Feb 27, 2012

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී 9 කොටස


සේනක සහ කේතකී  යනවිටත් ෂෙනෝලි රෝහල් ගේට්ටුව සමීපයේ මඟ බලා සිටියාය. අසනීප යැයි කිවද බාහිරින් කිසිදු  බරපතල රෝග  ලක්ෂනයක් නෙවූයෙන්  කේතකීගේ සිතට මද සැනසිල්ලක් ඇතිවිය.  ෂෙනෝලී වාහනයට නැගුනේ සිනා මුසුවය.  ලොකු මාමා ඉදිරියේ  කිසිත්  විමසන්නට අකමැති වු කේතකී  සිනාවකින්ම පිළිතුරු දී ෂෙනෝලිගේ දෑත් අල්වා ගත්තාය.  ෂෙනෝලිගේ දෑස් අග කඳුලක් නිසා දිලිසිනි. දිවා කාලය ඇය පාළුවෙන් ගෙවන්න ඇතැයි නිහඬව සිතූ කේතකී ඉදිරි දින කිහිපය නිවාඩු අනුමත කරවාගෙන නිවසේ සිටින්නට  තීරණය කලාය.



-*-


 වෙනදා තරම් රැය ගතවන තුරු නොසිටි ෂෙනෝලී හිස රදයයැයි කියා වෙලාසනින් නිද්දට ගියාය.  පුරුදු පරිදි පරිගණකය සමඟ කාලය ගත කල කේතකී නින්දට යන විටත් ෂෙනෝලී තද නින්දේ පසු වුවාය.

පසු දින උදෑසන කේතකී අවදි වන විටත් ෂෙනෝලි අවදිව නොසිටියාය. ෂෙනෝලි වෙනුවෙන්ම නිවාඩු අනුමත කරවා ගත් බැවින් කේතකී ෂෙනෝලි අවදිවන තුරු ඇය ආශාකල හින්දි චිත්‍රපටයක් නැරඹුවාය. චිත්‍රපටයේ අවසානය ලඟ වත්ම ෂෙනෝලීද අවදිව පැමිණ කේතකීට එක් වුවාය.

" කේතූ ආපි හවස එරීනා යමු.. ටැමිල් මූවි එකාක් තියෙනවා මම පොස්ටර් දැක්කා.... " හිස් බැලුමෙන් පරිගණක තිරය දෙස බලාසාටි ෂෙනෝලි හදිසියේ මිමිණුවාය

"Sure ෂේනෝ... 2.30 ෂෝ එකට යමු... ඔයා ගියත් හරි මාත් ෆිල්ම් එකක් බලන්න ගියේ නැහැ. " කේතකී එක හඬින්  කැමති වුවාය

"But you don't like Tamil films right ?? " අයාගත් මුවෙහි සිනාවකින් යුතුව ෂෙනෝලී කේතකී දෙස බලා සිටියාය.

"yes……….. I do…. But we can try know " ඇසක් ඉඳ මරමින් කේතකී සිනාසුනාය

"ඔයා ඒ language එකට ඉස්සරත් ආස නෑ... " කේතකී ගේ සිනාව දෙස පුදුමයෙන් බලාසිටි ෂෙනෝලී කිවාය

"language එකට නෙවී ෂෙනු.. ඒ කියන වේගෙට මම ආස නැහැ.. ටිකක් slow කියනවනම් තේරුම් ගන්න පුළුළුන්.. ඒත් මෙයාලා කියන්නේ හරි වේගෙන්නේ... අහන් ඉන්න කොට කන රිදෙනවා.."

"
හින්දි තමායි හොඳම... මමාත් ආසා හින්දි කතා කරාන්න...  But I want to see that film " ෂෙනෝලී ජනේල් තිර රෙදී මැත් කරමින් හිරු එළියට මුහුණ  යොමා කීවාය.
"අපි යමු.... හැමදාමන් හින්දි films බලනවානේ.. ඔයාට එකපාරටම බලන්න ආස හිතුනු film එක බලන්න මටත් ආසාවක් ආවා.."
ඇඳ මතවු ටෙඩියෙකු ෂෙනෝලි දෙසට වීසි කරමින් කේතකී කීවේ ෂෙනෝලිගේ ප්‍රති ප්‍රහාරයටද සූදානම් වෙමිනි.

 කාමරයේ වු සියළුම පුළුන් පිරවු  සෙල්ලම්  සතුන් ගෙන එකිනෙකාට පහර  දෙමින් යුවතියෝ මහ හඬින් සිනා සුනෝය.

-*-
දහවල් ආහාරයෙන් පසු කේතකීත් ෂෙනෝලීත් දෙ දෙනා කටුගස්තොට එරීනා ශාලාව වෙත ගියෝය. සාම්ප්‍රධායික රාමුවෙන් මිදුණු අළුත් ආරක කතාවක් රැගත් චිත්‍රපටය කේතකීගේද සිත් ගතත්තේය. බොහෝ විට අරගලයන්ගෙන් තොර පවුලේ කතාන්දර සහ සොඳුරු ආදර කථාංගයන්ට ඇබිබැහි වී සියි කේතකීම මෙම කථාංගය අමුතුම ආකාරයක අත්දැකීමක් විය. අනතුරකින් විදේශිය කතක් වු  බිරිඳ මිය යෑමෙන් පසු  ජීවිතට මුහුණ දෙන සැමියා පිළිබඳ ඉදිරියට ඇදෙන කථාංගයක් රැගත් චිත්‍රපටය දෙස ෂෙනෝලී ඇසි පිය නොහෙලා බලා සිටියාය.

සුඛාන්ත අවසානයක් රැගත් කථාංගය ෂෙනෝලිගේ සිතිවිලිද සුවපත් කල බවක් කේතකීට දැනුනි.. එහි ඇතැමි ගීතයන්ගේ තේරුමද ෂෙනෝලි විසින්  කේතකීට තේරුම් කලාය.

"එයා වයිෆ්ව මීට් වුනා හැටි එක ගැනයි,  එයා එක්ක ටයිම් ස්පෙන්ඩ් කරපු එකායි , ඒකෙන් කියන්නේ... ඒ බෝයි එක්කෙනාට  වයිෆ් මීට් වෙන්නේ මිලිටරි ඒරියා එකේ වර්ක් කරද්දි.. " කැඩුණු සින්හලෙන් ෂෙනෝලි ගීතයේ තේරුම විස්තර කලාය.
ෂෙනෝලී තේරුම කර දුන් නිසාම කේතකීද ආශාවෙන් චිත්‍රපටය රස වින්දාය.

ඔවුන් සිනමා ශාලාවෙන් පිටතට එන විට නුවරඅහස කැලඹි මහ වැසි වැටෙමින් තිබුණි. ඇතැමි දිනයන් එලෙසමය.. වැසි වසින්නට නුවර අහසට පෙරුමි පුරන්නට ඇවැසි නැත. හිටි අඩියේ මහ අනෝරා වැසි කඩාහලයි.

යුවතියන් දෙදෙනා කටුගස්තොට පාලම හරහා දිව ගොස් නුවර දෙසට යන බසයකට  ගොඩ වුවෝය. මහ වැස්සට තෙමීම  සතුටක් වුවද තෙත රෙදිපිළි නිසාවෙන් දෙදෙනාම උන්නේ දැඩි සීතලෙනි. මහනුවර නගරේයන් පේරාදෙනිය බසයට නැගුණු යුවතියන් බසයේ වේගය මන්දගාමී නිසාම , සීතලත් දැඩි ලෙස වද දෙන්නට වුයෙන් ඔවුන් දෙදෙනා  ආර්පිකෝ අවන් හල අසලින් බසයෙන් බැස කෝපි කෝප්පයක් රස වින්දෝය.

බිම් මහලක පිහිටා ඇති ආර්පිකෝ අවන් හල සවස් යාමයට ඉතාමත් නිස්කලන්ක ස්ථානයකි. කාර්‍යබහුල නගරයේ මෙවන් ස්ථානයක් තිබීම  කේතකී සහ ෂේනෝලි වැනි සොඳුරු රස්තියාදුකාරයින්ට විශාල අස්වැසිල්ලකි. රැකියාව අවසන්ව නිවෙස් කරා ඇදෙන මිනිසුන්ගේ විඩාව නිවන්නට කදිම තිත්පලක් වු මෙම අවන්හල සීතලෙන් ගල්ගැසී උන් යුවතියන්ට අස්වැසිල්ලක් විය.

