අහස මිතුදම් හැර ගිහින්

කවිකාර සිත බල කරයි 

ලියන්නලු කවියක්

සිත් යාය සිහින අසරණයි

සිතේ නැහැ සිතිවිලි බිඳක්

ඔබ සිහිනයක් වගේ දුරයි

සිතට නෑ නිවනක්

ආදරෙයි මම ආදරෙයි

කියන්නට නැහැ ඉඩක්

අහස තරහින් මඟ හරියි 

කියන්නට බැහැ දුකක්

වරු ගනන් දුක් අසා ඇතිවී

අහස මිතුදම් හැර ගිහින්

හංස ගීතයෙන් ඔබ්බට.. අද තවලමෙත් කවියක්.. පුංචි වෙනසකටත් එක්ක....

කවී ගැන කවී ලියපු කවිය

~සමන් මලෙක කතාවක්~


සමනලියකට පෙමින් බැඳුනා 
බඹර කුමාරයෙක්
සමන් මලකට දුකක් දැනිලා 
වැටුනි පිනි කඳුලක්


සමනලිය වන ඹබර කුලයේ
නොවේ, වේවි දුකක්
සමන් කැකුලියේ , බඹර කුලයේ
නොවේ ඉතින් නුඹත්


හඬන බඹරා දිහා බලමින්
හඬන සමන් මලක්
සමන් මල දෙස බලා සුසුමක් 
හෙලි කුමුදු මලක්


පොස්ට් එක


අද සුදු හංසි ටිකක් අතීතෙට යන්න සූදානම්.. මූණු පොතේ කවි ලියන කවුරු කවුරුත් මේ දවස් වල  තමන් ලියපු හොඳම කවිය තොරන්න උත්සහ කරනවනේ සත්කාර වෙනුවෙන්, ඉතින් මමත් මගේ කවි පොත ඇවිස්සුවා එතනදි මට  උඩ  තියෙන කවිය හා සම්බන්ධ සුන්දර මතකයක් අළුත් උනා.. ඇත්තම කියන්න ඔය කවිය ලීවේ මම නෙවේ.. අපේ කවි අයියා.


කවි අයියාගේ මේ කවියට මුනු පොතේ ප්‍රතිවාර ගොඩක් ලැබුනා. මමත් කමෙන්ට් කලා. ඉතින් කවි අයියා මට පර්සනල් මැසේජ් එකකින් ස්තූති කරලා තිබුනා  “ස්තූතියි නංගි සමන් මල උනාට“..  මම බැලුවා ඒ මොකද කියලා මෝඩයා වගේ මම ඇහුවා “ඇයි අයියා මට ස්තූති කරන්නේ “කියලා... කවි අයියා කියන්නේ සුට්ටක් ඉක්මනට තරහා යන කෙනෛක් හිකිස්.. එක පාරට කීවේ නැතැයි “ හනේ.. කවි ලියලා ඒවයේ තේරුමත් කියලා දෙන්න ගියාමනේ එපා වෙන්නේ “ කියලා.. හිකිස් එතකොටයි මමත් කවිය ආයිත් කියෙව්වේ..


ඊට පස්සේ මම ලීවා ඒ කවියට පිළිතුරක්.. මෙන්න මේ විදියට 

මේ කේ නිධාන කතාවනම් ගොඩක් පරණයි.. මතක් කරන්න අකමැති මතකයක් නිසා මේ වෙලාවේ නිධාන කතාව නොකියා ඉන්නම්.. හැබැයි ඉතින් දන්නෝ දනිති. :)


මේ පෝස්ටුව දාන්නේ කවි අයියට නොකියා... ගුටිත් කන්න වෙයිද මන්දා හි.. හි.... කවි අයියේ ගහන්න එපෝ....

සෙනෙහස

නිල් මිණී  දෙනෙතට එබීගෙන

මොළ කැටි අතැගිලි අල්වාගෙන

සිඟිති හසරැල‍් පොදක වෙලීගෙන

ගියා මම බොහෝදුර

දරාගන්නට බැරි සෙනෙහසින්

මගේ පුතේ ඔබ එක්ක.

නුඹත් අප අතරට එන බැව්

දැනුනු දා පටන් , බලාගෙනම උන්නා මම

කියා ගන්නට  නොතේරෙන නොඉවසිල්ලකින්

මගේ පැහැයම  මගේ දෙනෙතම

අරන් නුඹ එනතුරාවට අම්මාගේ උකුල් තලයට

වෙලා මගේ මුළු ලෝකයම.

