‍Caravan of Dreams | සිහින තවලම

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී 9 කොටස

2012-02-27T06:03:00.000+05:30

සේනකසහ කේතකී යනවිටත් ෂෙනෝලි රෝහල් ගේට්ටුවසමීපයේ මඟ බලා සිටියාය. අසනීප යැයි කිවද බාහිරින් කිසිදු බරපතල රෝග ලක්ෂනයක් නෙවූයෙන් කේතකීගේ සිතට මදසැනසිල්ලක් ඇතිවිය. ෂෙනෝලී වාහනයට නැගුනේසිනා මුසුවය. ලොකු මාමා ඉදිරියේ කිසිත් විමසන්නට අකමැති වු කේතකී සිනාවකින්ම පිළිතුරු දී ෂෙනෝලිගේ දෑත් අල්වා ගත්තාය. ෂෙනෝලිගේ දෑස් අග කඳුලක් නිසා දිලිසිනි. දිවාකාලය ඇය පාළුවෙන් ගෙවන්න ඇතැයි නිහඬව සිතූ කේතකී ඉදිරි දින කිහිපය නිවාඩු අනුමතකරවාගෙන නිවසේ සිටින්නට තීරණය කලාය.

-*-

වෙනදා තරම් රැය ගතවන තුරු නොසිටි ෂෙනෝලී හිසරදයයැයි කියා වෙලාසනින් නිද්දට ගියාය. පුරුදු පරිදි පරිගණකය සමඟ කාලය ගත කල කේතකී නින්දට යන විටත් ෂෙනෝලී තදනින්දේ පසු වුවාය.

පසුදින උදෑසන කේතකී අවදි වන විටත් ෂෙනෝලි අවදිව නොසිටියාය. ෂෙනෝලි වෙනුවෙන්ම නිවාඩුඅනුමත කරවා ගත් බැවින් කේතකී ෂෙනෝලි අවදිවන තුරු ඇය ආශාකල හින්දි චිත්‍රපටයක්නැරඹුවාය. චිත්‍රපටයේ අවසානය ලඟ වත්ම ෂෙනෝලීද අවදිව පැමිණ කේතකීට එක් වුවාය.

" කේතූ ආපි හවස එරීනා යමු.. ටැමිල් මූවිඑකාක් තියෙනවා මම පොස්ටර් දැක්කා.... " හිස් බැලුමෙන් පරිගණක තිරය දෙස බලාසාටි ෂෙනෝලි හදිසියේ මිමිණුවාය

"Sure ෂේනෝ... 2.30 ෂෝ එකට යමු... ඔයාගියත් හරි මාත් ෆිල්ම් එකක් බලන්න ගියේ නැහැ. " කේතකී එක හඬින් කැමති වුවාය

"But you don't like Tamil films right ?? " අයාගත් මුවෙහි සිනාවකින් යුතුව ෂෙනෝලී කේතකී දෙස බලා සිටියාය.

"yes……….. I do…. But we can try know " ඇසක් ඉඳ මරමින් කේතකී සිනාසුනාය

"ඔයා ඒ languageඑකට ඉස්සරත් ආස නෑ... " කේතකී ගේ සිනාව දෙස පුදුමයෙන් බලාසිටි ෂෙනෝලී කිවාය

"language එකට නෙවී ෂෙනු.. ඒ කියන වේගෙටමම ආස නැහැ.. ටිකක් slow කියනවනම්තේරුම් ගන්න පුළුළුන්.. ඒත් මෙයාලා කියන්නේ හරි වේගෙන්නේ... අහන් ඉන්න කොට කනරිදෙනවා.."

"හින්දි තමායි හොඳම... මමාත් ආසා හින්දි කතාකරාන්න... But Iwant to see that film " ෂෙනෝලී ජනේල් තිර රෙදී මැත්කරමින් හිරු එළියට මුහුණ යොමා කීවාය.

"අපි යමු.... හැමදාමන් හින්දි films බලනවානේ.. ඔයාට එකපාරටම බලන්න ආස හිතුනුfilm එක බලන්න මටත් ආසාවක් ආවා.."

ඇඳමතවු ටෙඩියෙකු ෂෙනෝලි දෙසට වීසි කරමින් කේතකී කීවේ ෂෙනෝලිගේ ප්‍රති ප්‍රහාරයටදසූදානම් වෙමිනි.

කාමරයේ වු සියළුම පුළුන් පිරවු සෙල්ලම් සතුන් ගෙන එකිනෙකාට පහර දෙමින්යුවතියෝ මහ හඬින් සිනා සුනෝය.

-*-

දහවල්ආහාරයෙන් පසු කේතකීත් ෂෙනෝලීත් දෙ දෙනා කටුගස්තොට එරීනා ශාලාව වෙත ගියෝය.සාම්ප්‍රධායික රාමුවෙන් මිදුණු අළුත් ආරක කතාවක් රැගත් චිත්‍රපටය කේතකීගේද සිත්ගතත්තේය. බොහෝ විට අරගලයන්ගෙන් තොර පවුලේ කතාන්දර සහ සොඳුරු ආදර කථාංගයන්ට ඇබිබැහිවී සියි කේතකීම මෙම කථාංගය අමුතුම ආකාරයක අත්දැකීමක් විය. අනතුරකින් විදේශිය කතක්වු බිරිඳ මිය යෑමෙන් පසු ජීවිතට මුහුණ දෙන සැමියා පිළිබඳ ඉදිරියට ඇදෙනකථාංගයක් රැගත් චිත්‍රපටය දෙස ෂෙනෝලී ඇසි පිය නොහෙලා බලා සිටියාය.

සුඛාන්තඅවසානයක් රැගත් කථාංගය ෂෙනෝලිගේ සිතිවිලිද සුවපත් කල බවක් කේතකීට දැනුනි.. එහිඇතැමි ගීතයන්ගේ තේරුමද ෂෙනෝලි විසින් කේතකීට තේරුම් කලාය.

"එයා වයිෆ්ව මීට් වුනා හැටි එකගැනයි, එයා එක්ක ටයිම් ස්පෙන්ඩ් කරපුඑකායි , ඒකෙන් කියන්නේ... ඒ බෝයි එක්කෙනාට වයිෆ් මීට් වෙන්නේ මිලිටරි ඒරියා එකේ වර්ක් කරද්දි.. " කැඩුණු සින්හලෙන් ෂෙනෝලි ගීතයේ තේරුමවිස්තර කලාය.

ෂෙනෝලීතේරුම කර දුන් නිසාම කේතකීද ආශාවෙන් චිත්‍රපටය රස වින්දාය.

ඔවුන්සිනමා ශාලාවෙන් පිටතට එන විට නුවරඅහස කැලඹි මහ වැසි වැටෙමින් තිබුණි. ඇතැමිදිනයන් එලෙසමය.. වැසි වසින්නට නුවර අහසට පෙරුමි පුරන්නට ඇවැසි නැත. හිටි අඩියේ මහඅනෝරා වැසි කඩාහලයි.

යුවතියන්දෙදෙනා කටුගස්තොට පාලම හරහා දිව ගොස් නුවර දෙසට යන බසයකට ගොඩ වුවෝය. මහ වැස්සට තෙමීම සතුටක් වුවද තෙත රෙදිපිළි නිසාවෙන් දෙදෙනාමඋන්නේ දැඩි සීතලෙනි. මහනුවර නගරේයන් පේරාදෙනිය බසයට නැගුණු යුවතියන් බසයේ වේගයමන්දගාමී නිසාම , සීතලත් දැඩි ලෙස වද දෙන්නට වුයෙන් ඔවුන් දෙදෙනා ආර්පිකෝ අවන් හල අසලින් බසයෙන් බැස කෝපිකෝප්පයක් රස වින්දෝය.

බිම්මහලක පිහිටා ඇති ආර්පිකෝ අවන් හල සවස් යාමයට ඉතාමත් නිස්කලන්ක ස්ථානයකි.කාර්‍යබහුල නගරයේ මෙවන් ස්ථානයක් තිබීම කේතකී සහ ෂේනෝලි වැනි සොඳුරු රස්තියාදුකාරයින්ට විශාල අස්වැසිල්ලකි.රැකියාව අවසන්ව නිවෙස් කරා ඇදෙන මිනිසුන්ගේ විඩාව නිවන්නට කදිම තිත්පලක් වු මෙමඅවන්හල සීතලෙන් ගල්ගැසී උන් යුවතියන්ට අස්වැසිල්ලක් විය.

"බස් එකෙ යන්න බෑ ෂෙනූ.. අපි ට්‍රයිෂෝඑක්ක අරන් යමු..." ආර්පිකෝඅවන් හලින් පිටතට පැමිනෙමින් කේතකී කිවාය.

"ok....... shallwe buy hoppers ……. And I need a coca cola " ෂෙනෝලී ආර්පිකෝ රෑ කෑම කඩය දෙස ගිජුබැල්මක් හෙලා කීවාය.

ඒඅනුව ඔවුන් සුදු ආප්ප සහ කේකා කෝලා මිලදීගෙන ත්‍රීරෝද රථයක නැගී හන්තාන නිම්නය කරාගමන් ඇඹුවෝය.

"ෂෙනු.. ඇයි ඔය තරම් කොකා කෝලා බොන්නේ..ඊයෙත් බෙහෙත් අරන් එන ගමන් ලීටරයක් ගෙනාවා නේද.." ත්‍රීරෝද රථය තුලදීම උමතුවෙන් මෙන් කොකාකෝලා බොමින් සිට ෂෙනෝලී දෙසබලා සියි කේතකී ඇසුවාය.

"ම්ම්ම්ම් I love it … you wont? "

"එපා ෂෙනු.. ඔවා බීවම මට ඔළුව රිදෙන්න ගන්නවා.. ඔයත් බොන්නඑපා වැඩිය. Fresh juice මොනවාහරි ගන්න තිබුනානේ ඔයාට තිබහා නම්.. " කේතකී මුහුණ හකුලාගෙන කීවාය.

"when I was in gulf only I started to drinkCoca-Cola have millions of pricesmemories with this that’s what " උමතුවෙන් කොකාකෝලාබෝතලය දෙස බලා ෂෙනෝලී කිවාය.

"ඒ තරම් වටිනා මතකයක් කොකාකෝලා එක්ක..ඇයි කොකා කෝලා හදන්නේ ගල්ෆ් වලද.." කේතකී සිනාසෙමින් කීවාය..

"no mad…….. Just forget it " කේතකීදෙසට වියලි සිනහවක් පා කරමින් ෂෙනෝලි කීවාය.

"ඔකේ... දැන් හෙට අපි මොනවද කරන්නේ...."

"ම්ම්ම්ම් ආපි යාමු ගාර්ඩ්න් එකට උදේන්ම... Next ...... saloon ,for hair cut, then dinner at pizza hut "දිලිසෙන ඇස් වලින් සිනාසෙමින් ෂෙනෝලි කියද්දී කේතකීදසතුටින් සිනාසී අනුමත කලාය.

නිවසටසහ කාර්‍යාලයට කොටුවු කේතකීගේ ජීවිතය ට නැවුම් බවක් එක් වුයේ ෂෙනෝලිගේ නැවතපැමණිමත් සමඟ බැවින් ඇය සිටියේ ඉමහත් සතුටකිනි.

-**-

පසුදිනටහිරු පායද්දී කේතකී අවදිවුයේ නැවුම් ප්‍රෙබෝධයකිනි. පේරාදෙනිය ගමන ඇගේ සිතෙහි සතුට වැඩි කරන්නක්විය. ෂෙනෝලිගේ පැමිණිමත් සමඟ වාඩාත් විනෝද විමේ අවකාශය ලැබුනේ කේතකීටයි. නැවුම් ප්‍රෙබෝධයත් සමගම කුස්සියට දිව ගිය ඇයපිටුපස හැරී සිටි පොඩිනොනා වැළඳ ගත්තාය.

"good morning මගේ පොඩි කෙල්ලේ...." කේතකී පොඩි නෝනා සමඟ සුරතල් වෙමින්කිවාය.

"ඔනි නැහැ ඔය බොරු ආදරේ .. යාළුවා ආවාවිතරයි අපිව අමතක උනා.."පොඩි නෝනා බොරු තරහක් මවා ගත්තාය...

"ආ.... මේ බලන්න මෙයා... මටත් වඩාසලකන්නේ ෂෙනෝට.. ඒකල්ලා මට කියනවා මෙන්න මෙහම..."කේතකී පොඩි නෝනාගේ වියපත් කම්මුල් දෝතට ගනිමින් කෑගැසුවාය.

"මොකක්ද මේ කැ ගැහිල්ල.. අප්පච්චිපන්සිල් ගන්නවා.." ගේතුලසිට පැමිණි සකුන්තලා කේතකීට තරවටු කලාය. කේතකී හෙරක සේ පොඩි නෝනාගෙන් මෑත් වී කුස්සියේ මුල්ලේ වු පුටුවේ ගුලි වීවාඩි උනාය. නිවාඩු දිනට වේලාසන අවදි වුවහොත් එතැනට වී තේ පානය කනිරීම ඇය කුඩාකල සිට ගෙන ආ පුරුද්දකි.

"අදත් වැඩය යන්නේ නෑ නේද අනේ මන්දා..ඔහොම නිවාඩු තියෙනවවාද සුදු මැණිකේ.. මම අසනීප වුනු වෙලාවේත් ඔයා හරියට නිවාඩුගත්තා නේද..."

"මම ලෙඩ වෙලා ඉන්නේ ඇඳෙන් නැගිටින්න බෑකියලා කිව්වේ...." කේතකීඉඟිමරමින් සිනා සුනාය.

"අනේ හැබෑටම බොරු කියලා නිවාඩු අරන් රස්තියාදුවේ යනවා ඔපිස් එකේ කවුරු හරි දැක්කනම් රස්සායත්නැතිවෙයි.."

"මෙහේ කට්ටිය දන්නවා අම්මී මම කොළඹටකිව්වේ එහෙම ඒ නිසා අවුලක් නෑ.. මම වැඩ ටික රෑට කරලා ඊමේල් කරනවා ඊයෙත් නිදාගනිද්දි හොඳටම වෙලා ගියා.. "

"අනේ මන්දා ඔයානම්.. දැන් නිදිමරලාඇත්තටම ලෙඩ වෙනවාකෝ අපිට තමයි කරදරේ විඳින්න වෙන්නේ...."

"නෑ නෑ එහෙම වෙන්නේ නෑ.. පොඩ්ඩි මටහැමදාම කිරිත් එක්ක සමහන් දෙනවනේ..."කේතකී යලිත් උස් හඬින් කීවාය. උදෑසන පාසැල් යාමට සූදානම්ව කුස්සිවටඑමින් සිටි නන්දනට එය හොඳින් ඇසිණි.

"අගෙයි ගෑණු ළමයෙක්ගේ හැසීරිම උදේඅවදිවුනු වේලේ ඉදන් දෙතුන්පාරට කෑ ගැහුවා.. තාම පොඩි ළඹයෙක් කියලාද හිතාන ඉන්නේදැන් අවුරුදු විසිපහටත් ලඟයි නේද.. ඔයාගේ අම්මාට ඔය වයසේදී ඔයයි මල්ලියි දෙන්නම්හිටියා...යනවා යනවා.. ගිහින් ඔය ඇඳුම මාරු කරලා දත් මැදලා හොඳ ඇඳුමක් දාගෙන එනවාකුස්සියට... " නන්දන තරවටුකලේය.

ඉඳහිට කේතකීට නන්දනගෙන් ලැබෙන තරවටුවට කේතකීබොහෝසෙයින් මෙල්ල වුවාය. නිවැසියන්ගේ සුරතලිය වුවත් ඇයගේ ඇතැම් ලාබාල හැසිරීම්නිසා නන්දන ආදරයෙන්ම ඇයට තරවටු කරයි. පාසැලේදී නන්දන ඉතාමන් සැරපරුෂ ගුරුවරයෙකු වුවත් නිවසේදී ඔහු කේතකීට හාසකුන්කලාට මෘදු ලෙස සැලකුවේය. කේනුල විශයෙහි තරමක දැඩි මනසකින් පසුවුවත් සැබැවින්මඔහු කේතකීට මෙන්ම කේනුලටද ආදරය කලේය.

අප්පච්චීගේඅණට කීකරුවී කුස්සියෙන් පිටව යන කේතකී දෙස බලා සකුන්තලා ඉඟිමැරුවාය. සමවයසේ පාසැල්මිතුරියන් මෙන් කේතකී සහ සකුන්තලා දකෙනෙකු බැනුම් ඇසූ පසු අනෙකාට සිනාසුනෝය.

කේතකීකාමරයට යව විට ෂෙනෝලිද අවදී වී හිසපීරමින් සිටියාය. ලිඳට ගොස් උදෑසනින්දියනාගත් ඔවුන් වොලසනම පේරාදෙනි ගමනට සූදානම් වුවෝය.

සැහැල්ලුඇඳමින් සැරසුණු යුවතියන් දෙදෙන සරළ විලාසිතාවන් නිසාවෙන්ම ඉතාමත් කෙලිලොල්වපෙණුනි. ෂෙනෝලිගේ නුහුරු බස නිසාත්දෙනොගේම ඉන්දියානු පෙනුම නිසාත් උද්භිත උද්‍යානයට පිවීසීමේදී ඔවුන් විදේශිකයන් ලෙසසැලකීම ඔවුන්ට විනෝදයක් විය. කේතකීගේ ජාතික හැඳුනුම් පත පෙන්වා ෂෙනෝලීට පමණක්විදේශික ටිකට්පතක් මිලදී ගත් ඔවුන් කිංකිණි හඬින් සිනාසෙමින්ම උද්භිත උද්‍යානයපුරා ඇවිද ගියෝය.

උද්‍යානයපුරා පිහිටි සුන්දර මල්ද ඒ අසල සිටවූ කේතකීවද ඡායාරූප ගත කරමින් ෂෙනොලි සමනලියක් මෙන් මල් ගොමු අත්රේ සැරි සැරුවාය. ඇය කවදත් අශාකල ඔකිඩ් ගෘහය තුල වැඩිවේලාවක් ගතකල ඔවුන් ඉන් පිටවත්ම ඔවුන්ව මුල සිටම හඹාආ. තරුණයන් පිරිසක් ඔවුන් සමඟ කතාවට එක් විය.

"හායි... මේ ඔයාලා කෝහේ ඉඳන්ද... " තරුණයෙකු ඔවුන් වෙත පැමිණ විමසද්දීකේතනී නිහඬ වුවත් කටකාර ෂෙනෝලී ඔවුන් හා කතා කලාය. නුහුරු බසින් වුවද ඇය ඔවුන් හාඋසුලු විසුලු කලෙන් උද්‍යානයෙන් පිටවන තුරුත් තරුණයන් ඔවුන් හා පැමිණියෝය.

කේතකීඋන්නේ බියෙනි. මන්ද නුවර ඇයව නොහඳුනන කෙනෙක් නොවුනු නිසාවෙන් තමා නිවසට යෑමට ප්‍රථම මේ බැවි නිවැසියන් දැනසිටියහොත් යලින් තනිවම මෙවන් ගමනක් පැමිණිම ලෙහෙසි නොවන බව ඇය දැන සිටියාය.

උද්‍යානයෙන්පිටවන්නට ප්‍රථම තරුණයින් මග හල යුවතියෝ ඉක්මන් ගමනින් ත්‍රීරෝද රථයක් සොයා ගියේහන්තාන නිම්නය කරා යෑමටයි.

"හ්ම්ම්ම්ම්...... නියමෙට්ට enjoy කලා... " ත්‍රීවීලරයේ යන අතර තුර ෂෙනෝලි සතුටින් කෑ ගෑවාය. කේතකී මිතුරිය ගේසතුට දෙස බලා සැහැල්ලු ලෙස සිනා සුනාය.

"කේතූ.. හවසට ආත්තම්මා එක්ක අපි යමුද අර sacred tooth තියාන Placeඑකට "

"ම්ම්ම්ම්ම් goodidea ආත්තම්මා කැමති වෙයි. " කේතකී ෂෙනෝලිගේ යෝජනාව සතුටින් පිළිගත්තාය.