"බස් එකෙ යන්න බෑ ෂෙනූ.. අපි ට්‍රයිෂෝ එක්ක අරන් යමු..." ආර්පිකෝ අවන් හලින් පිටතට පැමිනෙමින් කේතකී කිවාය.
"ok....... shall we buy hoppers ……. And I need a coca cola  " ෂෙනෝලී ආර්පිකෝ රෑ කෑම කඩය දෙස ගිජු බැල්මක් හෙලා කීවාය.

ඒ අනුව ඔවුන් සුදු ආප්ප සහ  කේකා කෝලා මිලදී ගෙන ත්‍රීරෝද රථයක නැගී හන්තාන නිම්නය කරාගමන් ඇඹුවෝය.

"ෂෙනු.. ඇයි ඔය තරම් කොකා කෝලා බොන්නේ.. ඊයෙත් බෙහෙත් අරන් එන ගමන් ලීටරයක් ගෙනාවා නේද.." ත්‍රීරෝද රථය තුලදීම උමතුවෙන් මෙන් කොකාකෝලා බොමින් සිට ෂෙනෝලී දෙස බලා සියි කේතකී ඇසුවාය.

"ම්ම්ම්ම්  I love it … you wont ? "

"එපා ෂෙනු..  ඔවා බීවම මට ඔළුව රිදෙන්න ගන්නවා.. ඔයත් බොන්න එපා වැඩිය. Fresh juice මොනවා හරි ගන්න තිබුනානේ ඔයාට තිබහා නම්.. " කේතකී මුහුණ හකුලාගෙන කීවාය.

"when I was in gulf  only  I started to drink Coca-Cola  have millions of prices memories with this that’s what " උමතුවෙන් කොකාකෝලා බෝතලය දෙස බලා ෂෙනෝලී කිවාය.

"ඒ තරම් වටිනා මතකයක් කොකාකෝලා එක්ක.. ඇයි කොකා කෝලා හදන්නේ ගල්ෆ් වලද.." කේතකී සිනාසෙමින් කීවාය..

"no mad…….. Just forget it " කේතකී දෙසට වියලි සිනහවක් පා කරමින් ෂෙනෝලි කීවාය.

"ඔකේ... දැන් හෙට අපි මොනවද කරන්නේ...."

"ම්ම්ම්ම්  ආපි යාමු ගාර්ඩ්න් එකට උදේන්ම... Next ...... saloon , for hair cut, then dinner at pizza hut   " දිලිසෙන ඇස් වලින් සිනාසෙමින් ෂෙනෝලි කියද්දී කේතකීද සතුටින් සිනාසී අනුමත කලාය.

නිවසට සහ කාර්‍යාලයට කොටුවු කේතකීගේ ජීවිතය ට නැවුම් බවක් එක් වුයේ ෂෙනෝලිගේ නැවත පැමණිමත් සමඟ බැවින් ඇය සිටියේ ඉමහත් සතුටකිනි.
-**-

පසුදිනට හිරු පායද්දී කේතකී අවදිවුයේ නැවුම් ප්‍රෙබෝධයකිනි.  පේරාදෙනිය ගමන ඇගේ සිතෙහි සතුට වැඩි කරන්නක් විය. ෂෙනෝලිගේ පැමිණිමත් සමඟ වාඩාත් විනෝද විමේ අවකාශය ලැබුනේ කේතකීටයි.  නැවුම් ප්‍රෙබෝධයත් සමගම කුස්සියට දිව ගිය ඇය පිටුපස හැරී සිටි පොඩිනොනා වැළඳ ගත්තාය.

"good morning
මගේ පොඩි කෙල්ලේ...." කේතකී පොඩි නෝනා සමඟ සුරතල් වෙමින් කිවාය.

"ඔනි නැහැ ඔය බොරු ආදරේ .. යාළුවා ආවා විතරයි අපිව අමතක උනා.." පොඩි නෝනා බොරු තරහක් මවා ගත්තාය...

"ආ.... මේ බලන්න මෙයා... මටත් වඩා සලකන්නේ ෂෙනෝට.. ඒකල්ලා මට කියනවා මෙන්න මෙහම..."කේතකී පොඩි නෝනාගේ වියපත් කම්මුල් දෝතට ගනිමින් කෑගැසුවාය.

"මොකක්ද මේ කැ ගැහිල්ල.. අප්පච්චි පන්සිල් ගන්නවා.." ගේතුල සිට පැමිණි සකුන්තලා කේතකීට තරවටු කලාය.  කේතකී හෙරක සේ පොඩි නෝනාගෙන් මෑත් වී කුස්සියේ මුල්ලේ වු පුටුවේ ගුලි වී වාඩි උනාය. නිවාඩු දිනට වේලාසන අවදි වුවහොත් එතැනට වී තේ පානය කනිරීම  ඇය කුඩාකල සිට ගෙන ආ පුරුද්දකි.

"අදත් වැඩය යන්නේ නෑ නේද අනේ මන්දා.. ඔහොම නිවාඩු තියෙනවවාද සුදු මැණිකේ.. මම අසනීප වුනු වෙලාවේත් ඔයා හරියට නිවාඩු ගත්තා නේද..."

"මම ලෙඩ වෙලා ඉන්නේ ඇඳෙන් නැගිටින්න බෑ කියලා කිව්වේ...." කේතකී ඉඟිමරමින් සිනා සුනාය.

"අනේ හැබෑටම බොරු කියලා නිවාඩු අරන්  රස්තියාදුවේ යනවා  ඔපිස් එකේ කවුරු හරි දැක්කනම් රස්සායත් නැතිවෙයි.."

"මෙහේ කට්ටිය දන්නවා අම්මී මම කොළඹට කිව්වේ එහෙම ඒ නිසා අවුලක් නෑ.. මම වැඩ ටික රෑට කරලා ඊමේල් කරනවා ඊයෙත් නිදා ගනිද්දි හොඳටම වෙලා ගියා.. "

"අනේ මන්දා ඔයානම්.. දැන් නිදිමරලා ඇත්තටම ලෙඩ වෙනවාකෝ අපිට තමයි කරදරේ විඳින්න වෙන්නේ...."

"නෑ නෑ එහෙම වෙන්නේ නෑ.. පොඩ්ඩි මට හැමදාම කිරිත් එක්ක සමහන් දෙනවනේ..."කේතකී යලිත් උස් හඬින් කීවාය. උදෑසන පාසැල් යාමට සූදානම්ව කුස්සිවට එමින් සිටි නන්දනට එය හොඳින් ඇසිණි.

"අගෙයි ගෑණු ළමයෙක්ගේ හැසීරිම උදේ අවදිවුනු වේලේ ඉදන් දෙතුන්පාරට කෑ ගැහුවා.. තාම පොඩි ළඹයෙක් කියලාද හිතාන ඉන්නේ දැන් අවුරුදු විසිපහටත් ලඟයි නේද.. ඔයාගේ අම්මාට ඔය වයසේදී ඔයයි මල්ලියි දෙන්නම් හිටියා...යනවා යනවා.. ගිහින් ඔය ඇඳුම මාරු කරලා දත් මැදලා හොඳ ඇඳුමක් දාගෙන එනවා කුස්සියට... " නන්දන තරවටු කලේය.




ඉඳ හිට කේතකීට  නන්දනගෙන් ලැබෙන තරවටුවට කේතකී බොහෝසෙයින් මෙල්ල වුවාය. නිවැසියන්ගේ සුරතලිය වුවත් ඇයගේ ඇතැම් ලාබාල හැසිරීම් නිසා නන්දන ආදරයෙන්ම ඇයට තරවටු කරයි.  පාසැලේදී නන්දන ඉතාමන් සැරපරුෂ ගුරුවරයෙකු වුවත් නිවසේදී ඔහු කේතකීට හා සකුන්කලාට මෘදු ලෙස සැලකුවේය. කේනුල විශයෙහි තරමක දැඩි මනසකින් පසුවුවත් සැබැවින්ම ඔහු කේතකීට මෙන්ම කේනුලටද ආදරය කලේය.

අප්පච්චීගේ අණට කීකරුවී කුස්සියෙන් පිටව යන කේතකී දෙස බලා සකුන්තලා ඉඟිමැරුවාය. සමවයසේ පාසැල් මිතුරියන් මෙන්  කේතකී සහ සකුන්තලා ද කෙනෙකු බැනුම් ඇසූ පසු අනෙකාට සිනාසුනෝය.