ඇත්තමයි නුඹ නිසා මමත් දැන් අප්පච්චි කෙනෙක්

දැනෙන්නේ නැ මොළකැටි නුඹට

මගේ සෙනෙහසේ තරම

කිසිදාක කියාගත්ත බැරිවන මගේ පිය සෙනෙහස

නොලියනු ඇත කවි ගී නුඹ

පිය සෙහෙට හෙට දින

බලා ඉඳින්නම් එහෙත් සුරතල් වනු බලා ඔබ

මගේ මැණිකගේ උකුල් තලය මත

පසුවදන************

සිහින තවලමේ සිය වැනි ගැල අද තවලමට එක්කල වගයි.. මෙතෙක් ආ ගමනේ ගැල් හැ බැඳුනු ඔබ සැමට තුති පුදමි.. ඉතින් අපි යමු ශතකය පසු කර....

මතක බණවර

සසර සුපුරුදු නැවතුමට ගිය

බිඳුනු ඔරුවේ හබල මම විය

නුඹට නොව ඔය හිතට පෙම් බැදි

සිත තනිව විදි පෙම නිමාවිය

සොහොන් ගතවු ඒ පුරාවත

දැන නොදැන උන් දනන් බොමය

නුඹට කියනට බැරිව ලතැවුණු

සෙනෙහසේ මළගම නිමාවිය

මංමුලාවු බොළද සිතිවිලි
පාළු මංසල විසිර ගිය තැන
අහිම් ප්‍රෙමයේ දෙන උහාගෙන
මතක බණවර අසමි හෙට දින

අහිතක් නැහැ ආදරයෙන් විදගමි මේ කටුක රිදුම

එක් පෙති සුදු මලක් උනෙමි
ඔබ පාමුල පිපී සැලුණ
පෙති විහිදා සුවද බෙදා
අසරණ වී පරවී ගිය


ආදරයේ දැහැණට වී
සුසුමක් වෙනුවෙන් වෙහෙසුණ
විඩාබරව නෙත් රතුකොට
ලොවට හොරෙන් තනිව හැඩුව


අහිංසකම පෙම් පැතුමන්
ඔබ වෙනුවෙන් සිතින් පැතුව
පුංචි කෙල්ල මම තමයි
ඔබේ නමට සිත පුදකල


රිදුම් දරන්ට නොහැකිව
මලානිකව ඇත පුදසුන
කදුලින් නෙත් පුරවාගෙන
ඔබේ අසරණ එක්පෙති මල


පරවී යන්නට සැරසෙන
මලට ඉඩක් නැහැ පුදසුන
පෙති හැකිලී මැලවී බිම
වැතිර තබේ ඔබ පාමුල


ඉසිණු  නොහැකිනම් පැන් පොද
යන්න ඔබත් ඔබේ ලොවට
පාගා පොඩිකර දමමින්
අසරණ සුදු  එක්පෙති මල

ආත්මීය සටහන!!

මිතුරු වාරුවෙන්
නැගීසිටියෙමි නමුත්
යලිත් මම අසරණයි
තනිවෙලා වගෙයි මම.........

මටම මම සැගවෙන්න
හිතට එන සිතිවිල්ල
හිරකරන්නමි කදුල
වාව ගන්න බැරිම තැන ........

ගුලිවෙලා හඩන්නට ‍
ඇස පිරී කදුලු ඇත
එහෙත් නෙහඩමි ඉතින්
සනසන්න කෙනෙක් නැතිකොට......

නිහඩ බව බිදින්න

හීන් මල් තුහින මත

රගන සමනල නැටුම
හැඩයි නුඹ දන්වා ඒක මම නොකිව්ට

කැදැල්ලේ හඩ නගන
කුරුළු පවුලක සතුට
හැමවිටම පෙම්බරයි දන්නවා එයත් නූඹ


හැම විටම නොකිව්වට
අපි සිතින් නුඹ සමග
නෙදන්ව උනත් නුඹ ඇත්තමයි හැමදාම


නිහඩ කල නොහැකි මුත්
නිහඩවු මුළු ලොවම
සදාතනිකම නැතැයි කියන්නම් ඉනිත් මම


නිහඩබව බිදහෙලා
තුටු සිනහ නගන්නට
ඉන්නවා නුඹ සමග සොහොයුරේ හැමවිටම

මුණු පොතේ කතන්දරේ

මිතුරු උනා නුඹ 

පේස් බුකියේ මා සමග

කියමින් සම්ප්‍රප්ලාප

චැට් කලා දවසම

හදාගෙන ගෘප් එකක්

දාගෙන විකාර නමක්

යාළුවෝ වැඩිවෙනකොට 

එකිනෙකා කියා ගත්තා 

පිසුනා වාචා එක්කම 

මුසාවාද  සමහර විට

අන්තිමේදි කියාගෙන 

එකිනෙකාට පරුෂා වාච

ඩිලීට් කලා ගෘප් එකම

නැතිවුණා ඇතිකරගන්

මිතුරුදම..................