-**-

යුවතියන්ගේ දළදා වන්දනාවට පොඩි නෝනා එකතු උනේ ඉතාමත්ම සතුටිනි. සුදුපැහැති සල්වාර් ඇඳුම් වලින්සැරසුණු යුවතියන් දෙදෙනා සමඟ දළදා පින්බිමෙහි වතාවත් කරන්නට ලැබීම පොඩිනෝනාසතුටින් විඳගත්තාය. ඇය වැල් බෝධි මළුවේ ගාථා සජ්ඡායනා කරන විට ෂෙනෝලි වැල් බෝධි පාකාරයෙන් පිටතට එබීගෙන පහත වු පහන්වැටිය දෙස බලාසිටියෙි හැඟුම් බර දෑසකිනි. ඇයගේ නෙතෙනි විසල් කඳුලු බෝලයන් නලියමින්තිබුනි..

"ෂෙනු... ඇයි මේ....." ඇය දෙස බොහෝ වේලාවක් බලාසිටි කේතකීවිමතියෙන් නෙත් විසල් කර ඇසුවාය.

"කේ..තූ..... ඔයියා.. මාත් එක්ක තරාවෙන්නේ නැතිනම් shall I say one thing "

"පිස්සී.. මොකට තරහා වෙන්නද... කියන්නබලන්න..." කේතකී ෂෙනෝලිගේඅත මෘදුව ගනිමින් කීවාය.

"I'm widowed " දෑසින් කඳුලු ගලා යද්දි ෂෙනෝලී කිවාය.

"what ????? But how ?? " කේතකීපුදුමයෙන් දෑස් සල්වාගෙන බලා සිටියාය.

"let me say…………." පුදුමයෙන් විවරවු කේතකිගේ මුව වසා ෂෙනෝලි කීවාය.

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී 8 වන කොටස

2012-02-23T06:48:00.000+05:30

විනෝදයටකල දෙයක් වුවද ෂෙනෝලි ගේ සෙල්ලම නිසාකේතකී ගේ සිත රිදී තිබුනි.. ඒ බව දැනී ෂෙනෝලිද බොහෝ සෙයින් දුක් වූවාය .

"sorry කේතූ...! I wanted to say something else " ෂෙනෝලී සමාව ඇයැද සිටියාය.

"පිස්සුද ෂෙනෝ මම අප්සට් ගියේ නැහැ....." සිනාසීමේ අසාර්ථක උත්සහයක යෙදෙමින්කේතකී කීවාය.

"ඔයියාට බොරු කියාන්න බැ කීයලා දැනගෙනත්ඇයි try කරන්නේ"

පිටඅත්ලට කම්මුල සිරකරගෙන කේතකී දෙසම බලා උන් ෂෙනෝලී ඇසුවාය.

"අපි මේ කතාව දැන් නතර කරමු ෂෙනෝ..." තව තවත් කතා කිරීමෙන් තමන් පත්වනඅපහසුතාවය ගැන සිතා කේතකී කීවාය.

"sure අපි යාමුද net café " විසල්සිනාවකින් මුව සරසාගෙන ෂෙනෝලි ඇසුවාය.

"net café ?? ගෙදර internet තියෙනවානේ"කේතකී පුදුමයෙන් ඇසුවාය.

"internet accessකරාන්නම නෙවෙයි පොඩ්ඩක් relax වෙන්න ඔනි just for a fun walk"

"ආහ්!! එහෙමනම් යමු.. ඒත් අම්මට කියන්න බෑ අපි යන්නේ නෙට් කැෆේ කියලා යන්න දෙන්නේනැති වෙයි... අපි කියමු ෆිල්ම් එකක් ගේන්න යනවා කියලා "

"මාම පර්මිෂන් අහන්නම් ඔයා ඉන්නකෝ. රෑටනුවර ටවුන් පුරා ඇවිදින්න මාම ආසයි. "

කේතකීත් ෂෙනෝලීත් දෙදෙනා නිවස කරා දිව ගියේසමනලියන් මෙන් සිනාසෙමිනි.

ෂෙනෝලීගේ පෙරත්තය නිසාම ඔවුන්ට සවස් යාමයේ නගරයට යාමට අවසර ලැබුනත් ඔවුන්නිවසින් පිටවී යන තුරුම සකුන්තලා සිටියේ ඔනෑම මොහොතක ඔවුන්ගේ ගමන වලක්වනමානසිකත්වයකිනි.

"රෑ බොවෙද්දී ගෑණු ළමයි රස්තියාදුවේ යනවදමෙහෙම . කොල්ලෝ වගේ.. හෙට උදේට ගිහින් ගන්න දෙයක් ගන්න..." ඇය ෂෙනෝලිගේ සිත නොරිදෙන පරිද්දෙන් කීවාය.

"හෙට මම වැඩට යන්න ඔනි අම්මේ.. ෂෙනෝටතනියම යන්න බෑනේ.. අනික මෙයාට හොඳට සින්හලත් බැහැනේ. අපි සකුමි අක්කාගේ ස්කූටියේගිහින් පටස් ගාලා එන්නම් "කේතකී ඇවටිලි කාලය.

ෂෙනෝලිගේඉල්ලීම ඉදිරියේ අම්මා තමාට තරවටු නොකර බව දන්නා කේතකී වහා සුදානම් වී සකුමිගේ නිවසකරා දිව ගියාය. සකුමි සකුන්තලාගේ නෑ කෙනෙකි.. හන්තාන නිම්නයේම අසල්වැසි නිවසක විසූඇට රෝස පැහැති ස්කූටි පෙප් බයිසිකලය කේතකී ඉල්ලූ සෑම විටම නිර්ලෝභිව ඇයට දුන්නාය.

කේතකීටමෙවන් අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ කලාතුරකිනි. සෙනෙහස නිසාම ඇයව නිවසේ සිර කාරියක් කර තිබුබැවින් කාර්‍යාලයත් නිවසත් හැරෙන්නට ඇයට වෙනත් ලොවක් නොවීය. සමාජ සේවිකාවක් ලෙසින්සේවය කරන බැවින් ෂෙනෝලි සිතුම් පැතුම් සහ ගතිගුණ වලින්ද බොහෝ සමාජශිලි වුවාය. කෙමෙන්බටහිර පන්නයට යමින් තිබෙන ඉන්දියානු සමාජයෙන් ඇය ලබාගත් ආදර්ශ මෙන්ම විවිධ රටවලසේවයෙන් ඇය ලබාගත් අත්දැකීම් නිසාද සම වයසේ උන් කේතකීට වඩා පරිනත සමාජ දැනුමකින්යුක්ත වුවාය.

මෙවන්අවස්ථාවකදී ඇයගේ මෙම දැනීම ඔවුන්ගේ වාසියටම හේතුවන බව දෙදෙනාම දැන උන්නාය. මෙවන්ගමනක් නතිවම යෑම කේතකීට සිහිනයක්ම පමණක් වුවත් ෂෙනෝලි කෙරෙහි සකුන්තලා තුලවුවිශ්වාසය නිසාම ඔවුන්ට අකමැත්තෙන් වුවද ගමනට අවසර ලැබුණි.

හුරුබුහුටිස්කූටි පෙප් රථය පදවාගෙන ගියේ ෂෙනෝලි විසිනි. ඇයට ජාත්‍යන්තරව වලංගු වන රියදුරුබලපතක් තිබීම සහනයක් විය. නමුත් ඇතැම් විට ෂෙනෝලිගේ දඟකාරකම් නිසා පිටුපස වාඩිවීයන කේතකී බියෙන් සලිත වුවාය.

"හෙමින් යන්න ෂෙනෝ.... Please " පිටුපස සිට කේතකී කෑ ගැසුවාය.

"මාම slow තමායි යන්නේ.." කේකතීගේ හඬ පරදවා ෂෙනෝලි කෑ ගැසුවාය.

ඔවුන්නුවර නගරයට සේන්දු වන විට හාත්පන අඳුරින් වැසී තිබුනි. නෙක පැහැති චාම් විදුලි බුබුලු වලින් සමන්විත පේරාදෙනිය පාර පුරාවට ඔවුන් ඇවිද ගියේ පාගමනිනි. ස්කූටි රථයද තල්ලු කරමින් සෙමෙන් ගමන් ගත් ඔවුන් රථය නෝලිමිට් රථ ගාලේ දමාඒ අසන්නයේ වු විලාසිතා හල් පුරා සැරි සැරුවෝය. අත්‍යාවශ්‍යය දෙයක් මිලදී ගන්නට අවැසි නොවුවත් සිත් ගත් විලාසිතාඇඟලා හැඩ බැලීම යුවතියන් සතු අපුරුම විනෝදාංශයකි.

ෂෙනෝලිසහ කේතකීද විටින් විට තෝරාගත් විලාසිතාහැඩ බලමින් බොහෝ වේලාවක් කල් ගෙව්වෝය. රාත්‍රී හත පසුවන විට නුවර නගරයේ විලාසිතාහල් කාර්‍යබහුලත්වයෙන් මිදෙයි. සමනලියන්මෙන් කඩිසරව විලාසිතාහල පුරා දිවයන වෙළඳ සේවිකාවන් හැරෙන්නට පාරිභෝගිකයන් සිටින්නේඉතාමත්ම සුළු පිරිසකි. මිහිරි පසුබිම්නාදයත් සමඟ මුසුවුනු නැවුම් රෙදි සුවද වෙලගාව ගතවන බව අමතක කරවා තිබුනි.

බොහෝවේලාවක් විලාසිතාගාරයේ කල් මැරූ ඔවුන් අසල ඉන්දියානු අවන් හලකින් පූරි නැමැතිඉන්දියානු රොටී වර්ගයද රැගෙන ආපසු හන්තාන නිම්නය කරා ගියෝය.

-**-

රාත්‍රීනුවර සංචාරය යුවතියන් දෙදෙනාගේම සිතිවිලි නැවුම් කරවන්නට සමත්ව තිබුනි. හවස් යාමයේසිතේ තෙරපුනු ශෝකි හැඟිම් සියල්ල වියැකී ගියෙන් කේතකී උන්නේ ඉහවහාගියසතුටකිනි. රාත්‍රී ආහාරයෙන් පසු අම්මාහොරන් දිය නාගත් යුවතියන් දෙදෙනා රහසේමකාමරයට වැදුනේ කිංකිණි හඬින් සිනාසෙමිනි. නුවර ප්‍රෙද්ශයේ පවතින සෞම්‍ය දේශගුණයහේතුවෙන් දවසේ ඔනැම වේවාවක් ස්නානය සඳහාසුදුසුය. උදෑසනින් ස්නානය කල විට දැනෙන නැවුම් බව ගිනි මද්දහනේ ස්නානයෙන්ද එලෙසමලැබෙයි. එමෙන්ම රාත්‍රී යේ මැද භාගයට ආසන්නයේ දිය නෑම අපූරුතම ප්‍රෙබෝදයක් ඇතිකරයි.

තෙත් වරලස පිටින්ම නිදි යහනට වැදී පහුදා උදෑසනටආසන්න වන තුරුත් පාසලේදී සහ මග තොටේදී සිදුවන දෑ සිහි කරමින් සිනාසීම කේතකීගේත් ෂෙනෝලිගේත් පාසැල් වියේ සිටම පුරුද්දකි. කාමරයේදෙකෙලවරේ තිබුනු යහනාවන් වල සිටින නිසාඔවුන් දෙදෙනා බොහෝවිට උස් හඬින්ම කතා කරමින් සිනාසුනෝය. එය අසල කාමරයේ සිට පොඩිනෝනාට බාදාවක් වුවද මෙවර මිතුරියන් දෙනො මුන ගැසුනේ වසර ගනනාවකට පසුව බැවින් කතාකරන්නට බොහෝ දෑ තිබෙන බව වටහා ගත්ඇය යුවතියන්ගේ සිනා හඬ ඉවසා සිටියාය.

මැදියම් රැයද ගෙවී ගොස් පසුදා හිරුඑළිය මෝරන්නටවත්ම දෙදෙනා නින්දට සැරසුනෝය . යාන්තමින්නිදි ලොවට පිවිසෙමින් සිටියදී ෂෙනෝලී කඩිමුඩියේ නැගිට විදුලි පහන් දල්වා බැගයෙන් පිටතට ගත් බෙහෙත් පෙති කිහිපයක් ගිල දමනඅයුරු අඩ නින්දේ උන් කේතකී යාන්තමටදුටුවාය. පසුදින ඒ ගැන විමසන්නට සිතා නින්දට ඉඩදී ඇය නිහඬ වුවාය.

කෙතරම්පමාවී නින්නට ගියත් සුපුරුදු වේලාවට පොඩි නෝනා පැමිණ කේතකීව අවදි කලාය.

සුපුරුදුකම්මැලි කමෙන් අවදි වුනු කේතකී සුදානම් වී කාර්‍යාලයට දිව යන විටත් ෂෙනෝලි උන්නේතද නින්දේය.

කාර්‍යාලයේරාජකාරී අතරේදී කිහිප විටක් ෂෙනෝලි සමබන්ධ කර ගැනීමට ගත් උත්සහයන් සියල්ල වියැකීයන විට කේතකී නිවසට ඇමතුමක් ගත්තාය. එහා කෙලවරේ උන්නේ සකුන්තලාය.

"අම්මයෝ කෝ ෂෙනු... Phone off කරගෙනනේ මොකද කරන්නේ එයා.." ලිපිගොනුවට යොමාගත් නෙත් ඇතිව කේතකීවිමසුවාය.

"අනේ මන්දා සුදු මැණිකේ.. ඒළමයා අසනීපෙන්වගේ.. එකහමාර වෙනකල් නින්දේ... මාත් ගියා ආත්තම්මාත් ගියා අවදි වෙනවා ආයි ඇස්පියාගෙන නිදා ගන්නවා..."

සකුන්තලාකිවේ වේදනාවෙනි. ෂෙනෝලි ඇයගේ ඇයගේම දියනියක්වන් වු නිසා ඇය දුක්වුවාය.

"අපි ඊයේ නිදද්දි පාන්දර තුනහමාරත්පහුවෙලා අමීමී .. ඒක වෙන්න ඇති, හවස ඇවිදලා මහන්සි ඇති මටත් තාම කකුල් රිදෙනවාතතකාලෙකින්නේ එහෙම ඇවිද්දේ"

"අනේ මන් දන්නේ නැහැ දරුවෝ.... නැගිටලාපැයක් විතර මිදුලට වෙලා හිටියා.. ඊට පස්සේ ටෙලිෆෝන් ඩිරෙක්ටරිය අරන් නොම්මර හොයලාහොයලා කවුදෝ දොස්තර කෙනක්ගේ නොම්මරයක් හෙයාගෙන කතා කරලා බෙහෙත් ගන්න යනවා කියලාගියා... හරියට දවල්ට කෑවෙත් නැහැ.. ඔයාලට ඔපිස් ඇරලා එද්දි ආර්පිකෝ එක ගාවින් එයාවගන්න කිව්වේ.. මම ලොකු මාමාට කෝල් කරලා කිව්වා එයාට අමතක වෙයි ඔයා මතක ඇතිව ෂෙනෝව ගන්න සුදු මැනිකේ.. එයාට මෙහේ පාරවල්දැන් හුරු නැහැ.."

"ම්ම්ම්ම්.. කවුද ඩොක්ටර් කියලා කිව්වේනෑ නේද අම්මී.. නැත්නම් මටත් යන්න තිබුනා සුව සෙවනට.."

"නමක් කිව්වා ළමයෝ මට දැන් මතක නැහැ...එයා ගියේ තිලිණගේ ත්‍රීවීලර් එකේ ඒ නිසාබය වෙන්න දෙයක් නෑ නොම්මරේ විසි ගානක් කිව්වා ඔයා එද්දි එයා ඇවිත් ඉඳියි."

"හරි අම්මී.. ඔයා බය වෙන්න එපා මම ගන්නම්... තියනවා බුදු සරණයි.." කඩිමුඩියේ දුරකතනය විසන්ධි කල කේතකී බරකල්පනාවකට වැටුනාය... ඇයි ෂෙනෝ ඊයේ රෑ අර තරම් කලබලෙන් බෙහෙත් බීව්වේ.... ඇය නලල දෑතින් පොඩි කරමින් කල්පනා කලාය.

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 7කොටස

2012-02-17T06:23:00.000+05:30

සකුන්තලා කෙමෙන් සුවවත්ම කේතකීගේ මනසේ වෙලී තිබිනු වේදනාකාරී සිතිවිලිද කෙමෙන් පහව යන්නට විය. රෝහලෙන් පැමිණි සකුත්තලා අහාර පුරුදු වලින් මෙන්ම දෛනික ක්‍රියාවන්හීදිද ඉතාමත් ප්‍රෙව්සම් වුවාය. ඇයට පොඩි නෝනාගෙන් ලැබුනේ ඉමහත් සහයෝගයකි..

සුපුරුදු කෙලිලොල් ජීවිතයෙන් මදකට මිදුණු කේතකී පවුලේ වැඩිමලා සතු වගකීම් කරට ගෙන වෙහෙසුනු හෙයින් මානසිකව මෙන්ම කායිකවද වැහැරී සිටියාය..

සකුන්තලා රොහලේ සිටින දින කිහිපයේම හැකි සෑම විටම රෝහලට ගොස් අම්මාගේ ඇඳ කෙනක වාඩි වි සුසුම් හෙලමින් සිටි කේතකී මුව පුරා සිනාසුනේ සකුත්තලා නිවසට කැඳවාගෙන ආ පසුය.

"ඇයි මේ සුදු මැණිකේ කෙට්ටු වෙලා ඇදිලා ගිහින් ඉස්පිරිතාලේ හිටිය මමවත් ඔය තරමට කෙට්ටු උනේ නැහැ " තමාට සුප් පොවමින් සිටින කේතකී දෙස බොහෝ වේලාවක් බලාසිටි සකුන්තලා වේදනාවෙන් කීවාය.

"ඒ අම්මට පේන හැටි... මේ ඉන්නේ හිටිය ගානටම.." වියලි සිනාවකින් මුව සරසාගත් කේතකී කිවාය..

"අම්මට ඔයාගේ වෙනස් කම් හොඳට පේනවා සුදු මැණිකේ..පුංචි කාලේ ඉඳන් පොඩිඩ ඇත්නම් ප්‍රශ්ණ ඔළුවට අරන් කල්පනා කරනවා කියලා මම දන්නවා... ඒ කාගෙට ඔයාගේ වෙනස් කම් මොනවද කියලත් මම දන්නවා.."

"එහෙම නෑ අනේ.... "

"නැත්තේ නැහැ... ඔය දම්පාට බ්ලවුස් එකට ඔයා කොච්චර හැඩද .. දැන් බලන්න කෙට්ටු වෙලා තියෙන තරම ...."

"ම්ම්ම්.. ඔයාට හඳන මේ පෝෂණිය සුප් එක බීලා මාත් ටිකක් මහත් වෙන්නම්කෝ...දැන් ඉතින් ඔව්වා ගැන කල්පනා නොකර බොන්න..."

"ඔයා බය වෙන්න එපා.. ඔයා මනමාලියෙක් වෙලා ගිහින් පැටියෙක් අරන් එනකල් අම්මා මැරෙන්නේ නැහැ... " සකුන්තලා මද සිනහවකින් යුතුව කීවාය..

"අන්නේ.. අන්නේ.. මේ ඔය කතාවනම් එපා හොඳද.... දැන් සනීපයි කියලා මාත් දන්නවා අම්මි පැටියෝ.. ඒ නිසා ආයිත් මඟුල් කපුවෝ පස්සේ යන්න නම් එපා... මම ගිහින් ඔයාව නර්සින් හොම් එකක නතර කරලා තියෙනවා මුකුත් කර ගන්න බැරි වෙන්න... ආසනම් එහේ යන්න මට මඟුල් හොයන්න..." කේතකී දඟකාර සිනහවකින් යුතුව කීවාය.

"ඔන්න දැක්කද කපටි කම... එව්වා හරියන්නේ නැහැ සුදු පුතේ...." සකුන්තලා බරපතල කතාවකට මුල පිරුවාය..

"අන්නේ.. මේ......." කේතකී විරුද්ධවන්නට කට හදද්දීම ඇයගේ ජංගම දුරකතනය නාද විය. සුප් කොප්පය මේසය තම තබා ඇය දුරකතන තිරය දෙස බැලුවාය.. ඇමතුම ඉන්දියාවෙනි..