කේතකී කාමරයට  යව විට ෂෙනෝලිද අවදී වී හිස පීරමින් සිටියාය.  ලිඳට ගොස් උදෑසනින් දියනාගත් ඔවුන් වොලසනම පේරාදෙනි ගමනට සූදානම් වුවෝය.

සැහැල්ලු ඇඳමින් සැරසුණු යුවතියන් දෙදෙන සරළ විලාසිතාවන් නිසාවෙන්ම ඉතාමත් කෙලිලොල්ව පෙණුනි. ෂෙනෝලිගේ  නුහුරු බස නිසාත් දෙනොගේම ඉන්දියානු පෙනුම නිසාත් උද්භිත උද්‍යානයට පිවීසීමේදී ඔවුන් විදේශිකයන් ලෙස සැලකීම ඔවුන්ට විනෝදයක් විය. කේතකීගේ ජාතික හැඳුනුම් පත පෙන්වා ෂෙනෝලීට පමණක් විදේශික ටිකට්පතක් මිලදී ගත් ඔවුන් කිංකිණි හඬින් සිනාසෙමින්ම උද්භිත උද්‍යානය පුරා ඇවිද ගියෝය.

උද්‍යානය පුරා පිහිටි සුන්දර මල්ද ඒ අසල සිටවූ කේතකීවද  ඡායාරූප ගත කරමින් ෂෙනොලි සමනලියක් මෙන් මල් ගොමු අත්රේ සැරි සැරුවාය.  ඇය කවදත් අශාකල ඔකිඩ් ගෘහය තුල වැඩිවේලාවක් ගත කල ඔවුන්  ඉන් පිටවත්ම ඔවුන්ව මුල සිටම හඹා ආ. තරුණයන් පිරිසක් ඔවුන් සමඟ කතාවට එක් විය.

"හායි... මේ ඔයාලා කෝහේ ඉඳන්ද... " තරුණයෙකු ඔවුන් වෙත පැමිණ විමසද්දී කේතනී නිහඬ වුවත් කටකාර ෂෙනෝලී ඔවුන් හා කතා කලාය. නුහුරු බසින් වුවද ඇය ඔවුන් හා උසුලු විසුලු කලෙන් උද්‍යානයෙන් පිටවන තුරුත් තරුණයන් ඔවුන් හා පැමිණියෝය.

කේතකී උන්නේ බියෙනි. මන්ද නුවර ඇයව නොහඳුනන කෙනෙක් නොවුනු නිසාවෙන්  තමා නිවසට යෑමට ප්‍රථම මේ බැවි නිවැසියන් දැන සිටියහොත් යලින් තනිවම මෙවන් ගමනක් පැමිණිම ලෙහෙසි නොවන බව ඇය දැන සිටියාය.

උද්‍යානයෙන් පිටවන්නට ප්‍රථම තරුණයින් මග හල යුවතියෝ ඉක්මන් ගමනින් ත්‍රීරෝද රථයක් සොයා ගියේ හන්තාන නිම්නය කරා යෑමටයි.

"හ්ම්ම්ම්ම්...... නියමෙට්ට enjoy කලා... " ත්‍රීවීලරයේ යන අතර තුර ෂෙනෝලි සතුටින් කෑ ගෑවාය. කේතකී මිතුරිය ගේ සතුට දෙස බලා  සැහැල්ලු ලෙස සිනා සුනාය.

"කේතූ.. හවසට ආත්තම්මා එක්ක අපි යමුද අර sacred tooth තියාන Place එකට "

"ම්ම්ම්ම්ම් good idea ආත්තම්මා කැමති වෙයි. " කේතකී ෂෙනෝලිගේ යෝජනාව සතුටින් පිළිගත්තාය.
-**-
යුවතියන්ගේ  දළදා වන්දනාවට  පොඩි නෝනා එකතු උනේ ඉතාමත්ම සතුටිනි. සුදුපැහැති සල්වාර් ඇඳුම් වලින් සැරසුණු යුවතියන් දෙදෙනා සමඟ දළදා පින්බිමෙහි වතාවත් කරන්නට ලැබීම පොඩිනෝනා සතුටින් විඳගත්තාය. ඇය වැල් බෝධි මළුවේ ගාථා සජ්ඡායනා කරන විට ෂෙනෝලි  වැල් බෝධි පාකාරයෙන් පිටතට එබීගෙන පහත වු පහන් වැටිය දෙස බලාසිටියෙි හැඟුම් බර දෑසකිනි. ඇයගේ නෙතෙනි විසල් කඳුලු බෝලයන් නලියමින් තිබුනි..

"ෂෙනු... ඇයි මේ....." ඇය දෙස බොහෝ වේලාවක් බලාසිටි කේතකී විමතියෙන් නෙත් විසල් කර ඇසුවාය.
"කේ..තූ..... ඔයියා.. මාත් එක්ක තරා වෙන්නේ නැතිනම් shall I say one thing "

"පිස්සී.. මොකට තරහා වෙන්නද... කියන්න බලන්න..." කේතකී ෂෙනෝලිගේ අත මෘදුව ගනිමින් කීවාය.

"I'm  widowed " දෑසින් කඳුලු ගලා යද්දි ෂෙනෝලී කිවාය.

"what ????? But how ?? " කේතකී පුදුමයෙන් දෑස් සල්වාගෙන බලා සිටියාය.

"let me say…………." පුදුමයෙන් විවර වු කේතකිගේ මුව වසා ෂෙනෝලි කීවාය. 

Feb 17, 2012

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 7කොටස

සකුන්තලා කෙමෙන් සුවවත්ම කේතකීගේ මනසේ වෙලී තිබිනු  වේදනාකාරී සිතිවිලිද කෙමෙන් පහව යන්නට විය.  රෝහලෙන් පැමිණි සකුත්තලා අහාර පුරුදු වලින් මෙන්ම දෛනික ක්‍රියාවන්හීදිද ඉතාමත් ප්‍රෙව්සම් වුවාය. ඇයට පොඩි නෝනාගෙන් ලැබුනේ ඉමහත් සහයෝගයකි..

සුපුරුදු කෙලිලොල් ජීවිතයෙන් මදකට මිදුණු කේතකී පවුලේ වැඩිමලා සතු වගකීම් කරට ගෙන වෙහෙසුනු හෙයින්  මානසිකව මෙන්ම කායිකවද  වැහැරී සිටියාය..

සකුන්තලා රොහලේ සිටින දින කිහිපයේම  හැකි සෑම විටම රෝහලට ගොස්  අම්මාගේ ඇඳ කෙනක වාඩි වි සුසුම් හෙලමින් සිටි කේතකී මුව පුරා සිනාසුනේ සකුත්තලා නිවසට කැඳවාගෙන ආ පසුය.

"ඇයි මේ සුදු මැණිකේ කෙට්ටු වෙලා ඇදිලා ගිහින් ඉස්පිරිතාලේ හිටිය මමවත් ඔය තරමට කෙට්ටු උනේ නැහැ "  තමාට සුප් පොවමින් සිටින කේතකී දෙස බොහෝ වේලාවක් බලාසිටි සකුන්තලා වේදනාවෙන් කීවාය.

"ඒ අම්මට පේන හැටි... මේ ඉන්නේ හිටිය ගානටම.." වියලි සිනාවකින් මුව සරසාගත් කේතකී කිවාය..

"අම්මට ඔයාගේ වෙනස් කම් හොඳට පේනවා සුදු මැණිකේ..පුංචි කාලේ ඉඳන් පොඩිඩ ඇත්නම් ප්‍රශ්ණ ඔළුවට අරන් කල්පනා කරනවා කියලා මම දන්නවා... ඒ කාගෙට ඔයාගේ වෙනස් කම් මොනවද කියලත් මම දන්නවා.."

"එහෙම නෑ අනේ.... "

"නැත්තේ නැහැ...  ඔය දම්පාට බ්ලවුස් එකට ඔයා කොච්චර හැඩද .. දැන් බලන්න කෙට්ටු වෙලා තියෙන තරම ...."

"ම්ම්ම්.. ඔයාට හඳන මේ පෝෂණිය සුප් එක බීලා මාත් ටිකක් මහත් වෙන්නම්කෝ...දැන් ඉතින් ඔව්වා ගැන කල්පනා නොකර බොන්න..."