"සෙනෙහසක සටහන"

සිනිදු නෙළුම් පත් පෙති අතරේ
නිදන පුංචි සමනලියක සේ
තුරුළුව ඔබගේ උණුසුම් ළය මත
නිදන්න ආසයි මට රිසිසේ

පින්න මලට වැටි පිනි බිදුසේ
මගේ ඇසිපිය මත රැදි කදුලේ
අමරස ඔබ දොතොලින් විදිනා විට
වාවන්නෙම් මම පෙම කෙලෙසේ

ගුලිවී පොඩි හා පැටියෙකු සේ
‍උණුසුම සොයනා විට තුරුලේ
දිගු  අතැගිලි මගේ හිස පිරිමැදි විට
හඩමි නුඹට තුරුලුව රහසේ

පෙම් හීන

කෝපි මල් සිනාවක් පුරෝගෙන මුව පුරා

නුඹ ඇවිත් ලැගුම් ගත් මගේ මියුරු හිත පුරා

අල්පෙනිති තුඩු වැදී රිදුම්දෙන ලේ නහර

කෑ ගසා කියනු ඇත පෙම් කරපු තරම මම

ගියත් නුඹ ඒ හවස මුළු හිතම ගිනි තියා

යලිදු එක වතාවක් බලා ගන්නෙමි කියා

සයුරු වෙරලේ තවත් බලා හිදිනෙමි මෙමා

නිල් නුවන් රතු කරන් නෝක්කඩු බස් කියා

සිගාකමි ජීවිතය

තෙරක් නොපෙනෙන මහ සමුදුර මැද
අතරමං වූ සෙයකි ජීවන නෞකාව
සොයාගත නොහැකිව මගක්
පාව යන්නට කෙම් බිමක් වෙත
ඉතින් සිගා කමි ජීවිතය
හිතක් පපුවක් නැතිව
පෙරලෙන දළ රළ පෙලින්
සොයා දෙන ලෙස කියා මාවතක්
සොයාගෙන යන්නට
සැනසුමක් ඇති තැනක්
රිදුණු හිත තදින් තුරුලු කොට
සනසන්නට හදන මගෙම සිතිවිලි සමග
අරමුණක් නැතිව ඔහේ පාවෙන
නෞකාවකි අසරණ ජීවිතය
‍වැටෙන පොඩි හිරු කිරණකට
දෙන්න පුළුවන් උවත් ජීවිතය
විඩාබර තනි සිතට දැන් අවැසි නැවතුමක්
සදාකල් නැංගුරම්ලන්නට

ගරහන්න එපා අහිංසක පෙමට

සමනලියකට වසග උන
බඹරෙකුට පෙම් කල සමන් මල, 
වැළපෙනව අද ඉකිබිද
කාත් කවුරුත් නැතිව තනිවම,
අතරමං වී කුරිරු කතරක
කෙම්බිමක් සොයා ඇදෙන විට, 
පැන් පොදක් කියා වැළද ගත් ඔබ
මිරිගුවක් වී ගියා ඈතට,
සමන් මල් කැකුළ තනිකර 
 සමනළිය සොයා ගිය නුඹ ,
 රැවටී කිරිලි කුමරියකට
එ වරදත් පැටවුවා සමන් කැකුලට,
නිල් නුවන් කදුළු බොද කර 
 අයැදිනා විට සෙනෙහස, 
පැවසුවා නුඹ පෙම් නොකළ බව  
කිසිදාක සමන් කැකුලට,
හිතට නොදැනුණ සෙනෙහස  
වදන් කොට පැවසුවලු නුඹ, 
නුඹම කීවා යළිදු දිනයක  
දැනෙනු ඇති බව සෙනෙහස,
එවන් දිනයක හිරු රැස
පායනා තුරු අදුරු කතරට, 
කදුළු පුරවන් ඇස් අග  
බලා උන්නා සමන් කැකුලිය,
විලක උන් කුමුදු මලකට  
දුක සිතී සමන් මල ගැන‍,
 සොයුරු සෙනෙහස කැටි කර
සිනාසී බැලුවාලු ඇය දෙස,
කුරිරු වදනින් සොවබර  
බඹර කුමරුන් රිදවු විට සිත, 
තනිකම හිතට හිරකර  
දුරින් සිටියා සමන් කැකුලිය,
තුන් හිතක නොවු කරුණක
අරුත් සුන් අරුතක් සොයාගෙන, 
බඹරිදු පෙළයි සමන් මල
ගරහන්න එපා මගේ නිමල පෙම හට
පෙම් කළේ මම නුඹට 
 සදාකාලෙට ලගින් ඉන්නට, 
ඔත්පලයි දැන් කවි හිත
කිසිදාක බැහැ යළිත් පෙම් පුරන්නට,