"අම්මි.. ෂොනෝලි.... " දෑස් දීප්තියෙනව් බබලද්දී ඇය දුරකතය සකුත්තලාට පෙන්වුවාය..

"මට ඇති සුප්.. ඔයා ගිහින් කතා කරන්න එයා එක්ක.. ගොඩ දවසකින් කතා කරන්නේ...." දියණියගේ සතුට දැක සකුන්තලා මද සිනා පෑවාය.

කේතකී දුරකතනය කනේ තබා ගනිමින් මිදුලේ මල් බංකුව දෙසට දිව ගියාය.

"hello ෂෙනු....."සිතේ ඇති සතුටචවන වලින් පාකර ඇය ෂෙනෝලි ඇමතුවාය

"hi kethu… how are you..."

"am fine sweet so so….."

"guess what….."

"going to get marry " කේතකී මහ හඬන් සිනාසෙමින් කීවාය..

"no way… am coming to your place dude ….I want to see mama " එහා පිට සිටි ෂෙනෝලිද සිනහසෙමින්ම පිළිතුරු දුන්නාය

"wooooow how nice.. When are you coming ?"කේතකී සතුටින් ඉපිලෙමින් කතා කාලය.

"සින්ගල වලින කාතා කරාන්න මාම එන්වා ඔයාලාගේ දිහාට....." ඉන්දියානු හුරුවට සින්හල කතා කරමින් ෂෙනෝලී සිනාසුනාය.

"හොඳයි හොඳයි.. බොහොම හොඳයි ළමයා... දැන් කවදද එන්නේ කියන්න..."

"මාම day after tomorrow Colombo වලට එනාවා "

"හොටෙල් වල නවතින්න බෑ එන්න මම කැබ් එකක් එවන්නම් එයාර්පෝට් එකට, කෙලින්ම නුවර අපේ දිහා එන්න ඔනි..." මීට පෙර පැමිණි අවස්තාවන්හීදි තානාතයම් වල නැවතිම පිලිබඳ නොක්කාඩු ඉදිරිපත් කරමින්ම කේතකී කිවාය..

"නහී.... නහී... බාබා.. මේ පාර එන්නේ ඔයාලාගේ ගෙදර ඉන්නමායි..." ෂෙනෝලිගේ කිංකිණි හඬ දුරකතන රැහැන් දිගේ විත් කේතකීගේ සිතිවිලි සැනසුවේය... අම්මාගේ අසනීපයත් සමඟ බොහෝ සෙයින් මනසින් දුර්වලව සිටි ඇයට ෂෙනෝලිගේ පැමිණිම වෙස්වලාගත් ආශිර්වාදයක් විය..

-**-

ෂෙනොලි රැගත් වාහනය හන්තාන නිම්නය පාමුලින් මතුවන කෙත් කේතකී මිදුලේ මල් බංකුවට වී මඟබලා උන්නාය.

ෂෙනෝලිත් කේතකීත් සමීප මිතුරියන් වුයේ පාසලේදීය . කෙටි කලකට කේතකී ඉගෙන ගත් පාසලට පැමිණි ෂෙනෝලි. පියා උතුරේ රතුකුරුස සංගමයේ සේවය කල නිසා කේතකීගේ නිවසේ නැවතී පාසැල් ගියාය. යොවුන්වියේදී මව් සෙනෙහස අහිමි වීම නිසාවෙන් මානසින් බොහෝ සෙයින් දුර්වලව සිටි ෂෙනෝලි සකුන්තලාගේ ආදරය හමුවේ යහපන් මානසික් මට්ටමකට පැමිණියාය..

උතුරු ඉන්දියානු සීක් ජාතිකයෙකුවු ෂෙනෝලිගේ පියා. ෂෙනෝලි කේතකීගේ පවුලේ අය හා රැ දවිමට ඉතාමත් තුටුවිය. පාසැල් අධයාපනයෙන් පසු සිය මව් රටට ගිය ෂෙනොලිද රතුකුරුසයටම බැඳුනාය. වටින් විට රාජකාරීන් සඳගා සිරි ලකට පැමිණියත් ඒ හැම අවස්ථාවකදීම ඇයට සකුන්තලා හා කේතකී හමුවීමට අවස්ථාවක් නොලැබිණි. මෙවර ඇය පැමිනෙන්නේ සකුන්තලා වෙනුවෙන්ම බැවින් ඇය පිළි ගැනීමට හන්තාන නිවස පෙර දින සිටම සුදානම් වෙමින් පැවතිනි.

මුලන් ඉංග්‍රිසි භාශාවෙන් පමණක් අදහස් හුවමාරු කරගත් ෂේනෝලි පොඩිනෝනා නිසාවෙන්ම සින්හල බස පුරුදු වුවාය. චතුර ලෙස කතා කල නොහැකි වුවන් ඇය ඉතා දක්ෂ ලෙස හෙල බස හැසිරුවාය. ෂෙනෝලී අත්තම්මාගෙන් සින්හල ඉගෙන ගත් අයුරු සිහිකරමින් සිනහවෙමින් සිටි කේතකී ෂෙනෝලි වාහනයෙත් බසිත්ම මල් ආරුක්කුව හරහා දිව ගොස් ඇයව වැළඳ ගත්තාය.

"after long time………."

"ඒක්නේ... ඔයා ලස්සාන වීලා.. කේතූ..." ෂෙනෝලි නුහුරු සින්හලෙන් කතා කලාය..

"ඔන්න ඉතින් බොරු කියනවා... මට මොන ලස්සනද.. ඔයා වගේ උත්තර ප්‍රෙද්ශ් සුරංගනාවියක් එක්ක බැලුවම..." ෂෙනොලිගේ බඳ වටා අතක් දමාගෙන නිවස දෙසට හැරෙමින් කේකකී කීවාය..

"මාට butter apply කරාට මාම ඔයාට sweets ගෙනාවේ නෑ. මම්මාට තමයි ගෙනාවා..." ඉන්දියානු රස කැවිලි වලට කේතකී ගිජු බව දන්නා නිසාම ෂෙනෝලි විහිලු කලාය..

"ආ... ඒකට කමක් නෑ... පර්ස් එකේ සල්ලි තියෙනවානේ.. හවස ටවුන් ගිහින් මට ආස කෑම අරන් දෙන්න..." කේතකීද විහිලුවට විහිලුවෙන්ම එකතු වුවාය.

ෂෙනොලීගේ පැමැණිම හන්තාන නිවස මඟුල් සිරියෙන් බබලවන්නට විය. සකුන්තලා, පොඩි නෝනා මෙන්ම නන්දනද කේතකිට මෙන්ම ෂෙනෝලීටද එක සේ ආදරය කල බැවින් කේතකීගේ සම තැන ගන්නට ෂෙනෝලීට හැකිවිය. සකුත්තලාද වෙදා නොවු තරම් සතුටකින් සිටීම නිවැසියන්ගේ සතුට වැඩි කරවන්නක් විය.

පාසැල් කාලයේ මෙන්ම කේතකීත් ෂෙනෝලීත් එකම කාමරය බෙදා හඳ ගන්නට ලෑබිම ඉමහත් සතුටක් කර ගත්තෝය. ෂෙනෝලි පැමිනෙන බව ඇසු විගස නන්දන කේකතීගේ කාමරයට අමතර ඇඳක් සවිකල අතර පොඩි නෝනා ඇය විසින් අළුතින්ම මසා නිම කල කොට්ට උර සහ ඇතිරිලි ෂෙනෝලි වෙනුවෙන් වෙන් කලාය. පුරුද්දක් ලෙස කේතකී භාවිතා කරන ලා කහ පැහැති ටිවීටී තුවාය අසලින්ම ෂෙනෝලි ආශා කල ලා රෝස පැහැති මිනී මවුස් තුවායද රඳවා තිබුනි. වෙනදාට කේතකීගේ යහනෙහි වැඩි ඉඩක් අරක්ගෙන සිටින පුළුන් පිරවු සතුනි කිහිප දෙනෙක් ෂෙනෝලිගේ යහනට ගොස් සිටියහ. එක් මවු කුසින් උපන් සොයුරියන් දෙදෙනෙකු මෙන් කේතකීත් ෂෙනෝලිත් පාසැල් දිවියේ ගෙවු ඒ සොඳුරුතම කාලය යලිත් අරඹන්නාසේ... වත්ත කෙළවර නාන ළිඳට ගොස් කිංකිණි හඬ නංවමින් දිය කෙලියේ දිය කිඳුරියන් දෙදෙනෙකු මෙනි.

"කේතූ 3 days leave ගන්න please " ලින් පඩියේ වාඩි වෙමින් ෂෙනෝලි පිරවු වතුර බාලිදියේ දෙපා හොවා ගනිමින් කීවාය..

"පහුගිය ටිකේ නිවාඩු ගත්තා ෂෙනු.... දැන් ඉතින් තියෙන්නේ... ලෙඩ වෙන්න තමා..."කේතකීද අනෙක් ලිං පඩියේ වැඩිවෙමින් කීවාය.

"are u serious ? " ෂෙනෝලී නලළ හකුලාගෙන කේතකී දෙස බලා උන්නාය.

"why not........ I just send a letter saying that am sick " අත්ලට පුරවාගත් දිය දෝත ඉහල අහසට විසිකර සිනාසෙමින් කේතකී කියද්දි ෂෙනෝලිද ඇය හා සිනහවටඑක් වුවාය..

"you wont change කේතූ.... ඉස්කූල් යන කාලෙ නිවුස් එක ලියන්නේ නැතිව ඔයා ලියන්නේ today we don't have power කියලා..." ෂෙනෝලි පාසැල් මතකයක් අවදි කිලාය

"හි... හි.. ඒක අපේ ක්ලාස් ටීචර් අම්මා එක්කත් තියලා තිබුනා ෂෙනු... දැන්නම් ලැජ්ජයි ඒ වගේ වැඩ කලාට.. " පාසැල් මතකයන් අත්රේ සිත දිව යද්දී මුවට සිනාවක් නඟ ගෙන කේතකී කිවාය.

"ඔයා හිනා වෙන්නේ by force කේතූ.. I can feel it "සිනහව මොහොතෙකට නවතා. සුපරික්ෂාකාරීව කේතකී දෙස බලාසිටි ෂෙනෝලි කීවාය..

"පිස්සු ඔයාට.. මේ හොඳට හිනා වෙන්නේ..." යලිත් මුව පුරා සිනාසෙමින් කේතකී සැහැල්ලු වේශයක් මවා ගැනීමට උත්සහ කාලාය.

"ස්කූල් එකේදී.. හෝම් එකේදී..මාත් එක්ක ඉස්සර හිනා වුනු කේතූ නේ...ඔය්යා හරියට සීරියස් වෙලා.."

"නෑ ෂෙනු.. ඒ ඔයාට පේන හැටි..."

"නේ නෙවෙයි... Shall we do a test.." දිලිසෙන නෙතින් සිනාසෙමින් ෂෙනෝලි ඇසුවාය..

"බච්පන් එව්වා නම් එපා හරිද..."

"නහී.. බාබා නෝ බච්පනී... ඔයියා කොහේද පොඩි ළමයා.. මාම වචන එකක් කියනවා ඔයියා ඒක අහපු ගමන් හිතෙන වචන එක ටක් ගාලා කියන්න ඔන්නා.. හරිද..."

"හරි... කියන්න බලන්න "

"water"

"ලිඳ"

"sky"

"blue"

"Star"

"golden"

"chocolate"

"white"

"India"

"ෂෙනු"

"love"

"life"

"Kiss"

"love it "

"malli"

"භාගී"

"school"

"ටක් ශොප් "

"red"

"rose"

"ලක්මාල්"

"……………." කේතකී නිහඬ විය.

"ලක්මාල්" ෂෙනෝලි නැවත ඇසුවාය

"ම්ම්ම්........... කඳුලු" කේතකී කල්පකා කර කීවාය. ෂෙනෝලි කිසිත් නොකියා කේතකී දෙසම බලාසිටියාය.

"ඔයියාගේ හිනාව ලක්මාල් ලඟ..." මොහොතක නිහඬතාවය බිඳිමින් ෂෙනෝලි කිවාය. ;

"නෑ.. ෂෙනු... ඒක මා ගාව......"

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 6කොටස

2012-02-14T06:30:00.000+05:30

සුපුරුදු කාර්‍යාල ලිපි ගොනු අතරේ අතරමන්ව උන් කේතකී ජංගම දුරකතනයේ නාදයට ගැස්සී ඇහැරුණාය. එහි සටහන් වුයේ ඇමතුම අප්පච්චීගෙන් බවයි.

"කියන්න අප්පච්චී.." කේතකී ලිපි ගොනුව දෙසට යොමා ගත් වනම දුරකතනයට පිළිතුරු දුන්නාය.

"සුදු පුතේ අම්මට අසනීප වෙල ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනාවා.. මාමා එයි ඔයාව ගන්න නිවාඩුවක් අරන් ලෑස්ති වෙලා ඉන්න.." අප්පච්චීගේ කලබලකාරී ස්වරය කේතකීව අවුල් කරන්නට සමත් විය.

"අම්මීට අමාරුද අප්පච්චී.." ඇයද කලබලයෙන් මෙන් ඇසුවාය.

"නෑ.. දැන් ඒ හැටි අමාරුවක් නෑ... වාට්ටුවට දැම්මා.. ඔයා කලබල නොවී නිවිහැනිල්ලේ එන්නකෝ.. "

දුරකතන සංවාදය නිමවන්ටත් පෙර අසුනෙන් නැගී සිටි කේතකී තම ආයතන ප්‍රධානියාගේ කාර්‍යාලය වෙත ගියාය.

"excuse me sir !!" ඇය දොර අසල සිට ආචාරශිලිව කතා කලාය.

"come in .....අහ්!! මේ කේතකීනේ.. මොකද මේ කලබලෙන් වගේ.. මුකුත් ප්‍රශ්ණයක්ද..?"

"ඔව් සර්.. උදේ අම්මී අසනීපවෙලා මම ටක් ගාලා hospital දුවලා එන්නද..." කේතකී අමාරුවෙන් වචන ගලපා ගත්තාය..

"ඔය තරම් කලබල වෙන්න එපා දරුවෝ... ඔයා නිවාඩුවක් අරන් ගිහින් අම්මා ලඟ ඉන්න.. ඇයි අම්මට හදිසියේ මොකද උනේ.." ඔහු කාරුණික හඬින් ඇසුවේය.

"ද්...දන්නෑ සර්.. දැන් අප්පච්චී කිව්වේ කෝල් කරලා... ගිහින්ම බලන්න ඔනි.."

"හොඳයි.. ඔයාගේ ඩිවිශන් මැනේජර්ට පොඩිඩක් මතක් කරලා යන්න... මම නිවාඩු ගන්න කිව්වා කියන්නකෝ... " කේතකීගේ ප්‍රධානියා වු වර්ණගේ ස්වභාවය දන්නා ප්‍රධාන කලමණාකරු කිවේය.

වහාම නිවාඩුව අනුමත කරගත් කේතකී පාරට එන විටත් සේනක ඇය බලාපොරොත්තු වෙන් ගේට්ටුව අසල විය.

"ඇයි ලොකු මාමේ අම්මට..." දෙනෙත් කඳුලින් පිරී යද්දී කේතකී ඇසුවාය.

"පපුව රිදෙන්න ගත්තලු.. මටත් අප්පච්චි තමයි කොල් කරේ.." වැඩි කතාවට ඇලුම් නොදැක්වු සේනක කෙටියෙන් කිවේය.. රොහලට යන තුරුත් කේතකී උන්නේ දැවෙමිනි.

ඔවුන් යනවිටත් සකුන්තලාට පිටතින් ඔක්ෂිජන් වායුව සපයමින් තිබුනි. ඒ දුටු කේතකීට ඉබේටම හැඬිනි.. ඔක්ශිජන් බටයට ඉහලින් කේතකී දෙස බැලු සකුන්තලා ඇයට නොහඬන ලෙස සංඥා කලාය. කඳුලු නවතා ගනු නොහැකි වුනු කේතකී හෙමින් වාටුටුවෙන් පිටතට පැමිණ කෙලවර වු බුදු කුටියේ පඩිපෙල මත වාඩිවී ඉකි බින්දාය.

"අම්මා එලොව ගිහින් ආවා පුතේ.. දැන් බය වෙන්න දෙයක් නෑ..." පොඩි නොනා ඇය සනසවමින් කිවාය.. කේතකී පොඩි නෝනාගේ ගෙල වැලඳගෙන ඉකිබිඳින්නට වුවාය.

-**-

සති කිහිපයක්ම සකුන්තලාට රොහලේ නැවතී සිටින්නට සිදුවිය. කේතකී , පොඩි නේනා, සහ නන්දන මෙන්ම කේනුලද ඇය අසලටම වී උන්නෝය. දරුණු හෘද්ද්‍යාබාදයක් වැලඳිම නිසා සකුත්නලාගේ තත්වය තරමක් බරපතල විය.

ඒ අතර කාලයේ කාර්‍යලයේ රාජකාරීන්ද තරමක් මඟ හැරුනු නමුත් සකන්තලා නිවසට කැඳවා ගෙන පැමිණි වහා කේතකී යලිත් අතපසුවූ වැඩ පටන් ගත්තාය. එහිදී බවන්ත ඇයට බොහෝසේ උදව් කලේය. භාග්‍යෙග් පියාගේ පාර්ශවයෙන් නැදෑකමකුත් ඇති බැවිත් බවන්ත කාර්‍යාලයේදී කේතකී තමන්ගේම නැගනිය බවට අන් අයටද හඳුන්වා දී තිබුණි.

ඇය අතින් මඟ හැරුනු ලිපි ගොනු බොහෝමයකම වැඩ බවන්ත නිමවා තිබින. කේතකීට ඉන් දැනුනේ විශාල සහනයකි.. ඇය දුර කතනයෙන් කතා කොට බවන්තට මුව නොසෑහෙන සේ ස්තූති කලාය..

"අනේ යන්න නංගී.. වැහි නැති හෙනයක් වදියි මට Thank you කිව්වොත්.. ඔයා මගේ නංගි වගේම තමයි.. ඔයාට නොකරන උදව් මොනවද.. ගන්න ගන්න එපා... Any time " බවන්ත සැහැල්ලුවෙන් කීවේය.

"එහෙම කියලා බැහැනේ.. ඔයාගේ වැඩ අස්සේ මගේ වැඩත් කරලා.. "

"ඒවා එහෙම තමයි... දැන් කට වහගෙන ඉන්නවද...." බවන්ත සැර කරද්දි කේතකී සිනාසී නිහඬ වුවාය..

"දැන් කොහොමද අම්මට..." නිහඬතාවය බිඳිමින් යලිත් බවන්ත ඇසුවේය.

"දැන් ගොඩක් හොඳයි.. දිගටම පරිස්සම් වෙන්න කිව්වා.. එයාට දුක් දෙන්න එපාලු... අනේ .. එයා කවදාවත් දුකින්නම් ඉඳලා නැහැ.. අනේ මන්දා..."

"දැන් ඔයා අම්මව වෙනදට වඩා හොඳට බලා ගන්න......ඒ ගැන වැඩිය හිතන්න එපා.."

"ම්ම්ම් "

**

2012-02-12T10:04:00.000+05:30

සිහින තවලම is under repair

නිහඬ වුනා මම මොහොතකට

2012-02-09T21:26:00.004+05:30

මන්දාරම් වැස්ස එදා වගේම වහිනවා. ඒ වැස්සේ තෙමි තෙමී නටපු පුංචි කෙල්ල අදත් ඒ වැස්සට තෙමෙනවා.. එදා වැහැපු වැස්සමයි.. එදා දැනුනු සීතලමයි. .. ඒ හිරිකඩමයි.. ඒ හිතමයි..

සිත දුවයි පන්සල් මාවතේ...
නෙතු සැලෙයි සිතිවිලි මාරුතේ...
මං සොයද්දී ජිවීතේ...
මඟහැරී මල් වසන්තේ..

හෙම්බත් වුනු සිතුවිලි වලට විරාමයක් දෙන්න මොහොතක් නිහඬ වුනා මම මොහොතකට .. ඇස් දෙක පියාගෙන.. හිතට සැහැල්ලුවේ පාවෙලා යන්න ඉඩ හැරියා.. ඒත් වගකීම් වලින් බරවුනු හිත එතනමයි... නෑ කිසි නිවනක්....