"ඔයා බය වෙන්න එපා.. ඔයා මනමාලියෙක් වෙලා ගිහින් පැටියෙක් අරන් එනකල් අම්මා මැරෙන්නේ නැහැ... " සකුන්තලා මද සිනහවකින් යුතුව කීවාය..

"අන්නේ.. අන්නේ.. මේ ඔය කතාවනම් එපා හොඳද.... දැන් සනීපයි කියලා මාත් දන්නවා අම්මි පැටියෝ.. ඒ නිසා ආයිත් මඟුල් කපුවෝ පස්සේ යන්න නම් එපා... මම ගිහින් ඔයාව නර්සින් හොම් එකක නතර කරලා තියෙනවා මුකුත් කර ගන්න බැරි වෙන්න... ආසනම් එහේ යන්න මට මඟුල් හොයන්න..." කේතකී දඟකාර සිනහවකින් යුතුව කීවාය.

"ඔන්න දැක්කද කපටි කම... එව්වා හරියන්නේ නැහැ සුදු පුතේ...." සකුන්තලා බරපතල කතාවකට මුල පිරුවාය..

"අන්නේ.. මේ......." කේතකී විරුද්ධවන්නට කට හදද්දීම ඇයගේ ජංගම දුරකතනය නාද විය. සුප් කොප්පය මේසය තම තබා ඇය දුරකතන තිරය දෙස බැලුවාය.. ඇමතුම ඉන්දියාවෙනි..

"අම්මි.. ෂොනෝලි.... " දෑස් දීප්තියෙනව් බබලද්දී ඇය දුරකතය සකුත්තලාට පෙන්වුවාය..

"මට ඇති සුප්.. ඔයා ගිහින් කතා කරන්න එයා එක්ක.. ගොඩ දවසකින් කතා කරන්නේ...." දියණියගේ සතුට දැක සකුන්තලා මද සිනා පෑවාය.

කේතකී දුරකතනය කනේ තබා ගනිමින් මිදුලේ මල් බංකුව දෙසට දිව ගියාය.

"hello ෂෙනු....."සිතේ ඇති සතුටචවන වලින් පාකර ඇය ෂෙනෝලි ඇමතුවාය

"hi kethu… how are you..."

"am fine sweet  so so….."

"guess what….."

"going to get marry " කේතකී මහ හඬන් සිනාසෙමින් කීවාය..

"no way… am coming to your place dude ….I want to see mama " එහා පිට සිටි ෂෙනෝලිද සිනහසෙමින්ම පිළිතුරු දුන්නාය

"wooooow how nice.. When are you coming ?"කේතකී සතුටින් ඉපිලෙමින් කතා කාලය.

"සින්ගල වලින කාතා කරාන්න මාම එන්වා ඔයාලාගේ දිහාට....." ඉන්දියානු හුරුවට සින්හල කතා කරමින් ෂෙනෝලී සිනාසුනාය.

"හොඳයි හොඳයි.. බොහොම හොඳයි ළමයා... දැන් කවදද එන්නේ කියන්න..."

"මාම day after tomorrow Colombo වලට එනාවා  "

"හොටෙල් වල නවතින්න බෑ එන්න මම කැබ් එකක් එවන්නම් එයාර්පෝට් එකට, කෙලින්ම නුවර අපේ දිහා එන්න ඔනි..." මීට පෙර පැමිණි අවස්තාවන්හීදි තානාතයම් වල නැවතිම පිලිබඳ නොක්කාඩු ඉදිරිපත් කරමින්ම කේතකී කිවාය..

"නහී.... නහී... බාබා.. මේ පාර එන්නේ ඔයාලාගේ ගෙදර ඉන්නමායි..." ෂෙනෝලිගේ කිංකිණි හඬ දුරකතන රැහැන් දිගේ විත් කේතකීගේ සිතිවිලි සැනසුවේය... අම්මාගේ අසනීපයත් සමඟ බොහෝ සෙයින් මනසින් දුර්වලව සිටි ඇයට ෂෙනෝලිගේ පැමිණිම වෙස්වලාගත් ආශිර්වාදයක් විය..

-**-

ෂෙනොලි රැගත් වාහනය හන්තාන නිම්නය පාමුලින් මතුවන කෙත් කේතකී මිදුලේ මල් බංකුවට වී මඟබලා උන්නාය. 

ෂෙනෝලිත් කේතකීත් සමීප මිතුරියන් වුයේ පාසලේදීය . කෙටි කලකට කේතකී ඉගෙන ගත් පාසලට පැමිණි ෂෙනෝලි.  පියා උතුරේ රතුකුරුස සංගමයේ සේවය කල නිසා කේතකීගේ නිවසේ නැවතී පාසැල් ගියාය. යොවුන්වියේදී  මව් සෙනෙහස අහිමි වීම නිසාවෙන් මානසින් බොහෝ සෙයින් දුර්වලව සිටි ෂෙනෝලි සකුන්තලාගේ ආදරය හමුවේ යහපන් මානසික් මට්ටමකට පැමිණියාය.. 

උතුරු ඉන්දියානු සීක් ජාතිකයෙකුවු ෂෙනෝලිගේ පියා. ෂෙනෝලි කේතකීගේ පවුලේ අය හා රැ දවිමට ඉතාමත් තුටුවිය. පාසැල් අධයාපනයෙන් පසු සිය මව් රටට ගිය ෂෙනොලිද රතුකුරුසයටම බැඳුනාය. වටින් විට රාජකාරීන් සඳගා සිරි ලකට පැමිණියත් ඒ හැම අවස්ථාවකදීම ඇයට සකුන්තලා හා කේතකී හමුවීමට අවස්ථාවක් නොලැබිණි. මෙවර ඇය පැමිනෙන්නේ සකුන්තලා වෙනුවෙන්ම බැවින් ඇය පිළි ගැනීමට හන්තාන නිවස පෙර දින සිටම සුදානම් වෙමින් පැවතිනි.

මුලන් ඉංග්‍රිසි භාශාවෙන් පමණක් අදහස් හුවමාරු කරගත් ෂේනෝලි පොඩිනෝනා නිසාවෙන්ම සින්හල බස පුරුදු වුවාය. චතුර ලෙස කතා කල නොහැකි වුවන් ඇය ඉතා දක්ෂ ලෙස හෙල බස හැසිරුවාය.  ෂෙනෝලී අත්තම්මාගෙන් සින්හල ඉගෙන ගත් අයුරු සිහිකරමින් සිනහවෙමින් සිටි කේතකී ෂෙනෝලි වාහනයෙත් බසිත්ම මල් ආරුක්කුව හරහා දිව ගොස් ඇයව වැළඳ ගත්තාය.

"after long time………."

"ඒක්නේ... ඔයා  ලස්සාන වීලා.. කේතූ..." ෂෙනෝලි නුහුරු සින්හලෙන් කතා කලාය..

"ඔන්න ඉතින් බොරු කියනවා... මට මොන ලස්සනද.. ඔයා වගේ උත්තර ප්‍රෙද්ශ් සුරංගනාවියක් එක්ක බැලුවම..." ෂෙනොලිගේ බඳ වටා අතක් දමාගෙන නිවස දෙසට හැරෙමින් කේකකී කීවාය..

"මාට butter apply  කරාට  මාම ඔයාට sweets ගෙනාවේ නෑ. මම්මාට තමයි ගෙනාවා..." ඉන්දියානු රස කැවිලි වලට කේතකී ගිජු බව දන්නා නිසාම ෂෙනෝලි  විහිලු කලාය..

"ආ... ඒකට කමක් නෑ... පර්ස් එකේ සල්ලි තියෙනවානේ.. හවස ටවුන් ගිහින් මට ආස කෑම අරන් දෙන්න..." කේතකීද විහිලුවට විහිලුවෙන්ම එකතු වුවාය.

ෂෙනොලීගේ පැමැණිම හන්තාන නිවස මඟුල් සිරියෙන් බබලවන්නට විය. සකුන්තලා, පොඩි නෝනා මෙන්ම නන්දනද කේතකිට මෙන්ම ෂෙනෝලීටද එක සේ ආදරය කල බැවින් කේතකීගේ සම තැන ගන්නට ෂෙනෝලීට හැකිවිය. සකුත්තලාද වෙදා නොවු තරම් සතුටකින් සිටීම නිවැසියන්ගේ සතුට වැඩි කරවන්නක් විය.