සුන්දර එකතුවක්

ම්ම්ම්ම්ම්ම් තනිකම මහ නපුරු දෙයක්
ඒ වගේද එකමුතුකම...
ඔන්න හංසි කෙල්ලත් එකමුතු කමින් වැඩක් පටන් ගත්තා..

නිල වශයෙන් ඇරඹුනේ ඊයේ ඒකියන්නේ 19/12/2010 වැනි දින, මෙන්න මේකයි වැඩේ....
ගලාගෙන යන ජීවිතයක් ගැන කියා දෙන අපේ නදී අක්කයි,
එයයිට හිතෙන හිතෙන ඒව ලියන අපේ ළමය මල්ලියි,
එයාගෙම සිතිවිලි නිම්නය ලියන අපේ පොඩි මහත්තයා කොලුවයි,
මූණු පොතේ සුරංගනාවිට ආඩම්බර පාන ඔයයි මමයි කොල්ලයි,
තව ඉදිරියට එකතුවෙන යාළු මාළුවෝ කිහිප දෙනෙකුයි එකතු වෙලා පටන් ගත්තනේ මෙන්න මෙහෙම වැඩක්.........

මට කරන්න පුළුවන්දේ....

සුදෝසුදු වළාකුලකට ගොඩ වෙන්න
පුලුන් මෙන් වූ වළාකුලු දෑතින් කඩාගෙන
මොනාද ඔයා බලා පොරොත්තු උනේ.....

පියාඹන්න ආස හිතුනද........
වලා කුලක් වෙලා පාවෙන්න ආසනම්
කියන්නම් එකම එක වැඩක්
නගින්න උස ගොඩ නැගිල්ලකට
උඩම තට්ටුවේ ඉදන් පනින්න බිමට...
පුදුම සැහැල්ලුවක්
දිඩි.... දිඩි... ගාල ගැහෙනව නේද පපුව
ඔයාට ඔයාව අමතකයි වගේ නේද
ජීවතේ දුක... විරහවේ දුක
හැමදේම
ඔයා පියාඹනව වගේ දැනෙනවද
නිදහසක්....
කාගෙන්වත් බාදාවක් නැති නිමේෂයක්
විදින්න හදවතින්ම
මම ඉන්නම් ශක්තිමන් දැලක් අල්ලගෙන
බිල්ඩිම පාමුල... බේර ගන්න ඔයාව වැටෙන්න නොදී...
නංගියා වෙලා කරන්න පුළුවන් එච්චරයි තමයි ....


සහෘර්දයෙක්ගේ පෝස්ට් එකකට මම ලියු කමෙන්ටුවක්

දුක

අමතක කරන්න මගේ දුක

ලිව්වා ස්ටේටස්, ගො‍ඩක් දුක

චැට් එකට ආව ඔබ,අහන්න මගේ දුක

ටයිප් කලා සිංහලෙන්ම මගේ දුක

ටික ටික කියන කොට ජීවිතේ දුක

ඉල්ලුවා ඔබ මගේ දු:ක

නොදීඉන්න හිතුන නිසා දුක

මම ඔයාට දුන්නා මගේ දු:ක

එදා ඉදන් ඔබට අහන්න උනා මගේ දුක

තනියෙම ඉදැද්දි මට හිතෙනකොට දුක

අහල අහල මගේ දුක

කිව්ව මටත් ඔයාගේ දුක

ආදරේ උනා මකන්න දුක

සතියක් යද්දී බිසි ඔයාගේ දු:ක

වදිනව සද්දෙට මගේ දු:ක

කියනව යෙහෙලියක් එයාගේ දුක

ඉල්ලන් හැම කෙල්ලගෙම දු:ක

කිය කිය යනවලු ඔයාගේ දුක

අහන්න ගිහින් වෙන කෙනෙක් ගේ දුක

මටත් ඔබ  අන්තිමට දුන්නේ දුක

වෙන්න බැරිනම් පින්න වෙනවද මගේ වැස්ස

මල් පෙති අග්ගිස්සෙන්

බිමට වැටෙන්නට දග කරන

තුහින බින්දුව කියන් මට

නුඹ,ආදරේ නොවේද

මේ දුප්පත් හිත්පොඩියට

හයියක් නැ මට තවත් බලා ඉන්නට..