සින්දු කිරිල්ලී පියඹා ඒවී හන්තානට.... ඒත් අද නොවේ!!! නුදුරු දිනෙක.....

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 5 කොටස

2012-02-06T06:40:00.002+05:30

දැඩි සීතලෙන් දෙපා හිරි වැටෙද්දි කේතකී පොරෝණය තුලට තව තවත් ගුලි වුවාය. පාන්දරම හන්තාන නිම්නය වැසි දෙව්දුවට යටත් වි ඇත. සති අන්තය පටන් ගත් බැවින් කේතකී පෙර දින රැයේ නිදි යහනට වැටුනේ සෑම සිකුරාදාවකම සිතට දැනෙන අපුරුතම සැහැල්ලු බවත් සමහිනි. රැය ගෙවී යනවා ඇයට නොදැනෙන්නට ඇත්තේ නින්ද සුවපහසු වු නිසාම විය හැක.

හන්තාන නිම්නයට වැසි වැටෙන පාන්දර යාමයේ සුන්දරත්වය වචනයෙන් කියනවාට වඩා විඳය යුත්තකි. මීදුම් තිරයෙන් වැසී ගිය හන්තාන කන්දත් හැල්මේ ගලායන මහවැලියත් සිප හමා එන සීතල සුළං කැරලි ජනෙල් වීදුරුව මෙපිට සිට කේතකීට සුන්දර හිරිහැරයක් කරයි.

මෙවන් වැහිබර පාන්දර යාමයක දැනෙන දැඩි නිදිබරබව කේතකී කවදත් ලෝබකමින් වැලඳගත්තකි. පොරෝනය තුල සිටි බූල් වලස් පැටියා ලයට තුරුළු කරගත් ඇය දෑස් පියා යලි නිදන්නට වුවාය. පසුබිමින් ඇසෙන වැසි බිදිති වල ගීතවත් නාදය සහ වැහි සීතල විසින් නින්දත් නොනින්දත් අතර වු සුන්දර මිටියාවතක කේතකීව අතරමන් කොට තිබුනි.

ඒ මිහිරියාව විසින් තද නින්දකට ඇද දමනු ලැබූ කේතකී අවදි වුයේ උදෑසන නවයත් පසුවු පසුය. ලාහිරු රැස් වියැකී සැඩ හිරු රැස් කෙමෙන් කාමරයට එබෙද්දී ඇයජනෙල් තිර මෑත් කර ආලෝකය වින්දාය.

“ආ...නේනා හාමු නැගිට්ටද... මම මේ ආවේ පස්ස පැත්තට දෙකක් දීලා ඇහැරවන්න” සකුන්තලා කාමරයට එබෙමින් කීවාය.

“ගුඩ් මෝනිං ලොකු බබා..හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්.. කම්මැලියි අනේ....”දෑත් දෙපසට විහිදා කම්මැලි ස්වරූපයක් මවමින් කේතකී කීවාය.

“කම්මැලි කම යන්නත් එක්ක අන්න ආත්තම්මා කොළ කැඳ හඳනවා ගිහින් උදව්වක් කරන්න.. මම ගේ අතුගානකල්..” කේතකීගේ කාමරය තඅලට පැමිනෙමින් සකුත්තලා කීවාය.

“අම්මී ඔය හදන්නේ මගේ කාමරෙත් අතුගාන්නද....” කේතකී කලබලයෙන් ඇසුවාය.

“ඔව්.... ඇයි??”සකුන්තලා පුදුමයෙන් කේතකී දෙස බලා සිටියාය.

“න්....නෑ අනේ... මම පස්සේ අස්කරලා අතුගාන්නම් කියලා උන්නේ.. පොත් රාක්කේ අස් කරන්න ඔනි..”

“අපෝ.. මේ.... ඔයා කම්මැලි කමේ අස් කරනකල් මට ඉන්න බැහැ සුදු.. මම අතුගාගෙන යන්නම් ඔයා පොත් රාක්කේ අස්කරලා ආයිත් අතු ගාන්න.... දැන් ගිහින් මුණ සොදගෙන ඇදුම් මාරුකරලා ඉන්න.. අප්පච්චිගෙන් බැනුම් අහන්නේ නැතිව...”

සකුත්තලා අතුගාමින්ම කියද්දී, කේතකී තුවායත් රැගෙන කාමරයෙන් පිටවුනාය. කුස්සිය හරහා යන අතරතුර, පහත් පුටුවක වාඩිවී කෑඳට කොළ තෝරත අතරම ගුවන් විදුලියේ ධර්ම දේශණයට සවන් දෙමින් සිටි පොඩී නෝනා හා සුපුරුදු ලෙස සුරතල් වුවාය.

“අපෝ.... තාම මූණ සෝදලත් නෑ නේද.. එන්න එපා මාව ඉඹින්න.. යන්න මැණික මට මේ බණ කතාව අහන්න දීලා...” පොඩී නෝනා කේතකීගේ ග්‍රහණයෙන් මිදෙමින් කීවාය.

“ආ... හේමද... එන්න එපා ආයි මගෙන් කිස් ඉල්ලන්න... තලායි මම තලාම තලායි පොඩී එක්ක...” බොරුවට පොඩි නෝනා දෙසට රවමින් කේතකී කුස්සීයේ දොරෙන් ලිඳ දෙසට හැරුනාය.

“යසයි ගෑණු ළමයා මූණ සෝදන්න යන වෙලාව..” මිදුලේ උඳුපියලිය පලස මත සක්මන් කරමින් උන් නන්දන කේතකී දැක කීවේය. බයාදු සිනහවකින් අප්පච්චීට සංග්‍රහ කල ඇය ඉක්මන් ගමනින් ලිඳ වෙත ගියාය.

ලිඳ ලඟ පරිසරයේ සුන්දරත්වය නිසාම නිවාඩු දිනයන්හී මුහුණ සේදීමට කේතකීට වැඩි වෙලාවක් ගතවෙයි.. අනෙකුත් දිනයන්හී රාජකාරියට යෑමේ කලබලය විසින් ඇයට මගහැරෙන වින්දනය සති අන්තයේ ඇය රිසි ලෙස වින්දාය.

-**-

“සුදු පුතේ අද මොකක් හරි විශේෂ වැඩක් ආගනෙද ඉන්නේ...”

කේතකී ආපසු මුහුණ සෝදා පැමිනෙන විට සාලයේ පුටුවක හාන්සී වී පත්තරය බලමින් අන් අප්පච්චී ඇයව ඇමතුවේය

“න්..න්නෑ අප්පච්චී....” සාලට මැද නැවතුනු කේතකී නන්දන දෙසට හැරී කිවාය.

“ආ.. හොඳයි එහෙනම් ඇඳුම් මාරු කරලා , උදේට කාලා එහෙම එන්නකෝ අපි දෙන්නා පොඩි වැඩක් කරන්න... ” තම අතවු පත්තරයට මුහුණ ඔබාගත්වනම නන්දන කීවේය.

පාසැල් ගුරුවරයෙක් වු නන්දන බොහවින්ම නිහඬ පුද්ගලයෙකි. පාසලට නිමවී නිවසට පැමිනෙන වෙලේ පටන් කුමක් හො කාරියක නිරතව සීටිම ඔහුගේ පුරුද්දයි. ඇතැම් දිනෙක දහවල් කාලයේ නිදා ගැනීම හැරෙන්නට මොනයම් හෝ දෙයක් නොකොට නිකරුනේ කාලය ගෙවන්නට ඔහු නොකැමතිය. ඉඳ හිට පොතක් පත්තරයක් බැලුවද, ඔහු වඩාත් ප්‍රිය කලේ වත්තේ පිටියේ වැඩක් හෝ සකුන්තලාගේ කාරියට උදව්වීමටයි. එයින් නිවසේ කෑම පිසීමට ඇවැසි දර පලා සකස් කීරම නන්දන ආශාවෙන් කල කාරියකි.

උදැසත තේ වෙනුවට අත්තම්මා පිළියෙල කල කොළකැඳ කෝප්පය පානය කල කේතකී සැහැල්ලු ඇඳුමක් ලාගෙන සාලයේ සිටි නන්දන සොයා ගියාය..

“හරි අප්පචීචී.... ආවා....” නන්දන අසුන්ගෙන සිටි පුටුවේම අසුන් ගනිමින් කේකතී කීවාය.

“ආ.. ආවද... අපි දෙන්නා අද සාලේ ටිකක් වෙනස් කරමු... හැමදාම එකම විදියට දැකලා එපා වෙලා..” පත්තරය හකුලා දමා පුටුවෙන් නැගිටිමින් නන්දන කීවේ නැවුම් ජවයක්ද සමඟයි. කේතකීද කැමැත්තෙන්ම හිස වනා අප්පච්චී අනුව නැගී සිටියාය. මාස කිහිපයකට වරක් ගේදොර බඩු භාන්ඩ අසුරා ඇති පිළිවෙල වෙනස් කිරීම නන්දන කවදාත් සතුටින් කල දෙයකි. බොහෝවිට කේතකී හෝ කේනුල ඔහුට උදව් කරයි.

අප්පච්චී සමහ එක්වී පැය කිහිපයක් ගතකොට සියලුම ගෘහ භාන්ඩ පිස දමා නැවුම් ලෙස සකසා නිම කල කේතකී තම කිලිටි ඇඳුම් ද රුගෙන නැවතත් ලිඳ කරා ගියාය. දහවල් හිරු රුස් වලින් ලිඳ අවට උණුසුම වැඩි කරද්දී.. දිඹුල් ගස් අතරින් මතුවන නැවුම් දිය දහරින් සැනහුනු කේතකී දිගු වරලසින් ජලය වැස්සෙද්දීම සෝදා නිම කල ඇඳුම් අව්වේ දමා කෑම මේසයට වැඩි වුවාය.

දහවල් අහාරයෙන් පසු සුපුරුදු ලෙස සකුත්තලා නින්දට ගිය අතර නන්දන සමාජ සත්කාරයක් සඳහා නිවසින් පිටව ගියේය. පොඩි නෝනා පැරණි පොතක් බලා තාලයට ජන කවි ගායනා කරද්දී. කේතකී තම පරිඝණකය ඉදිරියට වී ඇය බෙහෙවින් ආශා කල හින්දි චිත්‍රපටයක් නැරඹුවාය.

“ටිං ටොං!! ” කණ අසලින්ම ඇසුණු භාග්‍යගේ හඬට චිත්‍රපටයේ දැහැන් ගතව උන් කේකකී ගැස්සී හැරුණාය.

“අහ්!! මල්ලි බබා.. එකතල්ම දැක්කේ කෑ අනේ....” චිත්‍රපටය ධාවනය වීම තාවකාලිකව නවතා කේතකී භාග්‍ය දෙසට හැරුණාය..

“අක්කී බිසී වගේ...” අසලවු පුටුවෙන් වාඩි වෙමින් භාග්‍ය කතාව ඇරඹුවේය.

“මොන බිසීද මල්ලීයාස්... අම්මා නිදි අප්පච්චී කොයිදෝ ගියා.. මම ඉතින් කම්මැලි කමටත් එක්ක මේක බලන්න ගත්තා...”

“හප්පෝ.. මේක අක්කී දැන් බලන කී වෙනි වතාවද.... මට මතකයි අක්කී මේක මුලින්ම බලලා උඩ පැන පැන හිටියා... ” භාග්‍ය කේතකීට සරදම් කරමින් කීවේය...

“හිහ්... හිහ්!! හී..... දැන් ඒ පිස්සුව නෑ හලෝ... ආයි බලන්න ආස හිතුනා බැලුවා... ” පෙර දිනක තමාම කී කතාවක් සිහිවී කේතකී මහ හඬින් සිනාසෙමින් කීවාය.

“ඒක එහෙමනම් හොඳයි සුදු අක්කියෝ... මම අක්කට ආදරේ නිසා කියන්නේ... ලක්මාල් අයියා අක්කිට හොඳ නෑ... ඊට වඩා ගොඩක් හොඳ කොල්ලෙක් අක්කිට ලැබෙයි.. ඒක මට සීයයට දෙසීයක් විශ්වායසි.. මගේ අක්කී නිකං එයා නිසා හිත රදවා ගන්නවට මම නම් කැමති නැහැ. ..” භාග්‍ය හැඟීම්බර ලෙස කීවේය.

“මාත් කාලයක් විශ්වාස කලා තමයි මල්ලා.. කවදා හරි දවසක ලක්මාල් අයියා ආයිත් එයි කියලා.. එයා තරම් හොඳ කෙනෙක් ආයි මේ ලෝකේ නෑ කියලත් මම විශ්වාස කලා.. ඒත් මම කෝල් කරද්දී කවදාවත් ආන්සර් නොකරපු.. මගේ එකම එක එස් එම් එස් එකකටවත් උත්තර නොදීපු එයාගේ හිත කොයි තරම් ගල් හිතක්ද කියලා මම තේරුම අර ගත්තා... අනික.. ලක්මාල් අයියා කෝච්චියක්නම් මම එක ස්ටේෂන් එක්ක විතරයි මල්ලයෝ... මට එහෙම ටෙම්පරි ස්ටේෂන් එකක් වෙන්න ඹනි නෑ.. මට ඔනි ගමනාන්තයක් වෙන්න... කවදා හරි කවුරු හරි කෙලක් ඒ වී මගේ ගාව ගමනාන්තය හදාගෙන. ඒ දවස එනකලු බලමු....” අමාරුවෙන් සිනාසෙමින් කේතකී කීවාය.

“අන්න.. ඔය ඉන්නේ මගේ අක්කීයා... අන්න ඒ වගේ හිතන්න අක්කීයෝ....ඇත්තම කීවොත් මම චුට්ටක්වත් කැමති නෑ මගේ අක්කී ලක්මාල් අයියා වගේ කෙනක්ගේ වෙනවට..”

“ඔබ බොරු කියන්නේ.. හොර ගෙඩියා.. ඔයානේ එයා එක්ක ට්‍රිප් යන්නේ... කතා කරන්නේ....”

“ඒ ගිහින් පොරව දන්න නිසා තමයි සුදු අක්කියෝ කියන්නේ.. එයා නරක කෙනක් නෙවෙයි.. කොල්ලා හොඳ එකා.. ඒත් මගේ අක්කිට හොඳ නෑ...” අව්‍යාජවත් සහෝදරත්වයක් භාග්‍යෙගේ හඬෙහි විය. කේතකී ඔහු හා ආදරයෙන් සිනාසුනාය.

“ම්ම්ම්ම ඔයා කියන නිසා විශ්වාස කරන්න ඔනිනේ... ඒ නැතත් මගේ දුක සෙල්ලමක් කර ගන්න නිසා මට දැන් ඇත්තටම ලක්මාල්ව පේන්න බැහැ මල්ලා....”

“ඇති.. අක්කියෝ.. ඔය ඇති.... අපි වෙන මොනා හරි කතා කරමු..... මොනවද හවස ප්ලෑන්....” කතාව වෙනතකට ගෙනයමින් භාග්‍ය ඇසුවේය.

“ම්ම්ම්ම්... හ...ව..ස... එහෙමට මුකුත් නෑ... අපි යමුද පන්සල්.... ”

“ආච්චී අම්මවත් එක්කගෙන යමු.. කොහේද යන්නේ... මාළිගවට?..”

“අන්නේ දුරයිනේ මල්ලාස්... අපි ලඟට යමු.....”

“එහෙනම් ගැටඹේ යමු... අක්කි ආසයිනේ.....”

“බෑ.....!!! මම ආස නෑ....!!!! ඔයා දන්නවා නේ ඇයි කියලා..... ”

“ආ.... ඔව් ඔව්.. දැන්ම අමතක කරපු මාතෘකාව ආයි ඹනි නෑ... හරි.. අපි ගැටඹේ යන්නේත් නෑ... අපි යමු හන්දියේ බොධියට.. කොතන ගියත් එකම ආනිසංසේනේ...”

“ම්ම්ම්.... යමු ගිහින් චේන්ජ් කරන්න ඉක්මනට එන්න. මම පොඩීව ලැස්ති කරන් මල් කඩලා රෙඩි වෙන්නම්.. ” නැවුම් සතුටකින් උඩපනිම්න් කේතකී කැහැවාය..

භාග්‍ය පිටවී ගිය පසු , මල්වටියත් දෑතත් දෝවනය කරගත් කේතකී තණකොල ගොල්ල හරහා වත්තේ ඇවිදිමින් මල් කැඩුවාය. හන්තාන නිම්නයේ පිහිටි ඇයගේ නිවස වටා පිහිටි විශාල ඉඩම පුරාවට නොයෙක් වර්ගයේ ගස් වවා තිබුනත් වීහාල ඉඩ ප්‍රමාණයක අරක්ගෙන සිටියේ තණ කොලත් ඒ අතර වැඩුණු ඩැන්ඩිලයන් පඳුරුත්ය. කහ පැහැයෙන් මල්ල පිපී හැඩවෙන ඩැන්ඩිලයන් මල් යායේ ඇවිදින්ට මෙන්ම විවේක වෙලාවන්හීදි ඒ මත වැතීර පොතක් බලන්නටත් කේතකී බොහෝසේ ඇළුම් කලාය.. බුදු පුදට ගෙන නොයන මලක් වුවත් ඩැන්ඩිලයන් මල් පොකුරක්ම කඩා ගත් කේතකී පුංචි ළදැරියක මෙන් දුව පනිමින් වත්තේ මල් පදුරු ගානේ ඇවිද්දාය.

-**-

සවස් වරුවට තවත් සුන්දරත්වයක් එක්කරමින් බාග්‍යත් කේතකීත් දැල්වු කහපැහැති පහන් වැටිය පින්පාටින් බබලන්ට විය. අත්තම්මා විසින් සකස් කල සුවඳ කුඩු බහාලු පැන් කලයත්, හවස් වරුවේ වත්ත පුරා ඇවිදිමින් නෙලාගත් මල් අසුරා සකස් කල මල් වට්ටිත්, සුවඳ වර්ග හතකින් යුත් සුවඳ කුරු වල සුවඳන්. බෝමළුවේ සිලි සිලියත් එක්ව ඇති වු මනරම් බවට වශිවී උන් කේතකී වැලි මළුවේ වාඩිගෙන දෙනෙත් පියා ගත්තාය. දැඩි ලෙස ඇලී ගැලී නොගියද දෙනෙත් පියාගෙන භාවනාවට සමවැදීම සිතට සැනසුම බලා දෙන අපූර්වතම ව්‍යායාමයක් බව කේතකී අත්දෑක්මෙන්ම දැන උන්නාය.. බොමළුවේ සිලි සිලි නඳට කන්දීගෙන බොහෝ වේලාවත් දෙනෙත් පියාගනෙ සිටින්නට කේතකී කවදත් ආශා කලාය.

“අක්කීයෝ..... ඇති නේ.... යමු ගෙදර....” භාග්‍ය කේතකීගේ කණ අසලම සිට රහසින් ඇසුවේය.. කේතකී දෙනෙක් විවර කල බැලුවාය..

“යන්නත් බෑ වගේ...... හිතට පුදම සැහැල්ලුයි...”කේතකී ලෝබ කමින් කීවාය...

“ඒක නම් ඇත්ත අක්කීයෝ....හැමදාම පුළුවන්නම් එන්න හිතෙනවා....” භාග්‍යද වශීවී ගිය හඩකින් කීවේය.

“අපි රේස් එකක් දුවනවා මල්ලා... හති වැටිලා ඇඬලා කියලා අපිවත් දන්නැ.. ඒත් ඒ රේස් එකේ අපි දිව්වේ නැත්නම් අපිට ජීවත් වෙන්නත් බෑ... ඔයා දැකලා තියෙනවද පිට රටවල කුළු හරක් එක්ක මිනිස්සු රේස් දුවනවා.. අපිත් වැටිලා ඉන්නේ අන්න ඒ වගේම රේස් එකකට.. දිව්වේ නැත්නම් අපි ඉවරයි...” කේතකී හැඟුම්බරව කීවාය

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 4 කොටස

2012-02-01T06:38:00.000+05:30

“Good morning අයියේ..” කේතකී ගේ ඇමතුම් විලාශයෙන්ම ඇය අවුල් වී ඇති බව බවන්ත හඳුනා ගත්තේය.

“Good morning කේතූ... මොකෝ.. සනීප නැද්ද..” බවන්ත විමසිලිමත් විය.