පාසැල් කාලයේ මෙන්ම කේතකීත් ෂෙනෝලීත් එකම කාමරය බෙදා හඳ ගන්නට ලෑබිම ඉමහත් සතුටක් කර ගත්තෝය. ෂෙනෝලි පැමිනෙන බව ඇසු විගස නන්දන කේකතීගේ කාමරයට අමතර ඇඳක්  සවිකල අතර පොඩි නෝනා ඇය විසින් අළුතින්ම මසා නිම කල කොට්ට උර සහ ඇතිරිලි ෂෙනෝලි වෙනුවෙන් වෙන් කලාය. පුරුද්දක් ලෙස කේතකී භාවිතා කරන ලා කහ පැහැති  ටිවීටී තුවාය අසලින්ම ෂෙනෝලි ආශා කල ලා රෝස පැහැති මිනී මවුස් තුවායද  රඳවා තිබුනි. වෙනදාට කේතකීගේ යහනෙහි වැඩි ඉඩක් අරක්ගෙන සිටින පුළුන් පිරවු සතුනි කිහිප දෙනෙක් ෂෙනෝලිගේ යහනට ගොස් සිටියහ. එක් මවු කුසින් උපන් සොයුරියන් දෙදෙනෙකු මෙන් කේතකීත් ෂෙනෝලිත් පාසැල් දිවියේ ගෙවු ඒ සොඳුරුතම කාලය යලිත් අරඹන්නාසේ... වත්ත කෙළවර නාන ළිඳට ගොස් කිංකිණි හඬ නංවමින් දිය කෙලියේ දිය කිඳුරියන් දෙදෙනෙකු මෙනි.

"කේතූ 3 days leave ගන්න please " ලින් පඩියේ වාඩි වෙමින් ෂෙනෝලි පිරවු වතුර බාලිදියේ දෙපා හොවා ගනිමින් කීවාය..

"පහුගිය ටිකේ නිවාඩු ගත්තා ෂෙනු.... දැන් ඉතින් තියෙන්නේ... ලෙඩ වෙන්න තමා..."කේතකීද අනෙක් ලිං පඩියේ වැඩිවෙමින් කීවාය.

"are u serious ? " ෂෙනෝලී නලළ හකුලාගෙන කේතකී දෙස බලා උන්නාය.

"why not........ I just send a letter  saying that  am sick " අත්ලට පුරවාගත් දිය දෝත ඉහල අහසට විසිකර සිනාසෙමින්  කේතකී කියද්දි  ෂෙනෝලිද ඇය හා සිනහවටඑක් වුවාය..

"you wont change කේතූ.... ඉස්කූල් යන කාලෙ නිවුස් එක ලියන්නේ නැතිව ඔයා ලියන්නේ today we don't have power කියලා..."  ෂෙනෝලි පාසැල් මතකයක් අවදි කිලාය

"හි... හි.. ඒක අපේ ක්ලාස් ටීචර් අම්මා එක්කත් තියලා තිබුනා ෂෙනු... දැන්නම් ලැජ්ජයි ඒ වගේ වැඩ කලාට.. " පාසැල් මතකයන් අත්රේ සිත දිව යද්දී මුවට සිනාවක් නඟ ගෙන කේතකී කිවාය.

"ඔයා හිනා වෙන්නේ by force කේතූ.. I can feel it "සිනහව මොහොතෙකට නවතා. සුපරික්ෂාකාරීව කේතකී දෙස බලාසිටි ෂෙනෝලි කීවාය..

"පිස්සු ඔයාට.. මේ හොඳට හිනා වෙන්නේ..." යලිත් මුව පුරා සිනාසෙමින් කේතකී සැහැල්ලු වේශයක් මවා ගැනීමට උත්සහ කාලාය.

"ස්කූල් එකේදී.. හෝම් එකේදී..මාත් එක්ක ඉස්සර හිනා වුනු කේතූ නේ...ඔය්යා හරියට සීරියස් වෙලා.."

"නෑ ෂෙනු.. ඒ ඔයාට පේන හැටි..."

"නේ නෙවෙයි... Shall we do a test.." දිලිසෙන නෙතින් සිනාසෙමින් ෂෙනෝලි ඇසුවාය..

"බච්පන් එව්වා නම් එපා හරිද..."

"නහී.. බාබා නෝ බච්පනී... ඔයියා කොහේද පොඩි ළමයා.. මාම වචන එකක් කියනවා ඔයියා ඒක අහපු ගමන් හිතෙන වචන එක ටක් ගාලා කියන්න ඔන්නා.. හරිද..."

"හරි... කියන්න බලන්න "

"water"

"ලිඳ"

"sky"

"blue"

"Star"

"golden"

"chocolate"

"white"

"India"

"ෂෙනු"

"love"

"life"

"Kiss"

"love it "

"malli"

"භාගී"

"school"

"ටක් ශොප් "

"red"

"rose"

"ලක්මාල්"

"……………." කේතකී නිහඬ විය.

"ලක්මාල්" ෂෙනෝලි නැවත ඇසුවාය

"ම්ම්ම්........... කඳුලු" කේතකී කල්පකා කර කීවාය. ෂෙනෝලි කිසිත් නොකියා කේතකී දෙසම බලාසිටියාය.

"ඔයියාගේ හිනාව ලක්මාල් ලඟ..." මොහොතක නිහඬතාවය බිඳිමින් ෂෙනෝලි කිවාය. ;

"නෑ.. ෂෙනු... ඒක මා ගාව......"

Feb 14, 2012

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 6කොටස

සුපුරුදු කාර්‍යාල ලිපි ගොනු අතරේ අතරමන්ව උන් කේතකී ජංගම දුරකතනයේ නාදයට ගැස්සී ඇහැරුණාය. එහි සටහන් වුයේ ඇමතුම අප්පච්චීගෙන් බවයි.

"කියන්න අප්පච්චී.." කේතකී ලිපි ගොනුව දෙසට යොමා ගත් වනම දුරකතනයට පිළිතුරු දුන්නාය.

"සුදු පුතේ අම්මට අසනීප වෙල ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනාවා.. මාමා එයි ඔයාව ගන්න නිවාඩුවක් අරන් ලෑස්ති වෙලා ඉන්න.." අප්පච්චීගේ කලබලකාරී ස්වරය කේතකීව අවුල් කරන්නට සමත් විය.

"අම්මීට අමාරුද අප්පච්චී.." ඇයද කලබලයෙන් මෙන් ඇසුවාය.

"නෑ.. දැන් ඒ හැටි අමාරුවක් නෑ... වාට්ටුවට දැම්මා.. ඔයා කලබල නොවී නිවිහැනිල්ලේ එන්නකෝ.. "

දුරකතන සංවාදය නිමවන්ටත් පෙර අසුනෙන් නැගී සිටි කේතකී තම ආයතන ප්‍රධානියාගේ කාර්‍යාලය වෙත ගියාය.

"excuse me sir !!" ඇය දොර අසල සිට ආචාරශිලිව කතා කලාය.

"come in .....අහ්!! මේ කේතකීනේ.. මොකද මේ කලබලෙන් වගේ.. මුකුත් ප්‍රශ්ණයක්ද..?"

"ඔව් සර්.. උදේ අම්මී අසනීපවෙලා මම ටක් ගාලා hospital දුවලා එන්නද..." කේතකී අමාරුවෙන් වචන ගලපා ගත්තාය..

"ඔය තරම් කලබල වෙන්න එපා දරුවෝ... ඔයා නිවාඩුවක් අරන් ගිහින් අම්මා ලඟ ඉන්න.. ඇයි අම්මට හදිසියේ මොකද උනේ.." ඔහු කාරුණික හඬින් ඇසුවේය.

"ද්...දන්නෑ සර්.. දැන් අප්පච්චී කිව්වේ කෝල් කරලා... ගිහින්ම බලන්න ඔනි.."

"හොඳයි.. ඔයාගේ ඩිවිශන් මැනේජර්ට පොඩිඩක් මතක් කරලා යන්න... මම නිවාඩු ගන්න කිව්වා කියන්නකෝ... " කේතකීගේ ප්‍රධානියා වු වර්ණගේ ස්වභාවය දන්නා ප්‍රධාන කලමණාකරු කිවේය.

වහාම නිවාඩුව අනුමත කරගත් කේතකී පාරට එන විටත් සේනක ඇය බලාපොරොත්තු වෙන් ගේට්ටුව අසල විය.

"ඇයි ලොකු මාමේ අම්මට..." දෙනෙත් කඳුලින් පිරී යද්දී කේතකී ඇසුවාය.