වැටියන් තෙමාගෙන වේලුනු හිත් පොඩිය,

පායා එන්න පෙර  උදෑසන හිරු දහර

නොවැටුනොත් වියලී යයි ඉතින්,

මට සිසිලසක් නොදීම

කාටත් අයිති නැති‍ ලෙස නුඹ

බලාගෙන උන්නා ඇති නේද

කෑමොර දෙයි මගේ යටි හිත

වියලී ඉරි තැළුණු කර්කෂ හිත

තෙමන්නට අවැසිය බිදුවක් තුහින

ඉන්නට නොහැකිවම් වෙලා සිසිලස,

පලයන් යන්න නොඑන්නම නොදී

තවත් මට ගින්දර......

යශෝදරා නෙවෙයි මගේ නම

පෙරුම් පුරන්නට ඇති කප්පරක්
නූඹ නිසාම
මේ සසර පුරාවට
විදින්න ඇති දහ දුක්
ලබන්නට ඔය සෙනෙහස
රකින්නට මගේ පණ ලෙස
පිපෙන් ඇති මම මලක් ලෙස
ඔය හිත පුරාවට
කිදුරු කුලයේ
ඉපදුනේ නැති උනාට
ලෙහෙන කුලයෙදිත්
මම පෙම් නොකෙරුවාට
උපන් හැම අත් භවයකම
පතන්න ඇති මම ඔය හිතම
ඒ නිසා වෙන්න ඇත් මේ තරම් ගින්දර
ගිය පසුත් නුඹ
යශෝදරා සොයාගෙන
උහුලන්නේ මම මේ හැටි ගින්දර
නැති උනු වෙලාවට යසෝගේ සුව බස
අමතන්නේ කිමද මට
දෙන්නට පොඩි වෙලාවක්
හදාගන්න මට මගේ හිත
මහන්සියි මට
අමාරුයි නගින්න මේ ගිරි දුර්ඝය
වෙනස් උන නිසා මගේ නම

ආදරේ දුක

සුළග පසුපස හඹා යමි මම,
නිහඩ වන්නේ කෙලෙසද
සොයා යා යුතුය ආදරය....

අහිමි වී ගිය සන්තකයම,‍
යලිත් ඉල්ලා හඩන හදවත
වාවන්නේ කෙලෙස නම් මම...

වැතිර හෝ ඔබ දෙපා පාමුල,
හඩන්නම් ඉකි ගසා මම
ලැබ්නම් මට හීන සෙනෙහස
හිත පුරෝගෙන සිනාසෙන්නට......

‍හීන III

දෙතොලග සිරවී තිගෙනා සුරතල් පෙම් බස් කියන්න
දෙන්නේ නැද්ද කවදාවත් මට නිමේෂයක්
හැමදාමත් දුරින් ඉදන් නෙතින් ආදරෙයි කියන්න
එපා අනේ මට ආසයි අහන්න වදනක්
මිහිරි ඔබේ මධුර ස්වරය හීනෙන් ඇහෙනවා රෑට
දුකවි අහිමි හින්දා මට ඒ සවනක් රැස්
මද සුළග වගේ පිවිතුරු දගදෙන ඔබ දුටු විට හිත
ගිලෙයි දුකක මට නැද්දෝ ඔබේ අයිතියක්

හීන....III

ඔයාට දුකක් දීල සතුටු වෙන්න බැහැ මට...
ඒත් ඔයාට සතුටක් දීල දුක් වෙන්න පුළුවන් මට
ඔයාගේ ජීවිතේ ලස්සන කරන්න පුළුවන්
ඔයා ගේ හීන කුමාරිට විතරනම්..
එයාව ආයෙත් ඔයාගේ ලෝකෙට ගේන්න

මං උත්සහ කරන්නම්.....
එයා ආවොත් ඔයා සතුටින්
ඒ නිසා.....
මමත් සතුටින්...................