”ම්... න්නෑ... ඇයි එහෙම ඇහුවේ...” යලිත් සාමාන්‍ය තත්වයට පත්වීමේ ආසර්ථක උත්සහයක යෙදෙමින් කේතකී කිවාය.

“නෑ ළමයෝ.. කට හඬ වෙනස්.. ඒකයි ඇහුවේ..”

“ආ.... මේ ටිකක් හෙම්බිරිස්සාව වගේ.. ඒකයි...” කේතකී බොරුවක් කීවාය.

“හරි ඉතින් එහෙම කිව්ව නිසා පිළිගන්නම්කෝ.. හැබැයි ඉතින් දැන් ටිකකට කලින් මට ගවී ගේ කැබින් එක පැත්තෙන් ආව සද්ද වල හැටියටනම් කේතූට කිසි ලෙඩක් තිබුනේ නැහැ..” බවන්ත සිනා සෙමින් කීවේය..

“අයියා.. හදිස්සියේ කතා කලේ....”

“ආ.. ඒක අමතක උනානේ... මේ.. අර ලක්මාල් ජෙම්ස් ප්‍රෙජෙක්ට් එකේ ඩොකියුමන්ට් මුකුත් ඔයා මෙහෙට එව්වේ නෑ නේද..”

“නැහැ අයියේ.. ඒක අපි මෙහ්මනේ ෆය්නලයිස් කලේ.. සේරම තියෙන්නේ මෙහේ...” මාතෘකාව ලක්මාල්ම වුනු බැවින් කේතකී මැලවුනු හඬින් කීවාය.

“අනේ මන්දා මූට පිස්සුද කියලා.. ඔන්න මෙහෙට ඇවිත් receipt ඉල්ලනවා...”

“ආ.... අර චෙක් එකේ වෙන්න ඇති අපි ඒකට receipt issue කලේ නෑනේ clear වෙනකල්.. ඒක මෙහේ.. Accounts section එකේ තියෙන්නේ.”

“ පොර කොළඹ ආපු ගමන් ආවාලු.. දැන් ඉතින් මොකද කරන්නේ.. ”

“කැමතිනම් ඇවිත් Accounts section එකෙන් ගන්න කියන්න නැත්නම් මම ඔහේට currier කරන්නම් කියන්න”

“අනේ.. නංගි මම පොරට ෆෝන් එක දෙන්න ඔයාම කියනවද....” බවන්ත ඇසුවේ යටි අරමුණක්ද ඇතිවය

“ආයි... ඔය ටික කියන්නත් මම ඔනියෑ.. අයියාම කියන්න..අනික.................................” කියන්නට ගිය දේ නවතා කේතකී මදක් නිහඬව සිටියාය.

“අන්නේ.. Sorry නංගියෝ... ඇත්තටම මට අමතක උනා... ” බවන්ත කේතකී සහ ලක්මාල් අතර සිදුවු සියල්ල තමා දන්නා බව අඟවන්න මෙන් කීවේය.

“අහ්! අවුලක් නෑ..ඔක මොකක්ද අයියේ.... ” කේතකී සැහැල්ලු හඬින් කීවාය.

“ඒක නෙවෙයි අර textile වැඩේ කොහොමද.. ඔයා script එකක් හැදුවද...” බවන්ත කතාවදිග් ගස්සනට සිතා අළුත් මාතෘකාවක් පටන් ගත්තේය.

“Script හදන්න තාම project proposal දුන්නේ නෑනේ...”කේතකී නුවමනාවෙන් කීවාය.

“අයියෝ.. තාම නැද්ද.. බලන්නකෝ ඉතින් ඉන්නකෝ මමවත් ඇවිත් ඒක ඉවරක් කරන්න.. අනුරංගිටත් වැඩ වැඩියිනේ.. එයාට නැති ඒව ඉඳන් බදාගෙන නිසා මුකුත් කියන්නත් බෑ. ”

“ඉතින් අයියේ ඔයාට පුළුවන්නේ ජෙස්මින් එක්ක එකතු වෙලා ඔහේදි කරන්න.. අනික ලේසියිත් නේ දෙපැත්තට යන්න එන්න ඔනෑත් නෑ.. ” කේතකී ගැලවිජ්ජාවක් සෙව්වාය

“ජෙස්මින්නම් හොඳයි තමා ඒත් එයා අපේ section එකේ නෙවෙයි නේ.. හොඳම යාළුවා උනාට මම කැමති නෑ කරදර කරන්න.. ලබන සතිය දිහාට මම එන්නම්කෝ ඔය පැත්තේ.. ඔයයි අනුරංගියි එකක් මට ඒ වැඩේ ලේසියි ” බවන්ත කේතකීට කිසිත් කියන්නට ඉඩ නොතියා කීවේය.

“ම්............ මම තියන්නම් අයියේ.. වැඩ ගොඩයි.........” බවන්ත අළුත් මාතෘකවක් පටන් ගන්නට මත්නේ කේතකී කීවාය

“හ්ම්ම්ම්ම් හ්ම්ම්ම්ම් හොඳයි හොඳයි.... සුබ දවසක් එහෙනම්..”

“ඔයාටත්.....” එසේ කියා කේතකී වහා ඇමතුම විසංදි කලාය

ගවේශා සමඟ කතා කොට මේසය මත තෑබු රිසිවරය යලිත් දුරකතනය මතම තබා කේතකී ලිපි ගොනුව වෙතට මුහුන යොමු කලාය. බොඳවුනු අකුරු පේලි ඇරෙන්නට කිසිටක් අගේ මනසේ නොවිනි. එක්වරම ලක්මාල්ගේ කටහඬ අසන්නට සිතුනේ මන්දැයි ඇය කල්පනා කලාය.. අනවශ්‍ය දෙයක් කොට තමාගේම සිත රිදවා ගැනීම පිළිබඳ ඇය තමාටම දොස් පවරා ගත්තාය... යලිත් දුරකතනය නාද දෙද්දී ඇය දුරකනත තිරය දෙස බලා සුසුමක් හෙළුවාය. ඇමතුම ගවේශාගෙනි. ඇමතුමට පිළිතුරු නොදී නාද වෙන්නට හැර කේතකී යලින් ලිපි ගොනුවට මුහුණ ඔබා ගත්තාය. ගවේශාගෙන් ඇමතුම් කිහිපයක්ම පැමිණි නමුත් ඒවාට පිළිතුරු දෙන්නට කේතකීට සිත් නොවීය.. ඇය දැන් රස කර කියනු ඇත්තේ ලක්මාල් ඇය හා පැවසු දේවල්ය.. එය කේතකී ගේ සිත රිදවයි දැනටත් රිදී තිබෙන සිත යලි යලිත් රිදවා ගන්නට ඇය කැමති නැත.

යලිත් රැහැන් දුරකතනය නාද වෙද්දි කේතකී බරවු සිත් ඇතිවම එයට පිළිතුරු දුන්නාය.

“Hello kethakee ”

“ඇයි බන් phone answer නැත්තේ...” එහා කෙලවරේ උන්නේ ගවේශාය ඇය කොපයෙන් මෙන් කේතකීව ඇමතුවාය.

“අහ්!! Sorry කෙලී... silence දාලා තියෙන්නේ බෑග් එකේ...” කේතකී බොරුවක් කීවාය

“කෙහෙල් මල තමා.... මම බය උනා මොකද කියලා..” ගවේශා කේන්තියෙන් කීවාය.

“මම වැඩක හිරවෙලා ගවී.. මම පස්සේ ඔයාට ගන්නම්....” ගවේශා කතාව පටන් ගන්නටත් පෙර කේතකී කිවාය

“හා..කෝ... හාකෝ.... මේ මේ අක්කේ.... උඹ අප්සට් ගියේ නෑනේ...නේද.. මම අරයට හොඳට දෙහි කැපුවා...”

“නෑ බන් පිස්සුද... මොන අප්සට්ද...all iz well ”

“එහෙනම් ඇති.. උඹව අප්සට් කරලා මට බෑ අර බාග අයියගෙන් බැනුම් අහන්න...” .ගවේශා භාග්‍ය සිහිකර කීවාය. ලක්මාල් නැමැති මාතෘකාව කේතකීට සිහිකිරිම පිලිබඳ ගවේශා දෙතුන් වරක් බාග්‍යෙගන් බැනුම් ආසාගෙන තිබුනි.

“මගේ මල්ලිට එක එක එව්වා කියන්න එපා හොඳඳ.....”කේතනී සිනාසෙමින් කීවාය...

“අන්න එහෙම හිනා වෙලා ඉන්නවකෝ අක්කේ...” ගවේශාද සතුටින යුතුව කීවාය..

“කඳලු නොම දත් මගේ දෑසට

කඳලු දුන් ඔබ යන්න ගියදා

සිනාසෙන්නට ඉගෙන ගත්තෙමි

නෙතේ කඳුලෙන් පාර අසලා” කේතකි මුවගට ආ පද තාලයකට කීවාය..

“මං කවිකාරිලු මං කවිකාරිලු.... අගෙයි අගෙයි.. කඳුලු ගැනම කියන එකක් නොවුනනම්..”

“පණ්ඩිත කම් කියන්නැතිව හිටපන්.. මමයි මෙතන අක්කා” කේතකී සරදම් කලාය

“උඹ අක්කා උනාට මෙතන තොත්තම තොත්ත බබා වගේ හැසිරෙන්නේ උඹනේ බන් අක්කේ”

“මගෙන් අහගන්න එපා ගවේසියෝ....”

“සිකේ.... මොකක්ද බන් අපේ අම්මා තාත්තා තියපු නම කැත කරන්නේ නිකම් හරි ඔකේ අකුරු අඩුවෙන් ඇහුනනම් නින්දාවනේ බන් අක්කේ..”

“හි හි.. අඩේ නියම නම බන්.... ” කේතකී සියලු දුක් සංකා අමතක කොට ගවේශිට සරදම් කලාය

“පල පල කේ..ත....ලේ......” ගවේශිද පොඩි එකියක සේ වාදයට පැටලුනාය.

“අවුලක් නෑ බන් හදිස්සියට වතුර ටිකක් හරි උණු කර ගන්න පුළුන්නේ...”

“අනේ බන්... අක්කේ.. ඇයි බන් මේකේ සීනියර් Project Coordinator කෙනෙක් වෙලත් උඹට ටිකක් වැදගත් විදිට හැසිරෙන්න බැරි..” ගවේශා සිනාසෙමින් කීවාය.

“උමලා වගේ උන්නේ මං ආස්සරේ කරන්නේ.....” දැන් ඔක තියපන් මට වැඩ තියෙනවා..

“හා.. හා.. බුදු සරණයි...”

“බුදුසරණයි පොඩ් කෙල්ලේ...” ආදරයෙන් කියා කේතකී දුරකතනය විසන්දි කලාය

ගවේශි සමඟ කතා කිරීම කේතකීගේ අවුල් සිතිවිලි නිරවුල් කරන්නක් විය.. ඇය ගැඹුරු කල්පනාවකින් යුතුව යලිදු ලිපි ගොනු අතරේ නති උනාය.

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 3 කොටස

2012-01-30T06:16:00.001+05:30

කේතකී කාර්‍යාලයේ ගේට්ටුව අසලන් වහනයෙන් බැස ගිය පසුත් ඇය ප්‍රධාන දොර පසු කර යන තුරුම සේනක වාහනය නවතා බලා සිටියේය. කේතකීව උදෑසට කාර්‍යාලයට අරලවීමත් හවස ඇය ආපසු නිවස වෙන කැඳවාගෙන ඒමත් සේනකගේ දිනචර්‍යාවේම අංගයක් විය.

සකුන්තලාගේ සොයුරා වු සේනක කේතකී කුඩා කාලයේ සිට ඇයට බෙහෙවින් ආදරය කලේය. සේනකගේ සෙනෙහස නිසාම ඔහු හැමවිටම කේතකීව නීති රීති වලින් සිර කර තැබුවේය. සකුන්තලා ඇතුළු සොයුරු සොයුරියන්ගේ දරුවන් සමඟ කාලය ගෙව් නිසාමදෝ.. සේනක විවාහ වුයේ මෑකතදීය. ඒත් පොඩි නෝනාගේ බලවත් පෙරත්තය නිසාය.

විවාහයෙන් පසුව මහගෙදරින් ඈතව වාසය කලත් මව සහ සොයුරු සොයුරියන් වෙනුවෙන් ඉටුවිය යුතු යුතුකම් ඔහු නොපිරිහෙලා ඉටු කලේය. එහෙත් ඔහුගේ බිරිද ශ්‍යාමලී ඒ පිළිබඳව වැඩි මනාපයක් නොදැක්වූවාය.

-**-

“ගුඩ් මෝනිං මිස්...” ප්‍රධාන දොරටුව අසල මුරකුටියේ සිටි සුනිල් කේතකී දැක අසුනින් නැගිට ආචාර කලේය.

“වෙරි ගුඩ් මෝනිං අන්කල්...” සුපුරුදු සිනාවෙන් ඔහුට සංග්‍රහකොට කේතකී ඉක්මන් ගමනින් පඩිපෙල ඉහලට දිව ගියාය.

“ආ.. සුදු මිස් අදත් උදේම ඇවිත්.. ගුඩ් මෝනිං මිස්...” කේතකීගේ කාර්‍යාල කුටිය අතුගාමින් උන් විමලා සුපුරුදු ලෙස කේතකීට ආචාර කලාය.

“වෙරි ගුඩ්මෝනිං විමලෝ..” තම අත් බෑගය පුටුව මත තබා ජනෙල් නිරය විවර කරම්න්ම කේතකී සිනා මුසුව කීවාය.

“මම අතුගාලා ඉවර වෙනකල් එලියෙන් ඉන්න මිස්... මේ දුවිල්ල හරි සැරයි..කාපට් එකේ දුවිලේ හරියට විස බීජ”

“අපෝ.. විසබීජ වලට මම බය නෑ.. විමලා දන්නවානේ.. මම ඉන්නේම විස බීජයක් එක්ක කියලා..” සැරපරුෂ කලමනාකරු සිහිවි කේතකී සිනා මුසුවු කීවාය.

“හිහ්!! හිහ්!! හී..!!! මිස් නම් කියයි ඇහුනොත් හේම ඉඳලා ඉවරයි අදත් උදේ පාන්දර.. කෝ කෝ.. කිව්වම අහලා එළියෙන් ඉන්න ...” මහ හඬින් සිනාසෙමින් විමලා කියද්දි කේතකී පනාවත් රැගෙන විවේක කාමරය වෙත ගියාය.

උදෑසන කලබලයට මනාව පීරාගන්නට නෙහැකි වු කෙස්කළඹ පිරාගෙන කේතකී පැමිනෙන විට විමලා, කාර්‍යාල කුටිය පිරිසිදු කර අවසන්ව තිබුනි. පෞද්ගලික ආයතනයක් වු නිසාත් නිතර ගනුදෙනුකරුවන් කේතකීගේ කුටියට නොපැමිණුන නිසාත් කේතකී ඇයට ඇවැසි පරිදි කුටිය සකසා තිබුනාය. කුඩාකල සිටම ආශාකල ඩිස්නි සුර කුමරියන්ගේ පින්තූර කිහිපයක් රාමු කර බිත්තිවල රඳවා තිබු අතර, කේතකීගේ පුටුව ඇයහා සමව අයිති කරගත් සෙල්ලම් වලස් පැටියෙකුද කාර්‍යාලයේ විය. මේසය මත කෘත්‍රීම කානෙෂත් මල් පොකුරක් සහිත බඳුනක් තිබූ අතර, අසල රාක්කයෙ කේතකීගේ රාජකාරීන්ට අදාලා ලිපි ගොනු පිළිවෙලට ගොඩ ගසා තිබුණි.

“මිස්....” යාබද කුටිය පිරිසිදු කරමින් සිටි විමලා වීදුරු දොරින් එබෙමින් කේතකී ඇමතුවාය.

“ම්ම්ම්ම්...” ලිපි ගොනු සහිත රාක්කය දෙසටම යොමා ගත් නෙත් ඇතිව සිටි කේතකී.. ගෙල හරවා විමලා දෙස බැලුවාය.

“අද සමන්ති මිස්ගේ උපන්දිනේ..මට අමතක උනානේ මිස්ට ආව ගමන් කියන්න...”

“ආ..න්..නේ..... කෝ කෝ.. සමන්ති අක්කා ආවාද? ” කලබලයෙන් පිටතය පැමිනෙමින් කේතකී ඇසුවාය.

“තාම නෑ මිස්.. නවය කිට්ටු කරලානේ එන්නේ...”

“අන්න විමලෝ.. එහෙනම් අනිත් අයටත් කියලා පටස් ගාලා රිසෙප්ෂන් එක ලඟ ලෑස්තිවෙන්න මම දුවලා ගිහින් මල් ටික අරන් එන්නම්... ” විගසින් තම කුඩා අත්පසුම්බියත් දුරකතනයත් අතට ගත් කේතකී වේගයෙන් පඩිපෙළ බැස රථගාල වෙත දිව ගියාය.

“බණ්ඩාර.. එන්න ඉක්මනට... ලස්සන මල් එකට දුවලා එමු...” වාහනයට පිටදී දුරකතන ඇමතුමක සිටි රියදුරු අමතමින්ම කේතකී ඉදිරි පසු අසුනේ හරිබරි ගැසුනාය.

“ආ... ඇයි මිස් උදේම...ලස්සන මල් යන්නේ...” දුරකතන ඇමතුම විසන්ධි කොට රියදුරු අසුනට බරවු බණ්ඩාර සුපුරුදු ලෙන්ගතු කමින් ඇසුවේය.

“අද සමන්ති අක්කාගේ උපන්දිනේ.. මටත් දැන් විමලා මතක් කලේ..”

“අයියෝ.. මිස් උදේ කිව්වනම් එන ගමන් ගේනවානේ.. අපරාදේ.. මිස් අන්තිම මොහෝතේ දුවන්නේ...”

“අන්නේ.. බන්..... මම කලින් දන්නවනම් ඉතින් කියනවනේ.. මටත් දැන් විමලා තමයි කිව්වේ.. අමතකම වෙලා හිටියේ...”

“ආ..... ඔව් නේද.....” බණ්ඩාර සුපුරුදු මෝඩ සිනාව පාමින් වාහනය ඉදිරියට ධාවනය කලේය. ඒ අතර යලිත් ඔහුගේ දුරකතනය නාද විය.

“බණ්ඩාරගේ ගෑණු ළමයා හරියට වද දෙනවා නේද..”කේතකී ඉගිමරමින් කිසා බණ්ඩාරට සමච්චල් කලාය.

“නෑ.. මේ වෙන එක්කෙනක් මිස්..හදිස්සියකට සල්ලි වගයක් ඉල්ලනවා...” බණ්ඩාර තනමින් කීවේය.

“මොකා?.. ගෑණු ළමයෙක්ද? ”

“ඔව් මිස් දන්නේ නැද්ද.. මම කලින් ට්‍රයි කරපු එක්කෙනක්..”

“දැන් ඉතින් ඇයි ඔයාගෙන් සල්ලි ඉල්ලන්නේ... එයා ඔයාට අකමැති උනානේ...”

“ඒකනම් එහෙම තමයි මිස්.. ඒ උනාට ඉතින් උදව්වක් ඉල්ලුවාම නොකරත් බෑනේ..”

“අනේ.. මෝඩයෝ... ඔය සල්ලි ආපහු දෙයි කියලා ෂුවර්ද...” කේතකී පුදුමයෙන් ඇස් විසල් කරමින් ඇසුවාය

“දෙන්නේ නෑ කියලා මාත් දන්නවා මිස්.. ඒත් ඉල්ලුවාම බෑ කියන්න බෑනේ... අනික එයා දන්නවා මට හොඳ පඩියක් හම්බු වෙනවා කියලා ”

“ගොඩාක් හිත හොඳ උනාමත් මේ ලෝකේ ජීවත් වෙන්න අමාරුයි බණ්ඩාර..” කේතකී හැඟිම් බරව කීවාය.