"පපුව රිදෙන්න ගත්තලු.. මටත් අප්පච්චි තමයි කොල් කරේ.." වැඩි කතාවට ඇලුම් නොදැක්වු සේනක කෙටියෙන් කිවේය.. රොහලට යන තුරුත් කේතකී උන්නේ දැවෙමිනි.

ඔවුන් යනවිටත් සකුන්තලාට පිටතින් ඔක්ෂිජන් වායුව සපයමින් තිබුනි. ඒ දුටු කේතකීට ඉබේටම හැඬිනි.. ඔක්ශිජන් බටයට ඉහලින් කේතකී දෙස බැලු සකුන්තලා ඇයට නොහඬන ලෙස සංඥා කලාය. කඳුලු නවතා ගනු නොහැකි වුනු කේතකී හෙමින් වාටුටුවෙන් පිටතට පැමිණ කෙලවර වු බුදු කුටියේ පඩිපෙල මත වාඩිවී ඉකි බින්දාය.

"අම්මා එලොව ගිහින් ආවා පුතේ.. දැන් බය වෙන්න දෙයක් නෑ..." පොඩි නොනා ඇය සනසවමින් කිවාය.. කේතකී පොඩි නෝනාගේ ගෙල වැලඳගෙන ඉකිබිඳින්නට වුවාය.

-**-

සති කිහිපයක්ම සකුන්තලාට රොහලේ නැවතී සිටින්නට සිදුවිය. කේතකී , පොඩි නේනා, සහ නන්දන මෙන්ම කේනුලද ඇය අසලටම වී උන්නෝය. දරුණු හෘද්ද්‍යාබාදයක් වැලඳිම නිසා සකුත්නලාගේ තත්වය තරමක් බරපතල විය. 

ඒ අතර කාලයේ කාර්‍යලයේ රාජකාරීන්ද තරමක් මඟ හැරුනු නමුත් සකන්තලා නිවසට කැඳවා ගෙන පැමිණි වහා කේතකී යලිත් අතපසුවූ වැඩ පටන් ගත්තාය. එහිදී බවන්ත ඇයට බොහෝසේ උදව් කලේය. භාග්‍යෙග්  පියාගේ පාර්ශවයෙන් නැදෑකමකුත් ඇති බැවිත් බවන්ත කාර්‍යාලයේදී කේතකී තමන්ගේම නැගනිය බවට අන් අයටද හඳුන්වා දී තිබුණි.

ඇය අතින් මඟ හැරුනු ලිපි ගොනු බොහෝමයකම වැඩ බවන්ත නිමවා තිබින. කේතකීට ඉන් දැනුනේ විශාල සහනයකි.. ඇය දුර කතනයෙන් කතා කොට බවන්තට මුව නොසෑහෙන සේ ස්තූති කලාය..

"
අනේ  යන්න නංගී.. වැහි නැති හෙනයක් වදියි මට Thank you කිව්වොත්.. ඔයා මගේ නංගි වගේම තමයි.. ඔයාට නොකරන උදව් මොනවද.. ගන්න ගන්න එපා... Any time " බවන්ත සැහැල්ලුවෙන් කීවේය.

"
එහෙම කියලා බැහැනේ.. ඔයාගේ වැඩ අස්සේ මගේ වැඩත් කරලා.. "

"
ඒවා එහෙම තමයි... දැන් කට වහගෙන ඉන්නවද...." බවන්ත සැර කරද්දි කේතකී සිනාසී නිහඬ වුවාය..

"
දැන් කොහොමද අම්මට..." නිහඬතාවය බිඳිමින් යලිත් බවන්ත ඇසුවේය.

"
දැන් ගොඩක් හොඳයි.. දිගටම පරිස්සම් වෙන්න කිව්වා.. එයාට දුක් දෙන්න එපාලු... අනේ .. එයා කවදාවත් දුකින්නම් ඉඳලා නැහැ.. අනේ මන්දා..."

"
දැන් ඔයා අම්මව වෙනදට වඩා හොඳට බලා ගන්න......ඒ ගැන වැඩිය හිතන්න එපා.."

"
ම්ම්ම් "

Feb 9, 2012

නිහඬ වුනා මම මොහොතකට



මන්දාරම් වැස්ස එදා වගේම වහිනවා. ඒ වැස්සේ තෙමි තෙමී නටපු පුංචි කෙල්ල අදත් ඒ වැස්සට තෙමෙනවා.. එදා වැහැපු වැස්සමයි.. එදා දැනුනු සීතලමයි. .. ඒ හිරිකඩමයි.. ඒ හිතමයි..


සිත දුවයි පන්සල් මාවතේ...
නෙතු සැලෙයි සිතිවිලි මාරුතේ...
මං සොයද්දී ජිවීතේ...
මඟහැරී මල් වසන්තේ..


හෙම්බත් වුනු සිතුවිලි වලට විරාමයක් දෙන්න මොහොතක් නිහඬ වුනා මම මොහොතකට .. ඇස් දෙක පියාගෙන.. හිතට සැහැල්ලුවේ පාවෙලා යන්න ඉඩ හැරියා.. ඒත් වගකීම් වලින් බරවුනු හිත එතනමයි... නෑ කිසි නිවනක්....


සින්දු කිරිල්ලී පියඹා ඒවී හන්තානට.... ඒත් අද නොවේ!!! නුදුරු දිනෙක.....

Feb 6, 2012

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 5 කොටස

දැඩි සීතලෙන් දෙපා හිරි වැටෙද්දි කේතකී පොරෝණය තුලට තව තවත් ගුලි වුවාය. පාන්දරම හන්තාන නිම්නය වැසි දෙව්දුවට යටත් වි ඇත. සති අන්තය පටන් ගත් බැවින් කේතකී පෙර දින රැයේ නිදි යහනට වැටුනේ සෑම සිකුරාදාවකම සිතට දැනෙන අපුරුතම සැහැල්ලු බවත් සමහිනි. රැය ගෙවී යනවා ඇයට නොදැනෙන්නට ඇත්තේ නින්ද සුවපහසු වු නිසාම විය හැක.

හන්තාන නිම්නයට වැසි වැටෙන පාන්දර යාමයේ සුන්දරත්වය වචනයෙන් කියනවාට වඩා විඳය යුත්තකි.  මීදුම් තිරයෙන් වැසී ගිය හන්තාන කන්දත් හැල්මේ ගලායන මහවැලියත් සිප හමා එන සීතල සුළං කැරලි ජනෙල් වීදුරුව මෙපිට සිට කේතකීට සුන්දර හිරිහැරයක් කරයි.

මෙවන් වැහිබර පාන්දර යාමයක දැනෙන දැඩි නිදිබරබව කේතකී කවදත් ලෝබකමින් වැලඳගත්තකි. පොරෝනය තුල සිටි බූල් වලස් පැටියා ලයට තුරුළු කරගත් ඇය දෑස් පියා යලි නිදන්නට වුවාය. පසුබිමින් ඇසෙන වැසි බිදිති වල ගීතවත් නාදය සහ වැහි සීතල විසින් නින්දත් නොනින්දත් අතර වු සුන්දර මිටියාවතක කේතකීව අතරමන් කොට තිබුනි.

ඒ මිහිරියාව විසින් තද නින්දකට ඇද දමනු ලැබූ කේතකී අවදි වුයේ උදෑසන නවයත් පසුවු පසුය.  ලාහිරු රැස් වියැකී  සැඩ හිරු රැස් කෙමෙන් කාමරයට එබෙද්දී  ඇයජනෙල් තිර මෑත් කර ආලෝකය වින්දාය.

ආ...නේනා හාමු නැගිට්ටද... මම මේ ආවේ පස්ස පැත්තට දෙකක් දීලා ඇහැරවන්නසකුන්තලා කාමරයට එබෙමින් කීවාය.

ගුඩ් මෝනිං ලොකු බබා..හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්.. කම්මැලියි අනේ....දෑත් දෙපසට විහිදා කම්මැලි ස්වරූපයක් මවමින් කේතකී කීවාය.

කම්මැලි කම යන්නත් එක්ක අන්න ආත්තම්මා කොළ කැඳ හඳනවා ගිහින් උදව්වක් කරන්න.. මම ගේ අතුගානකල්.. කේතකීගේ කාමරය තුලට පැමිනෙමින් සකුත්තලා කීවාය.

අම්මී ඔය හදන්නේ මගේ කාමරෙත් අතුගාන්නද.... කේතකී කලබලයෙන් ඇසුවාය.

