මාද ඔහු වෙතම යවන්නටය... ඒසේ වන්නේ නම් එයද එක්තරා සතුටකි...

ඒහෙත් තවමත් මා සිතන්නේ
“ඔයා හිටියනම් මට හයියක් නේද” යන්නයි....



ඇය ජීවතුන් අතරය එහෙත් තවමත් මළවුන් අතර සිටින ඔහුට පෙම් කරයි.... ෂගානා අක්කේ.... තවත් ලියන්න හයියක් නැහැ මට කී නො කී හැම දේම නුඹ වෙනුවෙන්මයි...... මගේ එකම පැතුම නුඹට ලස්සන හෙට දිනක්.......

Feb 5, 2011

අහිතක් නැහැ ආදරයෙන් විදගමි මේ කටුක රිදුම

එක් පෙති සුදු මලක් උනෙමි
ඔබ පාමුල පිපී සැලුණ
පෙති විහිදා සුවද බෙදා
අසරණ වී පරවී ගිය


ආදරයේ දැහැණට වී
සුසුමක් වෙනුවෙන් වෙහෙසුණ
විඩාබරව නෙත් රතුකොට
ලොවට හොරෙන් තනිව හැඩුව


අහිංසකම පෙම් පැතුමන්
ඔබ වෙනුවෙන් සිතින් පැතුව
පුංචි කෙල්ල මම තමයි
ඔබේ නමට සිත පුදකල


රිදුම් දරන්ට නොහැකිව
මලානිකව ඇත පුදසුන
කදුලින් නෙත් පුරවාගෙන
ඔබේ අසරණ එක්පෙති මල


පරවී යන්නට සැරසෙන
මලට ඉඩක් නැහැ පුදසුන
පෙති හැකිලී මැලවී බිම
වැතිර තබේ ඔබ පාමුල


ඉසිණු  නොහැකිනම් පැන් පොද
යන්න ඔබත් ඔබේ ලොවට
පාගා පොඩිකර දමමින්
අසරණ සුදු  එක්පෙති මල