“ඒක වෙන්න ඇති මිසුත් හාමදාම දුකික් ඉන්නේ... අනිත් අයව සතුටු කරන්න මිස් මොන තරම් දේවල් කරනවද.. සුනිල් අයියට, විමලක්කට, මට , මිස් කොයිතරම් කරුණාවන්තද.. ඒත් ඔපිස් එකේ අනිත් අය මිස්ට කොයි තරම් ඉරිසියයිද මිස්.. මිස්ගේ වැඩ අවුල් කරන්නම ඔපිස් එන කීදෙනක්නම් ඉන්නවද.. ඒත් මිස් කවදාවත් කාටවත් වචනයක් කියනවා මම දැකලා නැහැ.. හැමෝටම එක විදියට සලකන්නේ.. මට ඉස්සෙල්ලා මිසුයි ඔය දැන් කියපු දේ හිතට ගන්න ඔනි.. ” බණ්ඩාර හැඟිම්බරව කියා බයාදු දෙස කේතකී දෙස බැලුවේය. ඒ වන විට ඔවුන් මල් වෙළඳ සල අසලට පැමිණ තිබුනි.

“හ්ම්ම්ම්ම්.. ඇති ඇති පණ්ඩිත කම.. විනාඩි පහක් යයි ඔය අයිනෙන් පාක් කරන් ඉන්න.. මම පටස් ගාලා එනවා..” කියමින් කේතකී වාහනයෙන් බැස ගියාය.

සමන්තී වෙනුවෙන්ම සුන්දර මල් කළඹක් සකසා ගත් කේතකීත් බණ්ඩාරත්, නැවත වේගයෙන් කාර්‍යාලය වෙත ගියෝය. ඒ වන විට සියලු දෙනාම පිළිගැනිමේ කවුන්ටරය අසල සමන්ති පැමිනෙන තුරු බලා සිටියෝය. කේතකී රැගෙන ආ මල් කළඹ සමන්තියේ සමීප යෙහෙලිය අතට දුන් කේතකී අන් අය අතරට එක් වූවාය.

තම උපන්දිනය දා කාර්‍යාල සුමිතුරන්ගේ උණුසුම් පිළිගැනීම සමන්තිගේ සිත බෙහෙවින් සතුටු කලේය. සමන්තියේ දෑසේ සතුට දැක කේතකීද බෙහෙවින් සතුටු වුවාය.

-**-

සුපුරුදු ලෙස ලිපි ගොනුවල සිරවී සිටි කේතකීගේ අවධානය බිඳුනේ මේසය මතවු දුරකතනයේ නාදයෙනි. ලිපි ගොනුව අත තබාගෙනම ඇය දුරකතනය ගෙලට සිර කර කතා කලාය

“කේතකී හියර්...”

“ආ... ආන්ටී... ගුඩ් මෝනිං.. ”

“ගුඩ් මෝනිං මහී... කියන්න...”

“Call from Colombo”

“okz connect it ” කේතකී කියද්දිත් මහි ඇයව පැමිණ තිබු ඇමතුම හා සම්බන්ධ කර අවසානය.

“Hello Kethakee hear…”

“ආ.. මැට්ටී.....” දුරකතන ජාලය හරාහා ඇදී ආ ගවේශාගේ හඬ කේතකීට හඳුනා ගත හැකි විය

“අහ්!! ගල් ඉබ්බී.... උඹද....? කියු කියු..” ලිපි ගොනුවේ පිටු පෙරලමින්ට කේතකී පුටුවේ හරිබරි ගැසුනාය.

“කම්මැලියි බන් අක්කේ...” ගවේශා සුපුරුදු ලෙස ඇදෙන ස්වරයකින් කීවාය...

“හෑ.. මොකා...!! දැන් උඹට කම්මැලියි කියලා මම පලිද.. වැඩ තියෙනවා පිස්සියේ...” කේතකී ආදරයෙන් කියා සිනාසුනාය..

“මොකක්ද බන් අක්කේ.. අපිට ඔපිස් එකේ මේ සා අධිවේගී දුරකතන පද්දතියක් දීලා තියෙන්නේ Branches අතරේ communication develop කරන්නනේ.. මොනවා මොනවා හරි කියනවකෝ...” ගවේශා.. සුරතල් වුවාය..

“මේ ගවේසෝ.. මගෙන් මුකුත් නාහා හිටින්.. Head office එකේ උඹලා අයිස් ගහනවා අපියි කටු කන්නේ මෙහේ.. වැඩ කරපන් වැඩ කරපන්..” කේතකී සිනාසෙමින් ගවේශාට තරවටු කලාය..

“ඒ.. මේ මාර සීන් එකනේ......” ගවේශා ලොකු කතාවකට සැරසුනාය.

“ආ.. අර අද උදේ බස් එකේ ලස්සන කොල්ලෙක් ලඟ වාඩි වෙලා ආපු සීන් එක නේද..” කේතකී ගත් කටටම ඇසුවාය.

“උඹ කෝමැයි ඒක දන්නේ..” ගවේශා පුදුමයෙන් ඇසුවාය.

“ඇයි බන් අද BBC News වලට කිව්වේ...” කේතකී සරදම් කලාය...

“ඒ.. ඇත්ත කියනවා.. කොමද දන්නේ...”

“ඇයි බන් ගවේසෝ උඹ උදේට ටොයිලට් යන ඒකේ ඉඳලා.. රෑට නිදා ගන්න කලින් දත් මදින එකට එනකල් සේරම Facebook එකේ දානවනේ.. ” කේතකී මහ හඬින් සිනා සෙමින් කීවාය. ඇගේ සිනාවට යාබද කුටියේ සිටි අනුරංගී පවා හැරී බලද්දි ඇය සිනාව පාලනය කර ගත්තාය..

“යනවා යනවා මැට්ටී..... ඒ මාර හැන්ඩ්සම් පොරක් බන් අක්කේ....”

“හැබෑට.. උඹට තිබුනේ නොම්මරේ ඉල්ල ගන්න... අපාදේ නේ....” කේතකී නැවත නැවතත් ගවේශාට සමච්චල් කලාය.

“සික්... කොහේද.. පොර පුම්බගෙන හිටියා මිසක්.. මා දිහා හැරිලා බැලුවේ නෑ බන්...”ගවේශා කනස්සල්ලෙන් කීවාය..

“දෙන්නෙයි ෆ්‍රි ඇඩිවයිස් එකක්.....”

“දී කෝ බලන්න...”

“හැමදාම ඒ බස් එකටම නැගපන් අඩුම ගානේ එක දවසක් හරි ආයි සැට් වෙයිනේ..”

“අනේ මන්දා.. බන්...”

“බැරිනම් නටා ගනින්...”

“ඒ... ඒ...අක්කේ.... මාරම සීන් එකක් වෙමින් පවතී.....” එක්වරම කතාව වෙනස් කල ගවේශා රහසින් මෙන් කීවාය..

“මොකක්ද ගවී...” කේතකීද පුදුමයෙන් මෙන් ඇසුවාය.

“ඒ.. ඔයාගේ ලක්මාල් අයියා ඇවිත්.. බවන්ත අයියාගේ කැබින් එකේ...” ගවේශා.. රහසින් මෙන් කීවාය..

“ආහ්!! .ඇ....ත්...ත..ද..” කේතකී ගනනකට නොගෙන කම්මැලි ස්වරයකින් කීවාය. ඇයට ලක්මාල් ගේ නම ඇසීම පවා මානසික වදයක් විය.

“ඒ දැන් බලමු පොර මා එක්ක කතා කරයිද කියලා.. ... අම්බේ... අන්න පොර මගේ කැබින් එකට එනෝ... ඒ.. ඒ... මම තියන්නම්..” ගවේශා කලබලයෙන් මෙන් කීවාය

“ඒ.. ඒ.. ප්ලීස්.. කට් නොකර හිටු.. ප්ලීස් ප්ලීස්.... මම සුට්ටක් කට හඬ අහන්න...” කේතකී බැගැපත් වුවාය.

ගවේශා කිසිත් කියන්නට හෝ දුරකතනය විදන්ධි කරන්නට පෙර ලක්මාල් ඇය අසලට පැමිණියේය.

“අලෝ.. සුදු නංගියා.. කොහෙමද ඉතින්....” ලක්මාල්ගේ කට හඬ දුරකතන ජාල හරහා පැමිණ කේතකීගේ සවන් පත් මෙන්ම හදවතද රිදවුවේය. ඇය වෙව්ලන සුරතින් රිසීවරය සිරකරගෙන අසා සිටියාය නමුත් ඇයට ඉන් පසු කිසිත් ඇසුනේ නැත. පසෙක තිබු. ඇයගේජංගම දුරකතනය නාද වෙද්දි ඇය රිසීවරය අතහැර ජංගම දුරකතනය අතට ගත්තාය. ඇමතුම බවන්තගෙනි.

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 2කොටස

2012-01-23T06:17:00.000+05:30

“සුදු මැණිකේ නැගිටින්න... දැන් හයට ලඟයි....“ කේතකීට අත්තම්මාගේ හඬ ඇසුනේ සිහිනයක් මෙනි.

“හ්ම්ම්ම්ම්ම්.....“ කියමින් ඇය අනෙක් ඇලයට හැරී යලිත් නිදන්නට වුවාය .

“ අනේ අනේ... අද යන්නේ නැද්ද.. රෑට රෑ වෙනකල් ඇහැරිලා ඉන්නවා. පාන්දර ජාමේ නිදාගෙන අපිටයි වදේ උදේට ඇහැරවන්න ගියාම... ඔනි එකක් කර ගන්න මම යනවා යන්න..“ පොඩි නොනා කේතකීට දොස් පවරමින් යන්නට හැරානාය.

“ඇහැරිලා ඉන්නේ පොඩි නෝනේ.... ඔය හැටි තරහා ගන්න එපා.. ඔය මදෑ වයසට ගියා..“ කේතකී සුපුරුදු ලෙස අත්තම්මා සමඟ සුරතල් වූවාය.

“මාත් එක්ක කෝලම් කර කර ඉඳලා හරි යන්නේ නැහැ. ඉක්මනට ලෑස්ති වෙන්න දන්නවනේ ලොකු මාමාගේ තරම... බස් එකේ එන්න කියලා දාලා යයි. මට එහෙම කියාගෙන එන්න එපා ඔන්න ඊට පස්සේ..“ ජනෙල් තිරය ඇද කාමරයට මද ආලෝකය වැටෙන්නට සලස්වමින් පොඩි නෝනා කීවාය.

“අයියෝ.....ඔයා දන්නවද පොඩී.. මම හිතාන උන්නේ ලොක්කට මනමාලියෙක් ගෙනාවම සේරම මුලග්ගිනි අඩු වෙයි කියලා.. කොහේද.. තිබුනටත් වඩා වැඩි වෙලා වගේනේ..“ ඇඳෙන් පැන ජනේලයේ එල්ලෙමින් කේතකී සිනාසෙමින් කීවාය..

“ඔය හිනාව නැතිවෙයි ඇහුනනම්..යන්න යන්න ගිහින් ඉක්මනට ලෑස්ති වෙන්න.. අන්තිම මොහොතේ දුවන්න ඉන්නේ නැතිව...“ පොඩි නොනා විධානාත්මක ස්වරෙයක් කියද්දි කේතකී තුවායත් ගෙන මිදුලට පල්ලම් බැස්සාය.

සමන් පිච්ච ආරුක්කුවට යටින් වැටුනු අඩි පාර දිගේ ලිඳ වෙත යන ගමන කේතකීගේ දින චර්‍යාවේ සුන්දරතම අංගයකි. යන්තමින් හිරුමොදුවන උදෑසන කහ අන්දර වැටිය මතට වැටුණු පින්න අතගාමින් ඇවිදන් යන්නට කේතකී කවදත් ආශා කලාය. අත්තම්මා විසින් දෙපස වවන ලද කංකුං මුගුණු වැන්න, ගොටුකොල වැනි පලාවර්ග කොළ පැහැයෙන් බැබලීම කේතකීගේ සිතේ සතුට වැඩි කරන්නක් විය.

ඉඩම කෙලවරේ විශාල දිඹුල් ගස් දෙකක් අතර පිහිට ස්වභාවික ලිඳ වටා බැම්මක් ඉදිකර ගස් වැටියට අතුරින් පහලට වැටෙන සේ සකසා තිබෙන බැවින් ඉතාමත්ම සුන්දර දසුනක් මවයි.

පාන්දර යැයි නොසලකා.. ගස් අතරින් වැටෙන සීතල වතුරෙන් කේතකී නෑවාය. හැකි සෑම දිනකම පාන්දරින් නා ගැනීමට කේතකී අශා වුවාය. එහෙත් නාගෙන නිවසට ගොඩවන විටම ඇයට අසන්නට ලැබුනේ අත්තම්මාගේත් අම්මාගේත් ගෝරණාඩුවයි..

“එනවකෝ හවසට ඔළුව බදාගෙන මම නම් හැරිලා බලන්නේ නැහැ.. අදම අප්පච්චිට කියන්න ඔනි.. ලිඳ වහන්න කියලා.. මෙයා දිය කිඳුරි වගේ ඒකේමයි.. ලෙඩ උනාම පොඩි බබා වගේ අපිටම වද දෙනවා..“ අම්මා නෝක්කාඩු කියමින් කුස්සිට ගියාය

“අපි දෙයක් කිව්වටනම් කවදාවත් අහන්නේ නෑ. අන්තිමේ ලෙඩ උනාම අපිත මයි වද විඳින්න ඔනි.. එයයිට මොකද දේවින් වහන්සේට වගේ අපි හැමදේම කරලා දෙනවනේ“ වියපත් සුදු මුහුණ රත් පැහැයට හරවාගෙන අත්තම්මා කීවාය..

“පොඩි නෝනේ.. පොඩි නෝනේ... දෙන්න කිරිත් එක්ක සමහන් එකක් මුකුත් වෙන්නේ නෑ.. ...අන්නේ... මෙයාට තරහා ගියාම ලස්සන..“ තමාට පසුපස හරවා සිටි අත්තම්මාව වැලඳ ගෙන ඇගේ මුව සිප ගනිමින් කේතකී සුරතල් වුවාය.

“ඇති ඇති... කපටියා.. මොකක් හරි අණ්ඩ පාල වැඩක් කරලා උම්මා දිලා ෂේප් වෙන්න එනවා.. එන්වා යන්න ඔය කොන්ඩේ පිහ දාන්න තෙත කොන්ඩේ පිටින් ඒසී ඒකේ ඉඳලා පීසන හදාගන්නද යන්නේ.. අනික ඔය ඒ සී වලට කොන්ඩේ යනවා.. අපි මෙච්චර ඔක වවන්න මහන්සි වෙනවා මෙයාට කිසි ගානක් නෑ..“ අත්තම්මා කේතකීත් සමඟ ඇගේ කාමරට යමින් තව තවත් ඇයට දොස් පැවරුවාය.

කහපැහැති ටීවීටී තුවායෙන් අත්තම්මා හිස කෙස් පිස දමද්දි කේතකී කාර්‍යාලයට ඇඳිමට සුදු ඇඳුමක් තේරුවාය. කේතකීගේ උදෑසන ආහාරය රැගෙන කාමරයට පැමිණි අම්මා ඇය සූදානම් වන තුරු ඇයට කැව්වාය.

“මෙයාට හැමදේම කරලා දීලා අපියි මුලින් වැඩ වරද්ද ගත්තේ.. අම්මා ගිහින් කෑම එක ඔතන්න නැත්නම් ඒකත් දාලා තමයි අද දුවන්නේ..“ අවසන් බත්පිඩත් කේතකීගේ මුවට ලන් කරමින් අම්මා කීවාය.

“අයියෝ.. අයියෝ.. වෙලා ගිහින් සුදු... මම කඩෙන් මෙනවා හරි ගන්නම්.. අරයට තද වෙයි.. අන්න වෑන් එක එනවා.. “ බඹ කිහිපයක් ඈතිනි පිහිටි ලොකු මාමාගේ නිවසේ ගේට්ටුව දෙස ජනේලයෙන් බලාගෙන කියූ කේතකී. ඉක්මනින් මුහුනේ පුයර බිඳක් තවරාගෙන සාලයට දිව ආවාය.

“නෑ නෑ.. කඩවල ජරාව කන්න ඔනිනෑ.. මෙන්න මම කෑම එක දාලා ඉවරයි..“ කෑම පෙට්ටිය සහ වතුර බෝතලය සහිත රෙදි බෑගය අතින් ගෙන සාලය හරහා කඩිසරව එමින් අත්තම්මා කීවාය.

අත්බෑගයත් පාවහන් යුගලත් බිම තබා බුදු කුටිය වැඳවැටුනු ඇය මිදුලේදීම අම්මාටත් අත්තම්මාටත් දණ ඔබා වැන්දාය.

“මම යනවා පොඩ්ඩියේ.. අර මම ඊයේ ඇඳපු ටී ෂර්ට් එක පොඩ්ඩක් සෝදන්න හොඳේ.. “ ඇය අත්තම්මාව සිප ගනිමින් කීවාය..

“ඇති ඇති බටර්.. අන්න මාමා ආවා ...“ අත්තම්මා කේතකීගේ පහසින් මිදෙමින් කීවාය..

“ඔක්කේ.. බා....යි....“ ගේට්ටුව දෙසට දිව යමින් කේතකී කෑ ගැසුවාය...

කේතකී රැගත් සේනකගේ වැන් රථය නොපෙනී යන තුරුම පොඩි නෝනාත්, සකුන්කලාත් මිදුලෙහිම රැදුනෝය.

“ඇති යාන්නං යුද්දේ ඉවර උනා. අපිට උදේට කන්න මොනවා හරි හදන්ඩ ඔනි ලොක්කියේ. උදේට සුදු හාල් බත් කෑවම සීනි වැඩි වෙනවා.“ මිදුලේ වූ සිමෙන්ති බංකුව මත වාඩි වෙමින් පොඩි නෝනා කීවාය.

“ කැකුළු හාල් පිටි ඇති අම්මේ... ඉඳි ආප්ප දෙකක්වත් හදා ගමු.. කොහේද මේ සුදු මැණිකේගේ කෝලම්, කැකුළු හාල් කන්නේ නෑනේ.. දෙපාර දෙපාර උයන්න ගියාම එපා වෙනවා. අපි තමයි ඔය ළමයා ඔය හැටි හුරතල් කරලා වැඩේ වරද්ද ගත්තේ.“ පෙරදින හවස සෝදා තිබූ ඇඳුම් ම්දුලේ අන්දර වැටිය මත අතුරමින් සිටි සකුන්තලා කීවාය.

“ඔය සැප සේරම ගෙදර ඉන්නකල්නේ ලොක්කියේ.. කවුද දන්නේ එයාට මොන විදියේ මහත්තයෙක් හම්බ වෙයිද කියලා... හොඳ වෙන්නත් පුළුවන් නරක් වෙන්නත් පුළුවන්... “

“නන්දන නම් කියන්නේ ඉක්මනට කාව හරි හොයලා සුදු මැණිකේගේ වැඩ කටයුතු ඉවරක් කරමු කියලා.. දැන් එයාගේ වයස හරි අම්මේ.. තව කල් තියාගෙන බැහැ..“

“හැමෝම ඔයාගේ නන්දන වගේනෑ ලොක්කී.. චූටිට සිද්ද වුනුදේ දැක්කනේ.. යෝජනා හතලිස් ගානක් ආවා.. කොච්චර හොඳ මිනිස්සු ආවාද.. අපියි වංශේ කබල් ගෑවේ.. අන්තිමේ හම්බ උනේ.. කුණු ලෝබයෙක්.. කෙල්ලටයි දරුවන්ටයි උදේට තේ එකක් බොන්න කිරි පිටි පැකට් එක්ක වත් ගේනේනේ නැති ලෝබයෙක්.. බැංකු පොත්වල සල්ලි පොදි ගහන්න විතරයි ලෝබ නැත්තේ.. සුදු මැණිකෙටත් එහෙම වෙනවට මම කැමති නෑ“ වියපත් දෙනෙත් වල මතුවු කඳලු කැට වීත්ත පොටින් පිස දමමින් පොඩී නෝනා කීවාය.