ඔව්.... ඇයි??සකුන්තලා පුදුමයෙන් කේතකී දෙස බලා සිටියාය.

න්....නෑ අනේ... මම පස්සේ අස්කරලා අතුගාන්නම් කියලා උන්නේ.. පොත් රාක්කේ අස් කරන්න ඔනි..

අපෝ.. මේ.... ඔයා කම්මැලි කමේ අස් කරනකල් මට ඉන්න බැහැ සුදු.. මම අතුගාගෙන යන්නම් ඔයා පොත් රාක්කේ අස්කරලා ආයිත් අතු ගාන්න.... දැන් ගිහින් මුණ සොදගෙන ඇදුම් මාරුකරලා ඉන්න.. අප්පච්චිගෙන් බැනුම් අහන්නේ නැතිව...

සකුත්තලා අතුගාමින්ම කියද්දී, කේතකී තුවායත් රැගෙන කාමරයෙන් පිටවුනාය. කුස්සිය හරහා  යන අතරතුර, පහත් පුටුවක වාඩිවී කෑඳට කොළ තෝරත අතරම ගුවන් විදුලියේ ධර්ම දේශණයට සවන් දෙමින් සිටි පොඩී නෝනා හා සුපුරුදු ලෙස සුරතල් වුවාය.

අපෝ.... තාම මූණ සෝදලත් නෑ නේද.. එන්න එපා මාව ඉඹින්න.. යන්න මැණික මට මේ බණ කතාව අහන්න දීලා... පොඩී නෝනා කේතකීගේ ග්‍රහණයෙන් මිදෙමින් කීවාය.

ආ... හේමද... එන්න එපා ආයි මගෙන් කිස් ඉල්ලන්න... තලායි මම තලාම තලායි පොඩී එක්ක... බොරුවට පොඩි නෝනා දෙසට රවමින් කේතකී කුස්සීයේ දොරෙන් ලිඳ දෙසට හැරුනාය.

යසයි ගෑණු ළමයා මූණ සෝදන්න යන වෙලාව.. මිදුලේ උඳුපියලිය පලස මත සක්මන් කරමින් උන් නන්දන කේතකී දැක කීවේය. බයාදු සිනහවකින් අප්පච්චීට සංග්‍රහ කල ඇය ඉක්මන් ගමනින් ලිඳ වෙත ගියාය.

ලිඳ ලඟ පරිසරයේ සුන්දරත්වය  නිසාම  නිවාඩු දිනයන්හී මුහුණ සේදීමට කේතකීට වැඩි වෙලාවක් ගතවෙයි.. අනෙකුත් දිනයන්හී රාජකාරියට යෑමේ කලබලය විසින් ඇයට මගහැරෙන වින්දනය සති අන්තයේ ඇය රිසි ලෙස වින්දාය.

-**-

සුදු පුතේ අද මොකක් හරි විශේෂ වැඩක් දාගෙනද ඉන්නේ...

කේතකී ආපසු මුහුණ සෝදා පැමිනෙන විට සාලයේ පුටුවක හාන්සී වී පත්තරය බලමින් අන් අප්පච්චී ඇයව ඇමතුවේය

 “න්..න්නෑ අප්පච්චී....  සාලට මැද නැවතුනු කේතකී නන්දන දෙසට හැරී කිවාය.

ආ.. හොඳයි එහෙනම් ඇඳුම් මාරු කරලා , උදේට කාලා එහෙම එන්නකෝ අපි දෙන්නා පොඩි වැඩක් කරන්න... තම අතවු පත්තරයට මුහුණ ඔබාගත්වනම නන්දන කීවේය.

පාසැල් ගුරුවරයෙක් වු නන්දන බොහවින්ම නිහඬ පුද්ගලයෙකි. පාසලට නිමවී නිවසට පැමිනෙන වෙලේ පටන් කුමක් හො කාරියක නිරතව සීටිම ඔහුගේ පුරුද්දයි. ඇතැම් දිනෙක දහවල් කාලයේ නිදා ගැනීම හැරෙන්නට මොනයම් හෝ දෙයක් නොකොට නිකරුනේ කාලය ගෙවන්නට ඔහු නොකැමතිය. ඉඳ හිට පොතක් පත්තරයක් බැලුවද, ඔහු වඩාත් ප්‍රිය කලේ වත්තේ පිටියේ වැඩක් හෝ සකුන්තලාගේ කාරියට උදව්වීමටයි. එයින් නිවසේ කෑම පිසීමට ඇවැසි දර පලා සකස් කීරම නන්දන ආශාවෙන් කල කාරියකි.

උදැසත  තේ වෙනුවට අත්තම්මා පිළියෙල කල කොළකැඳ කෝප්පය පානය කල කේතකී සැහැල්ලු ඇඳුමක් ලාගෙන සාලයේ සිටි නන්දන සොයා ගියාය..

හරි අප්පචීචී.... ආවා.... නන්දන අසුන්ගෙන සිටි පුටුවේම අසුන් ගනිමින් කේකතී කීවාය.

ආ.. ආවද... අපි දෙන්නා අද සාලේ ටිකක් වෙනස් කරමු... හැමදාම එකම විදියට දැකලා එපා වෙලා.. පත්තරය හකුලා දමා පුටුවෙන් නැගිටිමින් නන්දන කීවේ නැවුම් ජවයක්ද සමඟයි. කේතකීද කැමැත්තෙන්ම හිස වනා අප්පච්චී අනුව නැගී සිටියාය. මාස කිහිපයකට වරක් ගේදොර බඩු භාන්ඩ අසුරා ඇති පිළිවෙල වෙනස් කිරීම නන්දන කවදාත් සතුටින් කල දෙයකි. බොහෝවිට කේතකී හෝ කේනුල ඔහුට උදව් කරයි.

අප්පච්චී සමහ එක්වී  පැය කිහිපයක්  ගතකොට සියලුම ගෘහ භාන්ඩ පිස දමා නැවුම් ලෙස සකසා නිම කල කේතකී  තම කිලිටි ඇඳුම් ද රුගෙන නැවතත් ලිඳ කරා ගියාය. දහවල් හිරු රුස් වලින් ලිඳ අවට උණුසුම වැඩි කරද්දී.. දිඹුල් ගස් අතරින් මතුවන නැවුම් දිය දහරින් සැනහුනු කේතකී දිගු වරලසින් ජලය වැස්සෙද්දීම සෝදා නිම කල ඇඳුම් අව්වේ දමා කෑම මේසයට වැඩි වුවාය.

දහවල් අහාරයෙන් පසු සුපුරුදු ලෙස සකුත්තලා නින්දට ගිය අතර නන්දන සමාජ සත්කාරයක් සඳහා නිවසින් පිටව ගියේය.  පොඩි නෝනා පැරණි පොතක් බලා තාලයට ජන කවි ගායනා කරද්දී. කේතකී තම පරිඝණකය ඉදිරියට වී ඇය බෙහෙවින් ආශා කල හින්දි චිත්‍රපටයක් නැරඹුවාය.


ටිං ටොං!! කණ අසලින්ම ඇසුණු භාග්‍යගේ හඬට චිත්‍රපටයේ දැහැන් ගතව උන් කේකකී ගැස්සී හැරුණාය.

අහ්!! මල්ලි බබා.. එකතල්ම දැක්කේ කෑ අනේ.... චිත්‍රපටය ධාවනය වීම තාවකාලිකව නවතා කේතකී භාග්‍ය දෙසට හැරුණාය..

අක්කී බිසී වගේ... අසලවු පුටුවෙන් වාඩි වෙමින් භාග්‍ය කතාව ඇරඹුවේය.

මොන බිසීද මල්ලීයාස්... අම්මා නිදි අප්පච්චී කොයිදෝ ගියා.. මම ඉතින් කම්මැලි කමටත් එක්ක මේක බලන්න ගත්තා...

හප්පෝ.. මේක අක්කී දැන් බලන කී වෙනි වතාවද.... මට මතකයි අක්කී මේක මුලින්ම බලලා උඩ පැන පැන හිටියා... භාග්‍ය කේතකීට සරදම් කරමින් කීවේය...

හිහ්... හිහ්!! හී..... දැන් ඒ පිස්සුව නෑ හලෝ... ආයි බලන්න ආස හිතුනා බැලුවා... පෙර දිනක තමාම කී කතාවක් සිහිවී කේතකී මහ හඬින් සිනාසෙමින් කීවාය.

ඒක එහෙමනම් හොඳයි සුදු අක්කියෝ... මම අක්කට ආදරේ නිසා කියන්නේ... ලක්මාල් අයියා අක්කිට හොඳ නෑ... ඊට වඩා ගොඩක් හොඳ කොල්ලෙක් අක්කිට ලැබෙයි.. ඒක මට සීයයට දෙසීයක් විශ්වායසි.. මගේ අක්කී නිකං එයා නිසා හිත රදවා ගන්නවට මම නම් කැමති නැහැ. .. භාග්‍ය හැඟීම්බර ලෙස කීවේය.

මාත් කාලයක් විශ්වාස කලා තමයි මල්ලා.. කවදා හරි දවසක ලක්මාල් අයියා ආයිත් එයි කියලා.. එයා තරම් හොඳ කෙනෙක් ආයි මේ ලෝකේ නෑ කියලත් මම විශ්වාස කලා.. ඒත් මම කෝල් කරද්දී කවදාවත් ආන්සර් නොකරපු.. මගේ එකම එක එස් එම් එස් එකකටවත් උත්තර නොදීපු එයාගේ හිත කොයි තරම් ගල් හිතක්ද කියලා මම තේරුම අර ගත්තා... අනික.. ලක්මාල් අයියා කෝච්චියක්නම් මම එක ස්ටේෂන් එක්ක විතරයි මල්ලයෝ... මට එහෙම ටෙම්පරි ස්ටේෂන් එකක්  වෙන්න ඹනි නෑ.. මට ඔනි ගමනාන්තයක් වෙන්න... කවදා හරි කවුරු හරි කෙලක් ඒ වී මගේ ගාව ගමනාන්තය හදාගෙන.  ඒ දවස එනකලු බලමු.... අමාරුවෙන් සිනාසෙමින් කේතකී කීවාය.

අන්න.. ඔය ඉන්නේ මගේ අක්කීයා... අන්න ඒ වගේ හිතන්න අක්කීයෝ....ඇත්තම කීවොත් මම චුට්ටක්වත් කැමති නෑ මගේ අක්කී ලක්මාල් අයියා වගේ කෙනක්ගේ වෙනවට..

ඔබ බොරු කියන්නේ.. හොර ගෙඩියා.. ඔයානේ එයා එක්ක ට්‍රිප් යන්නේ... කතා කරන්නේ....

ඒ ගිහින් පොරව දන්න නිසා තමයි සුදු අක්කියෝ කියන්නේ.. එයා නරක කෙනක් නෙවෙයි.. කොල්ලා හොඳ එකා.. ඒත් මගේ අක්කිට හොඳ නෑ... අව්‍යාජවත් සහෝදරත්වයක් භාග්‍යෙගේ  හඬෙහි විය. කේතකී ඔහු හා ආදරයෙන් සිනාසුනාය.

ම්ම්ම්ම ඔයා කියන නිසා විශ්වාස කරන්න ඔනිනේ... ඒ නැතත් මගේ දුක සෙල්ලමක් කර ගන්න නිසා මට දැන් ඇත්තටම ලක්මාල්ව පේන්න බැහැ මල්ලා....

ඇති.. අක්කියෝ.. ඔය ඇති.... අපි වෙන මොනා හරි කතා කරමු..... මොනවද හවස ප්ලෑන්.... කතාව වෙනතකට ගෙනයමින් භාග්‍ය ඇසුවේය.

ම්ම්ම්ම්... හ...ව..ස... එහෙමට මුකුත් නෑ... අපි යමුද පන්සල්....

ආච්චී අම්මවත් එක්කගෙන යමු.. කොහේද යන්නේ... මාළිගවට?..

අන්නේ දුරයිනේ මල්ලාස්... අපි ලඟට යමු.....

එහෙනම් ගැටඹේ යමු... අක්කි ආසයිනේ.....

බෑ.....!!! මම ආස නෑ....!!!! ඔයා දන්නවා නේ ඇයි කියලා.....

ආ.... ඔව් ඔව්.. දැන්ම අමතක කරපු මාතෘකාව ආයි ඹනි නෑ... හරි.. අපි ගැටඹේ යන්නේත් නෑ... අපි යමු හන්දියේ බොධියට.. කොතන ගියත් එකම ආනිසංසේනේ...

ම්ම්ම්.... යමු ගිහින් චේන්ජ් කරන්න ඉක්මනට එන්න. මම පොඩීව ලැස්ති කරන් මල් කඩලා රෙඩි වෙන්නම්.. නැවුම් සතුටකින් උඩපනිම්න් කේතකී කැහැවාය..


භාග්‍ය පිටවී ගිය පසු , මල්වටියත් දෑතත් දෝවනය කරගත් කේතකී තණකොල ගොල්ල හරහා වත්තේ ඇවිදිමින් මල් කැඩුවාය. හන්තාන නිම්නයේ පිහිටි ඇයගේ නිවස වටා පිහිටි විශාල ඉඩම පුරාවට නොයෙක් වර්ගයේ ගස් වවා තිබුනත් වීහාල ඉඩ ප්‍රමාණයක අරක්ගෙන සිටියේ තණ කොලත් ඒ අතර වැඩුණු ඩැන්ඩිලයන් පඳුරුත්ය. කහ පැහැයෙන් මල්ල පිපී හැඩවෙන ඩැන්ඩිලයන් මල් යායේ ඇවිදින්ට මෙන්ම විවේක වෙලාවන්හීදි ඒ මත වැතීර පොතක් බලන්නටත් කේතකී බොහෝසේ ඇළුම් කලාය.. බුදු පුදට ගෙන නොයන මලක් වුවත් ඩැන්ඩිලයන් මල් පොකුරක්ම කඩා ගත් කේතකී පුංචි ළදැරියක මෙන් දුව පනිමින් වත්තේ මල් පදුරු ගානේ ඇවිද්දාය.

-**-

සවස් වරුවට තවත් සුන්දරත්වයක් එක්කරමින් බාග්‍යත් කේතකීත් දැල්වු කහපැහැති පහන් වැටිය පින්පාටින් බබලන්ට විය. අත්තම්මා විසින් සකස් කල සුවඳ කුඩු බහාලු පැන් කලයත්,  හවස් වරුවේ වත්ත පුරා ඇවිදිමින් නෙලාගත් මල් අසුරා සකස් කල මල් වට්ටිත්, සුවඳ වර්ග හතකින් යුත් සුවඳ කුරු වල සුවඳන්. බෝමළුවේ සිලි සිලියත් එක්ව ඇති වු මනරම්  බවට වශිවී උන් කේතකී වැලි මළුවේ වාඩිගෙන දෙනෙත් පියා ගත්තාය. දැඩි ලෙස ඇලී ගැලී නොගියද දෙනෙත් පියාගෙන භාවනාවට සමවැදීම සිතට සැනසුම බලා දෙන අපූර්වතම ව්‍යායාමයක් බව කේතකී අත්දෑක්මෙන්ම දැන උන්නාය..  බොමළුවේ සිලි සිලි නඳට කන්දීගෙන බොහෝ වේලාවත් දෙනෙත් පියාගනෙ සිටින්නට කේතකී කවදත් ආශා කලාය.

අක්කීයෝ..... ඇති නේ.... යමු ගෙදර.... භාග්‍ය කේතකීගේ කණ අසලම සිට රහසින් ඇසුවේය.. කේතකී දෙනෙක් විවර කල බැලුවාය..

යන්නත් බෑ වගේ...... හිතට පුදම සැහැල්ලුයි...කේතකී ලෝබ කමින් කීවාය...

ඒක නම් ඇත්ත අක්කීයෝ....හැමදාම පුළුවන්නම් එන්න හිතෙනවා.... භාග්‍යද වශීවී ගිය හඩකින් කීවේය.

අපි රේස් එකක් දුවනවා මල්ලා... හති වැටිලා ඇඬලා කියලා අපිවත් දන්නැ.. ඒත් ඒ රේස් එකේ අපි දිව්වේ නැත්නම් අපිට ජීවත් වෙන්නත් බෑ... ඔයා දැකලා තියෙනවද පිට රටවල කුළු හරක් එක්ක මිනිස්සු රේස් දුවනවා.. අපිත් වැටිලා ඉන්නේ අන්න ඒ වගේම රේස් එකකට.. දිව්වේ නැත්නම් අපි ඉවරයි... කේතකී හැඟුම්බරව කීවාය