“එහෙම දෙන්නම් වාලේ දෙන්න දෙන්නේ නැ අම්මේ.. හොඳට හොයලා බලලා දෙන්නේ.. එදා මම කඩේට ගියවෙලාවේ ඉස්කෝලේ නැන්දා ඇහුවා සුදු මැණිකේ ගැන.. හසන්තලාගේ නෑ කෙනක්ට... චූටිගේ මඟුලෙන් පස්සේ මට නම් ඉස්කෝලේ නැන්දගේ යෝජනා තිත්ත උනා.. මම කීවා කෙල්ල තාම ඉගෙන ගන්නවා කියලා..“

“ඔය යෝජනා පසසේ යනවට වඩා මම නම් කියන්නේ කෙල්ලට කැමති කෙනෙක් හොයා ගන්න නිදහස දෙන්න කියලා. අනික.. ඔයා උනත් නන්දනව හොයා ගත්තා මිසක අපි නෙවෙයිනේ ඔයාට හොයලා දුන්නේ..“

“ඒක ඇත්ත තමයි අම්මේ.. ඒත් ඉතින් අම්මා කරපු දේ දුවත් කරන්න ඔනි කියලා නෑනේ.. පුතා උනත් කියන්නේ අක්කට අම්මලාම කවුරු හරි හොයලා දෙන්න කියලා අනික දැක්කනේ ලක්මාල් කරපු වැඩේ.. එයාට තාම තේරෙන්නේ නැ තනියම තීරණයක් ගන්න.. ලක්මාල් ගැන කියද්දි කොහොමද කිව්වේ.. අන්තිමේ කරන රස්සාවේ ඉ දලා මිනිහා කෙල්ලට කියලා තියෙන්නේ බොරු... මෙයත් ගොන් ගහ වගේ ඒකා කියන හැමදේම විශ්වාස කලා.. සුදු මැණිකේ බොළඳ වැඩියි. අම්මේ.. අපිම එයාට කවුරු හරි හොයලා දෙන්න ඔනි.. නන්දනටත් වෙලාවකට එයා තාම අවුරුදු පහේ දහයේ කෙල්ල වගේ.. ඒත් ඉතින් ඓහම කියලා බැනේ.. හැමදාමන් අපිම හැමදේම කරලා දෙන්න ගියොත්. කවදා හරි කසාදයක් බැඳලා ගිය දවසකට අපිටත් යන්න වෙයි එයා එක්ක මහත්තයාගේ ගෙදරට..“ සකුන්තලාද පැමිණ පොඩි නෝනා අසල වාඩී වී කීවාය..

“ලොක්කි හිතන්නේ ඔය කෙල්ල බැඳලා ගිය දාකටත් අපිට නිදහසේ ඉන්න පුළුළුන් වෙයි කියලද.. දරුවෙක් එහෙම ලැබෙන්න ඉන්න කොට අපිට තමයි විඳවන්න වෙන්නේ.. දැනටත් උණක් හෙම්බිරිසාවක් හැදුනත් එයාට වඩා වද විදින්නේ අපි දෙන්නානේ..“ පොඩි නෝනා සිනාසෙමින් කීවාය..

“ඒකනම් ඇත්ත අම්මේ නන්දනත් හැමවේලේම ඔක කියනවා.. අර පහුගිය දවසක රෝස කටුවකට අත සීරිලා තිබුනේ.. එවෙලේ නන්දන ගෙදර ආපු හැටියේ දුවගෙන ගිහින් කියනවලු.. අප්පච්චි අත කැපුනා.. ඉන්න බෑ දනවා බෙහෙත් දාන්න කියලා.. නන්දන හිනා වෙනවා මා එක්ක කියලා.. මොකෙන් හරි හුරතල් වෙන්න බලන්නනේ කියලා..“ සකුන්තලාද සිනහවට එකතු වුවාය ..

“කෙල්ල නන්දනගේ පණ.. අපි වගේ හැම වෙලාවේම හුරතල් කරේ නැතිවට නන්දනට කෙල්ල නැතිව ඉනන බෑ.. ඒදා උපනන්ද ආපු වෙලාවේ අයියලා මල්ලිලා තුන් දෙනා බෝතලේ හිස් කරලා ඉවර වෙනකල්ම කතාව කෙල්ලගේ මඟුල ගන්න විදියක් ගැන.. ශිවන්ත කෙල්ල ගෙන්නලා අහනවා කොල්ලෙක් ඉන්නවද.. ඉන්නවනම් බාප්පිට කියන්න පුතේ.. මම අප්පච්චිට කියලා කොහෝම හරි කරලා දෙන්නම් කියලා..“

“ශිවන්තත් හරියට මහන්සි වෙනවා සුදු මැණිකෙට හොඳ තැනක් බලන්න .. නන්දනලගේ පවුලේ එක කෙල්ලෙක් හරියට දීගයක් ගියේ නෑනේ.. සේරම හිතුවක්කාර කමට ගියේ. උපනන්ද අයියත් එයාට ඉශ්ධ කර ගන්න බැරිවුනු බලාපොරාත්තු ඉශ්ඨ කරගන්න ඉන්නේ සුදු මැණිකෙගෙන්.. පෙනෙන්නේ නැද්ද උපන්නදයියලා දෝනියන්දෑගේ මනුස්සයා.. උපන්ගෙයි මෝඩයෙක්නේ.. මොකට මේ කෙල්ල ඔය යකා එක්ක පනලා ගියාද මන්දා.. අයියා ඒ ගැන ඉන්නේ පුදුම හිතේ ආමාරුවකින්..“

“එහෙමයි කියලා ඔයා සුදු මැණිකේව හිර කරන්න යන්න එපා.. ලොකු දුව.. ඔයයි නන්දනයි යාළු වෙලා කියලා නොදැන මම ඔයාට මඟුල් කතා කරලා අන්තීමේ ඔයා කාටත් හොරෙන් බැන්දා.. ඒතනදි ඔයාට වැරදුනේ නෑ තමා.. අන්තිමේ ඔයාලට විරුද්ධ වුනු මටත් කන්න බොන්න දෙන්න උනේ නන්දනට.. කේතකියි කේනුලයිත් සමාජෙට හොඳට හදන්න පුළුවන් උනේ නන්දනගේ ගතිගුන නිසා. .. අම්මට වගේ දුවටත් බැරි වෙන එක්ක නෑ. හොඳ මහත්තයෙක් හොයා ගන්න.. එයා කොහොමත් හොයන්නේ අප්පච්චිගේ ගතිගුණ තියෙන කෙනෙක්වනේ..“ පොඩි නෝනා මද සිනහවකින් මුව සරසා කියද්දි, සතුන්තලාද එය අනුමක කර සිනා සුනාය..

හන්තානේ සින්දු කිරිල්ලී - 1 කොටස

2012-01-11T06:29:00.000+05:30

කෙටි නින්දෙන් අවදි වුනු කේතකී මිදුලේ ලී බන්කුව උඩ සුපුරුදු ගොම්මන් මෙහෙයට වාඩි වුවාය. අත රැඳ නවකතා පොතේ පිටු අතර සැඟවුනු සො දුරු ආදර කතාවට සම වැදී උන් ඇයට වට පිටාව ගැන නිනව්වක් නොවිනි. යොවන් ආදර කතාවක් වු එහි සෙනෙහෙබර නව යොවුන් ආදරයේ මිහිරියාව විසින් ඇයව අපුරු මනෝලෝකයකට ගෙන ගොස් තිබුනි. එක්වරම කන්පෙති කිති කැවී යද්දි ඇය ගැස්සි පසුපස බැලුවාය. ගෙදර ඇති කරන සුදු බළලාගේ වල්ගය අතින් ගෙන බළලා දෑත් මත හොවගෙන සිනාසෙමින් සිටි භාග්‍ය කොක් හඬලා සිනාසුනේය.

“කොහේද සුදු අක්කීයෝ හිටියේ... හෙහ් ... හෙහ්... හොඳට බය උනා නේද....“ සුදු පූසා උකුලට ගනිමින් භාග්‍ය කේතකී අසලින් වාඩි වෙමින් කීවේය.

“ ඔයාටනම් හිනා.. මම හොඳටම බය උනා මල්ලා ගහ උඩින් සතෙක් වත් වැටුනද කියලා..“ තිගැස්මට පසු සිහි එලවාගත් කේතකී භාග්‍යගේ උරහිසට පහරක් ගසමින් කීවාය.

“ඔය තරමට බය තිබුනොත් ඇති අක්කියෝ.. කෝ.. බලන්න මොකක්ද කියවනනේ කියලා.. අපි නොදන කවුරු හරි ලව් ලෙටර් එකක් වත් හවලාදි කියලා..“ භාග්‍ය කේතකී අතවු පොත ඩැහැ ගනිමින් කිවේය.

“ හප්පෝ.. කවුරු නොදැන ලව් ලෙටර් කියෙව්වත් කොහොමද ඔයා නොදැන ලව් ලෙටර් කියවන්නේ.. අනේ පලයන් බන් යන්න විකාර කියවන්නේ නැතිව...“ මෙතෙක් වේලා භාග්‍ය අතවුන් බළලා තම උකුල්තලයට ගනිමින් කේතකී ඇත බලාගෙන මිමිනුවාය..

“හ්ම්ම්ම්ම් මොනවද අක්කේ ස්පෙෂල් අද....? මට අදත් උදේ ලක්මාල් අයියා කෝල් කලා“ භාග්‍ය කේතකී ගේ මුහුණ මගහරිමින් කීවේය..

“ ඇහ්!!.. ඇත්තට.. මොකද කිව්වේ....“ කේතකී නැවුම් උනන්දුවකින් භාගය දෙස බලා ඇසුවාය.

“ විශේෂයක් නෑ අක්කී.. අළුත් බිස්නස් පටන් ගත්තලු. අක්කීගේ වෙඩින් එක කියලා බිසී කිව්වා“

“මම ගැන ඇහුවේ නෑ.....? “

“ඇහුවා.. ඇහුවා... සින්දු කිරිල්ලි සනීපෙන් ඉන්නවද කියලා ඇහුවා“ භාග්‍ය සිනාසෙමින් කීවේය..

“යන්න මල්ලා ඔයා මට බොරු කියනවා ....“ කේතකී නෝක්කාඩුවට මුහුණ හකුලා ගනිමින් කීවාය.

“ අනේ ඇයි ඉතින් මම මගේ අක්කියාට බොරු කියන්නේ සත්තයි අක්කී ඇහුවා...“ භාග්‍ය යාප්පුවෙන් කේතකීට ලන්වෙමින් කීවේය.

“ සින්දු කිරිල්ලි කියලම ඇහුවද?“ හිස් බැලුමෙන් අහස දෙස බලමින් කේතකී මිමිනුවාය..

“ඔව් සුදු අක්කී.. අයියණ්ඩියාට තාම කියවෙන්නේ එහෙම.... ආදරේ.. අක්කී ආදරේ.... ඔකට තමා ආදරේ කියන්නේ.....“ කේතකී අත උන් බළලාගේ කන් පෙති පිරි මදින් භාග්‍ය කිවේ මදහස රැ දි මුහුනින් කේතකී දෙස බලාගෙනමයි..

“ කෙහෙල්මල් ආදරේ ... එහෙමනම් නොකියාම දමලා ගාහලා ගියේ ඇයි.... “ කේතකී ගේ ස්වරයේ ආවේගයක් විය.

“එහෙමත් කියන්න එපා අක්කේ.. අයිණ්ඩියාට තාමත් නන්දුත්තරාව අමකත කරන්න බැහැ.. ඒක අපි කවුරු උනත් පිළිගන්න ඔනි.. අවුරුදු හතකට කිට්ටු වෙන්න ආදරෙන් හිටපු දෙන්නෙක් එප පාර වෙන්වෙනවා කියන්නේ කාටඋනත් දාරා ගන්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි.“ භාග්‍ය සාවදානව කියාගෙන ගියේය..

මම නැහැ කියන්නේ නැහැ මල්ලියා.. නන්දුත්තරා කියන්නේ අයියගේ ජීවිතෙන් ඇත් කරන්න පුළුවන් මතකයක් නෙවෙයි. ඒත්.. එයාට, මට මෙහෙම කරන්න වටිනනේ නැහැ.. ඔයාට කියන්න මට එහෙම කරන්න එයාට වටිනවද?... මම එයාගේ අතිතේ අමතක කරන්න ගොඩක් උදව් කලා.. ඒත් ඉතින් එයා ලෑස්ති නෑනේ.. දකින දකින හැම එක්කෙනා එක්කම නන්දුත්තරා ගැන කියව කියව නාහෙන් අඬනවා. අර.. තරම් මම ආදරේ කරද්දිත් එයා කියෙව්වේ නන්දුත්තරා එයාව දාගා ගිය එක විතරයි.. මම එයාගේ ජිවිතේට ඇවිත් එයාට ආදරෙන් ලඟට වෙලා ඉනන්වා කියන එක පිළිගන්න එයා කොයිම වෙලාවකවත් ලෑස්ති උනේ නැහැ.“ කේතකී වේදනාත්මක හඬින් කියා ඇත බලා උන්නාය. ඇයගේ ප්‍රකාශය හමුවේ භාග්‍යද මොහොතක් නිහඬවිය.

“ මම අයියාව සුද්ද කරන්න හදනවා නෙවෙයි අක්කී අයියා කියන්නේ සීයයට සීයක් සුදු චරිතයකුත් නෙවෙයි.. “ නිහඬතාවය බිඳිමින් බාග්‍ය බිඳුණු ගඩින් කීවේය.

“ඒක මම දන්නවා මල්ලී මමත් එක දවසක් හරි එයාට ආදරේ කලානේ කොයි තරම් නන්දුතරාගේ වැරදී කීවත් මට නම් තාමත් හිතෙන්නේ නන්දු මෙයාව දාලා ගියේ මෙයාගේම වරදක් නිසා කියලා“

“වෙන්න පුළුවන් අක්කී මොකද අපි දන්නේ අයියා කියන දේවල් විතරයි නන්දුත්තරාගේ පැත්තෙන් මොන මොන දේවල් තියෙනවද කියලා අපි දන්නේ නැහැනේ අක්කිට නන්දුත්තරාව මුණ ගැහිලා තියෙනවද..“

“නැහැ මල්ලා.. මම එයා ගැන අහලා විතරයි තියෙන්නේ.. ඒත් එයා හිටි කැම්පස් එකේ මගෙත් යාළුවෙක් හිටියා මම විස්තර හෙව්වා ඒත්..තාම හරි විස්තරයක් හම්බ උනේ නැහැ... අයියා පිස්සු බල්ලෙක් වගේ හොයන නිසා නනදුත්තරා හැංගිලා වෙන්න ඔනි..“ කේතකී මිදුලේ වු පහන් පැල අසල ඇවිද යමින් කීවාය

“මොකක්??!! ඇයි අක්කී නන්දුත්තරා ගැන විස්තර හොයන්න ගියේ අයියා දැන ගත්තොත් මොනවා වෙයිද.. දැනටත් අයියා හිතාගෙන ඉන්නේ අක්කි එයාට නරකක් නපුරක් කරනවා කියලා“ භාග්‍ය කිවේ නොරිස්සුම් හඬකිනි.

“අදරේ කරන එක නරකක් නපුරක්ද මල්ලී.. අනික එයයි මුලින් මට ආදරේ කියාගෙන ආවේ.. එයයි මට එයාගේ දුක කියාගෙන ආවේ “ තව බොහෝදෑ කියන්නට අවැසි උවත් කේතකී නිහඬවුවාය.. ඇය බුදු කුටිය තුල වු පර මල් ඉවත් කර අසල වතුසුද්ද ගසෙන් මල් එකිනෙක ගෙන වට්ටිය සරසන්නට වුවාය.

“මම සුදු අක්කියාට කියලා තියෙනවනේ ඔය ගැන වැඩිය හිතන්න යන්න එපකියලා අපි වෙන මොකක් හරි ගැන කතා කරමු අක්කේ අපරාදේ මමයි මෝඩ වැඩේ කර ගත්තේ ඔයාට මේක කියලා.“ භාග්‍ය පසුතැවෙමින් කීවේය..

“ඔයා කීවත් නැතත් මම ඒ ගැන හිතන වෙලාවට හිතනවා මල්ලියා... නොහිතා ඉන්න උත්සහ කරනවා බලමු හරි යයිද කියලා ...“ සුදු මල් එකිනෙක වට්ටියේ අහුරමින් කේතකී කීවාය.

“ඔයා කිව්වට කරන්නේ නෑනේ අක්කී.. මම දැක්කා පොතේ කවියක් කුරුටු ගාලා තිවුනා අයියා කවදා හරි එනකල් බලා ඉන්නවා කියාලා... අනේ මන්දා අක්කේ ඔයාට මේක කොහොම තේරුම් කරන්නද කියලා.. ඔයා දන්නවා අයියා කරන වැඩ...අනේ.. මන්දා...“

“හ්ම්ම්ම්ම්... පේනවා මල්ලි කරන කියන හැමදේම පේනවා.... මම නන්දුත්තරාව හොයන්න ට්‍රයි කලේ අයියා එයා ආපහු ආවොත්වත් මේ පිස්සු අත්අරලා හැදෙයි කියලා... ඒත් එයා ආවත් අනේ මන්දා.....“

“අනේ මන්දා තමයි අක්කී.. දැන් ඇත් අපි මේ කතාව නතර කරමු අක්කී අප්සට් යන එක විතරයි වෙන්නේ “ භාග්‍ය නිවස තුලට යමින් කීවේය.

කේතකී සුදු වතුසුදු මල් පිරුණු මල් වට්ටිය බුදු කුටිය තුල තබා බංකුව මත වු පොතත් රැගෙන භාග්‍ය පසුපසම නිවස තුලට ගියාය.

මුදලාලි ආතා.

2012-01-03T19:36:00.000+05:30

සිලි සිලි හඬින් නද දෙන පන්සල් භූමිය ගොම්මන් අඳුරෙන් වැසී යන්නට ගත වුයේ සුළු වේලාවකි. බෝධි පුජාවට සාභාගි වු බැතිමතුන් හෙමිහෙමින් ගල් පඩිපෙල බසිද්දි අත්තම්මාත් මමත් දෙදෙනා ගමන ඉක්මන් කෙරුවෙමු. එහෙත් අපේ අරමුණ කරා යන්නට අපගේ සුළු ප්‍රමාදය හේතුවිය.

“අයියෝ.!! අන්න පාන් කඩේ බස් එකත් යනවා... දැන් ඉතින් පයින් තමයි යන්න වෙන්නේ...!!“ මම මුහුණ හකුලාගෙන කීවෙමි.

“දැන් ඉතින් වෙන මොනවා කරන්නද සුදු දෝනි ඔන්න ඔහේ කතාවක් දාගෙන යමු.. හඳත් පායගෙන එනවනේ.. “ අත්තම්මා සැනසිලිදායක හැඬින් පවසා සාමාන්‍ය ගමනින් ගල් පඩි පෙල බසින්නට වුවාය.

පන්සලේ සිට නිවසට ඇති සැතපුම් කිහිපය පාගමනින් යෑම කවදත් මට හිසරදයකි. පයින් ගමන ප්‍රිය නොකල නිසාම පන්සල් යෑම විශේෂිත පොහෝදිනකට පමණක් සීමා විය. එහෙත් අත්තම්මාට එය මහ දුරක් නොවේ ඇය සතියට දෙතුන් වරක්වත් පන්සල් ගියාය. මගේ තරුණ සිතිවිලි ඇය විවේචනය කලේ විකාර වැඩ කරන්නියක් ලෙසිනි. නමුත් පන්සල් බිමට පය තෑබු විට සිතිවිලි වලට දැනෙන නිදහස හා ශන්ත බව මමද නොමසුරුව විඳ ගනිමි.

“ ගමේ අය එකතු වෙලා උඩහා කන්දේ පන්සලක් හදන්න නේද අත්තම්මා උන්නේ.... ඇයි තාම ඒක පටන් ගත්තේ නැත්තේ? “ පයින්ම නිවස කරා එන අතරතුරේ මම විමසිලිමත් වුවෙමි.

“ අර නාකි මනුස්සයා නඩු කියන්න පටන් ගත්තනේ..“ අත්තම්මා කිවේ නොරිස්සුමිනි.

“මොන...?“

“ඇයි අර මුදලාලි උන්දෑ.. ඉඩමට නඩු කියන්න පටන් ගත්තනේ..“

“මොකක්!! ඒ කැලෑවටත් අයිති කාරයෙක් ඉන්නවද.. අනේ හැබෑට.. ඔකේ තියෙන තරමක් තියෙන්නේ කැලෑ මීවනයි තිරුවාණා ගලුයිනේ.. ඔයාට මකතද ඉස්සර චමරි අක්කයි මායි ඒ කන්දේ මීවන අතු කඩන්න යනවා..“ කුඩා අවදියේ සුන්දර මතකයන් අතරට යමින් මම පැවසීමි.

“හ්ම්ම්ම් තිරිවානා ගල් උනත් ඉඩම මිනිහට වටිනවා කියන්නේ... ඩොසරේ දාලා පාර කප්පපු දවසේ ආවේ ඔය සරමත් කරට අරන් මිනිස්සුනට බැනගෙන.. දැන් ඔන්න නඩු කියනවලු ගමේ මිනිස්සු එක්ක...“ අත්තම්මාගේ ස්වරයේ කලකිරිණු ස්වභාවයක් විය.

“ කවුද අත්තම්මා මුදලාලි උන්දෑ කියන්නේ...?“

“ඇයි ළමයෝ අහලා නැද්ද අර එළවලු තොග කඩේ පත්මේ මුදලාලිගේ තාත්තා.. ගමේ මිනිස්සු කියන්නේ මුදලාලි ආතා කියලා“

“පත්මේ මුදලාලි කියන්නේ සල්ලි කාරයෙක්නේ.. ඉතින් ඔය මනුස්සයා කරන දන් පින වල හැටියට පුදුමයි ඔය ඉඩං කෑල්ලට ලෝබ උනා.“

“පත්මේ මුදලාලි දන් පින් කරාට මහ මනුස්සයා කුනු ලෝබයා. කුඩු කේඩු කම් කරලමයි වයසට ගියේ...“

“ අනේ මන්දා.. ඒ ඉඩම ලැබුනනම් අපිටත් ගමට පන්සලක් තියෙනවා.. කොව්වර උනත් දැන් අපි යන්නේ අනුන්ගේ ගමක පන්සලකටනේ..“

“අනුන්ගේ වෙන්නේ කොයිද ළමයෝ.. මේක ඔයාගේ ආතාගේ ගම... මේ පන්සලට අපිටත් අයිතියක් තියෙනවා“

“ ඒ උනාට ඉතින් හැතැප්ම ගානක් පයින් බඩ ගාන්න ඔනිනේ...“ මම මුහුණ හකුලාගෙන කීවෙමි.

**ℓℓℓℓℓℓℓ**

“අන්න අප්පච්චිලා හෙට ලොකු පිනක් කර ගන්න යනවා..“ පොතකට මුහුන ඔබා සිටි මගේ හිස කෙස් වලට පොල්තෙල් අතුල්ලන අතර අම්මා කිවාය..

“හෙට ඉතින් පොසොන් පෝය වෙච්චි එකේ කවුරු කවුරුත් පින් තමා කරන්නේ..“ මම සරදම් කලෙමි..

“ විහිලු නෙවෙයි ළමයෝ... තකහනියක් පෙරේරා සර් ලඟට ගිහින් නැකත් බැලවේවා හෙට අර ලයිට් කණුව පල්ලෙහා ගල් ගොඩේ බෝධියක් හිටවනවා කියන්නේ, ඔන්න දැන් උදැල්ක් උස්සගෙන ගියා වට පිටාව සුද්ද කරන්න.. ගමේ කොල්ලෝ සේරම එකතු වෙනවා කියන්නේ.“

අම්මා විස්තර කලේ ඇඟිලි තුඩු වලින් මගේ හිස සම්භානය කරමින්මය.

“එහෙනම් අම්මේ අපි ගිහින් උදව් කරමු.... හරි නෑනේ.. අනික අපේ අල්ලපු වැටනේ.. “ නැවුම් උනන්දුවකින් මා නැගී සිටියේ බෝ සෙවනක ගොම්මන් වාමය ගත කරන සුන්දඑ කාලය දුර ඇතක නොන බැව වැටහුනු නිසාවෙනි.

“ඔයා ගිහින් කීදෙනකේද ඉන්නේ කියලා බලන්න.. එන ගමන් කඩෙන් බිස්කට් මොනවා හරිත් ගේන්න අපි තේ ටිකක් හදාගෙනම යමු..“ අම්මා කීවේ නැවුම් උනන්දුවකිනි.

“ හරි.... අපිත් පිනක් කර ගන්න එපායෑ.. ඔන්න බිස්කට් මගේ ගානේ..“ කියමින් මම මිටින් හල කිරිල්ලියකසේ එම ස්ථානයට දිවගියෙමි.

ප්‍රධාන පාරට මුහුනලා පිහිටි ඉඩම විශාල කළු ගලක් සහිත කටු පඳුරු පිරුණු භුමියකි. එය අයත් වුයේ ගමේ දුප්පත් තරුණ සහොදරයින් දෙනෙකුටය. කෙනෙකු කිරි හරකුන් සහ කුකුලන් ඇති කරමින් කිරි හා බිත්තර වලින් ලැබෙන ආදායමින් ජීවත් වන අතර අනෙකා ගමේ වතු වල දවසේ පඩියට කුලී වැඩ කරමින් ජීවත් වෙයි.

උදාවු පොහෝදින සෙත් පිරිත් හඬ මැද්දේ අභි නව බෝධිය රෝපණය කෙරිනි. එම අවස්ථාවට සාභාගී වු හිමි නම පවා ඉඩම ලබා දුන් තරුණයින්ට පැසසු සේක.

**ℓℓℓℓℓℓℓ**

බෝධිය කෙමෙන් වැඩෙනනට විය ප්‍රෙදශයේ දානපතීන් බුදු කුටියක් ඉදිකිරීමට නොමසුරුව ආධාර කලෝය. ගමේ මේසන් වරු තම තමන්ගේ විවේක වේලාවන්හීදි කැපවී වැඩ කරමින් බුදු කුටියේ වැඩ කලෝය. සියලු දෙනාගේ සිත් වල බලා පොරොත්තු පහන් දල්වමින් බෝධින් වහන්සේගේ රන්වන් පැහැයෙන් දළුලමින් වැඩුනු සේක්..

එහෙත් ගමේම ඊට විරුද්ද කල්ලියක් විය. ඔවුන් බෝධින් වහන්සේට කිරි වත් කොට නැවුම් දළු කරවන්නට සැලසුවෝය. එහෙත් සැදැහැතියන් නොසැලී දිවා රෑ වෙහෛසී බොධින් වහන්සේ රැක ගැනීමට කට යුතු යෙදුවෝය.

දිනක උදෑසන කාලයේ නිදි ගැට කඩමින් මිදුලේ තණ බිස්සේ සක්මන් කරමින් සිටි මට දෙවැට දෙසින් අත්තම්මාගේ හඬ ඇසි විපරම් කලෙමි...

“ආ... නැන්දා.. මල ගෙදර යන්නේ නෑද?“ හරක් දක්කාගෙන යමින් සිටි තරුණයා අත්තම්මාගෙනි ව්මසුවේය.

“කවුද.. පුතා.. ආරංචි උනේ නැහැනේ...“ අත්තම්මා කුතුහලයෙන් යුතුව ඔහු දෙම බලා ඇසුවාය.

“ඇයි මුදලාලි ආතා.. ඔන්න ඊයේ හවස පරලොව ගියාලු... “ සමච්චල් හඬන් කියා ඔහු හරකුන්ට කෙවිටෙත් තැලුවේය

“හැබෑට!! එහෙනම් යන්න වෙයි නේද... පුතා ඔය ගමන්ම යනවද....“

“ දැන් බෑ නැන්දා.. අර උඩහා කන්දේ ඉඩම අරන් යනන් ඔනි.. උන්දෑගේ පෙට්ටියට දාන්න..“ සමච්චලයට කියා ඔහු හරකුන් දක්කාගෙන කන්ද පහලට ගියේය..

“ඔය මනුස්සයාට එහෙම කියන එක වැරදියි. පන්සල හදන්න ඉඩම කවුරුත් ඒ මනුස්සයාගෙන් ඉල්ලලා නැහැ. මේ මිනිස්සු බලෙන් ගිහින් ඉඩම සුද්ද කරද්දි ඒ ආතා ඇවිත්.. ඇයි අහපු වෙලේ අම්මා අප්පා මකත් කරලා කුණුහරුපෙන් බැනලා.. ඒකනේ ඔය ඉඩම දෙන්න බෑ කියලා තියෙන්නේ“ මෙතෙක් වෙලා පත්තරයට මුහුණ ඔබා සිටි අප්ච්චී කණ්නාඩි කුට්ටමට ඉහලින් බලමින් කීවේය.

පසු පස හැරී මද දුරක් ඈත බැලුවෙමි

2011-12-30T20:57:00.000+05:30

කඳුලුකැට ගැන පුංචි කවියක් ලියාගෙන යාන්තමට කඳලු පත්තිරු කියලා බිලොගයක් අටවගෙන සිදංගනාවක් විදියට බ්ලොග් අවකාශෙට ආව හැටිත් ඊට කලින් සිද්ද වුනු දේවලුත් ගැන කතාවක් ලියලා 2010 අවුරුද්දට සමු දේද්දි මම මගෙන්ම ඉල්ලුවේ අළුත් ජීවිතයක් 2011දි මගේ එකම අරමුණ වුනේ අළුත් ජීවිතයක් හොයාගෙන යන එක.

අළුත් ජීවිතයක් පටන් ගන්න මම වැඩිය කල් ගත්තේ නැහැ. ඒකට පළවෙනි අඩිතාලම දැම්මේ හරියටම ජනවාරි පළමු වෙනිදා රෑ.... සිහින තවලමේ හැමෝම දන්නවානේ සුදු අයියාව අර මම මතක සක්මන කියලා ලියන්න පටන් අරන් මගදි නතර කලේ එයා ගැන තමයි. ඉතින් අන්න එයාගේ මතකය සහ මුලින්ම අයින් කරන එකයි මගේ අළුත් ජීව්තේ පළවෙනි පියවර වුනේ.

ඒ තමයි සුදු අයියාගේ නම්බර් එක මගේ ෆෝන් බුක් එකෙන් අයින් කරපු එක. එයා එවපු කෙටි පණිවිඩ සේරම මකලා දාපු එක. පාළු බොඩ්ම් කාමරේ දොර වහගෙන දත්මිටි කාගෙන අඬලා බොහෝම කෙටි කාලෙකින් සුදු අයියා කියන මතකය මම නැති කර ගත්තා. ඒක මගේ ජීවිතේදි මම ලබපු ලොකුම ජයක්. හිතක් පපුවත් නැති විදියට මගේ හිත රිදවපු, මම අඬ අඬ කෝල් කරද්දිත් කවදාවත් මගේ කෝල් වලට ආන්සර් නොකරපු සුදු අයියා මගේ ජීවිතෙන් අයින්ම කලා. එයාට ඒක තටු ලැබීමක් හා සමානයි තමයි.. මම එයා නිදහස් කලා කියන්නේ එයාට හැම තැනට නිදහසේ යන්න පුළුළුන්.. ඒත් මම දන්නවා ඒකෙන් එයාටවත් වෙන කාටවත් කිසිම ප්‍රෙයෝජනයක් නෑ.

ඔය අතරේ සයිබර් සැනකෙලිය වෙනුවෙන් වෙහෙසීම සහ ඒයට සාභාගී විම හරිම ලස්සන අත්දෑකිමක් උනා. මගේ ජීවතේ කිසිම දවසක අමතක නොවන දවස තමයි ඒ.. මෙන්න මෙහෙමලු එදා වැඩ සිද්දවුනේ...

අළුත් ජීවිතේ ගෙවීගෙන යද්දි ප්‍රශ්න නොතිබුනා නෙවෙයි. අභුත චෝදනා. මඩ ප්‍රහාර දරාගන්න බැරි හිත් රිදවීම් උනා. ඒවට ව්‍යංගයෙන් පිලිතුරු දෙන්නත් මම ඉදිරිපත් උනා.. ඒත් සමහරු ඒකත් තේරුම් නොගෙන ගැරහීම් කලා. ඒත් කාලයත් ඒක්ක අදාල උදවිය මග ඇරලා ඉන්නත් එයාලාගේ ගැරුහුම් ඉවසන්නත් මම පුරුදු වුන නිසාම ඒ අයටම මඩ ගහලා ඇති උනා මම හිතන්නේ.

ඊට පස්සේ ජීවිතේ ගොඩක්ම කම්පනයට පත්වුනු දවස උනේ වෙසක් පෝය දවසේ රාත්‍රිය. සයිබරෙන්ම හඳුනාගෙන සයිබරේ මගේ හොඳම මිතුරා වෙන්න තරම් ලන් වුනු ඉලන්දාරි අයියාගේ හැරයාම. එයා අපිව දාලා ගියා කිපු වෙලේ ඉඳන් පැය ගානක් මම කතා කර ගන්න බැරිව හිටියා. එයා අසනීපෙන් ඉන්නකොට අපි බෝධී පුජා කලා. බාර හාර උනා.. ඒ වෙලාවේ මම කල්පනා කලේ ඇයි දෙවියෝ ගොඩක් හොඳ අයව එයා ලඟට ගන්නේ කියලා. ඉලන්දාරි අයියා කියන්නේ මගේ ජීවිතේ හමුවුනු අපූර්වතම යාළුවා. කවදාවත් කාටවත් නොකියපු රහස් පවා එයාට කියන්න තරම් අපේ මිතුරු කම ප්‍රබල උනා.. එයාට මම කියපු රහස් එයා එක්කම මිහිදන් වෙලා කාලය ගත වුනා.

ජීවිතේ සාමාන්‍ය විදියට ගෙවිලා ගියේ දුක සතුට දෙක මැද්දට හිර වෙලා.

ඒ ඇරෙන්න ලොකු පසු බෑමක් නැති 2011 සරලව ගලාගෙන ගියා.. ඒ ගලායාමේ සුන්දර මිටියාවතක් තමයි. සයිබර් සවාරිය 2011 . අපේ සයිබර් මිතුරු මිතුරියන් පිරිසක් නුවර ආපු ඒ ලස්සන සෙනසුරාදාව. ඒ දවසේ මතකයත් වමුළු ජීවිත කාලෙටම මතක තියෙන තරම් සුන්දර වුනා.

ඒ වෙද්දි අවුරුද්දෙන් බාගයක්ම ගෙවිලා ඉවරයි.. ඒත් ඒ වෙද්දිත් මගේ ජීවිතේ මට ඔනි වුන වෙනස සිදුවෙලා නැහැ. මට ඔනි වුනේ පාළු බෝඩිම් ජීවිතේට සමු දෙන්න. කරදරකාරී මාර්කටින් රැකියාවට සමු දෙන්න. ජීවිතේ සරලව ගලාගෙන යන ගඟක් වගේ සැහැල්ලු කර ගන්න.. දිල් අක්කාගේ කඳු මුදුනට නැඟ බලන්න ජීවිතයේ උස කියන පොස්ට් එක කියවලා මම මගේ පැටලිලා තිබුන සිතිවිලි හරි පිලිවලට ගොනු කර ගත්තා. නුවර ජීවිතේට සමු දීලා ආපහු ගමට එන්න මම තීරණය කලා. මාසකට කලින් මම යන බව මම මැනේජර් අක්කට කිව්වා. ඉල්ලා අස්වෙන්න උවමනාවක් තිබුනේ නැහැ මම අස් වෙන දවස් වෙද්දිම පාලක මණ්ඩලය වෙනස් වෙන්න නියමිතව තිබුන නිසා.

නියමිත දවසට දවස් 15කට කලින් මම ගෙදර ආවා ඊට පස්සේ හරි නපුරු සති දෙකක් ගත කලා ඒක හරි අමාරු කාලයක් දන්න දවසේ ඉඳන් කාර්‍යබහුල ජීවිතයක් ගතකරලා විවේකීව හිඳිම හරිම අපුල අත්දෑකිමක්. ඔය අතරේ මම මගේ හදවතට එකඟව තවත් ලොකු තීරණයක් ගත්තා. ඒ ගුරුවරියක් වීම.

ඒ තමයි ජීවිතේ මට ඔනි වුන වෙනස ඒක තමයි මම හොයපු ජීවිතය.. අවසානේ මම හොයා ගත්තා මම කවුද කියලා. අන්න ඒ අවස්ථාව මට 2011 අවුරුද්ද ලබලා දුන්නා. ඒ වෙනකල් ආපු ගමන් දුෂකරයි. මට තියන්නේ ඉක්මනට රිදෙන හිතක්.. පුංචි පුංචි දේවල් වලට රිදෙන හිතක්. ඒ වගේම මහා ලොකු බලා පොරාත්තු තියා ගන්න හිතක්. ඒ හිතත් එක්ක වැඩ කරන්න ඇත්තටම මට අමාරුයි. ඒ හිත දැනටත් ලොකු හීනයක් දකිනවා. හැබැ නොව හීනයක්.. ඉතින් ඔය තරම් හැබැ නොව හීන අතරේ සැරි සරන මට 2011 මට තවත් ලස්සන තෑග්ගක් දුන්නා..

ඒතමයි බස් රේඩියෝවේ ජොකියෙක් වීමේ අවස්ථාව.. මුලින් මම ජොකි වැඩේ කලේ ආසාවට.. මම ආස වුනා අනිත් අය වගේ රේඩියෝවක් කරන්න.. ඒ ආසාවට DJ කවී වෙලා බස් රේඩියෝවේ ජොකි වැඩ කරලා මම අන්තිමේ රේඩියෝවේ පර්මනන්ට් ජොකියෙක් උනා.. සමහර දවස් වල හංසිගේ මික්ස් චාට් එකත් එක්ක මුළු දවල් දවසම මම ආසම සින්දු දෙන්න මට පුළුවන් උනා. චැට් එකේ සින්දු ඉල්ලද්දි මම ඒවා හොයලා දුන්නේ පුදුම තරම් සතුටින්.. කාලයත් එක්ක අපි රේඩියෝවේ කතා කරද්දි අපිට ලැබැනු ප්‍රතිචාර වලට මම හරිම ආසා වුනා.. ආදරණිය නිශාන්තය ඒ හීන හැම එකකම හැබෑවීමක්.. මගේ ජීවිතේ හැබැවුනු එකම හීනය ආදරණිය නිශාන්තය..

2010ට සතුටින් සමුදීලා.. මම හොයපු ජීවිතේ 2011 මට දුන්නා.. මේ ඇති මට... මීට වඩා දේවල් මොකටද... ඇත්ත.. 2011 අවුරුද්ද මම ගත කලේ තනිකඩව.. මට ආදරේ කරන්න කෙනෙක් හිටියේ නැහැ.. මගේ බෙළඳ හිතේ රජ වෙන්න කෙනෙක් නැහැ.. ඒත් හිතට කිසිම දුකක් නෑ.. ප්‍රෙමණිය සිතිවිලි ගල් වෙලා. අයිස් වගේ ..... ආදර කතාවක් ලියන්න ලස්සන කවියක් ලියන්න හිතේ සිතුවිලි නැහැ.. ඒත්.. මම සතුටින්.. කිසිම දුකක් නැහැ.. මට මම ඉන්නවා.. 2011ට එද්දි මට මාව නැති වෙලා හිටියේ ඒත් කාලට මට මාව හොයලා දුන්නා.

2011 ට ආචාර වේවා!!

සීතල වෙලා තියෙන සිතුවිලි හදවතේ උණුහුමින් හරි රත් කරලා අළුත් අවුරුද්දේ මගේ බ්ලොග් යාළුවන්ට කියවන්න ආදර කතාවක් ලියන එක තමයි මගේ 2012 පළවෙනි අරමුණ. දෙවැන්න මගේ ලීවීමේ දුර්වලතා සකසා ගැනීම. ඒහා සමාන්තරව.. ඉගෙනීමේ කටයුතුවල අවසානයක් දැකීම ලොකුම ලොකු බලාපොරාත්තුවක්.

ඒ බලා පොරොත්තුවට ඉඩ දීලා 2012 දිහා හිනා වෙවී බලා ඉන්න ගමන්.. තවලමේ යන ගමන් මා එක්ක හින දකින්න එන හැමෝටම ලබන්නාවු නව වසර සතුට සපිරුණ සුභම සුභ නව වරක් වේවා!! කියලා ඔන්න මම ප්‍රාර්ථනා කලා....

අහස මිතුදම් හැර ගිහින්

2011-12-24T10:45:00.000+05:30

කවිකාර සිත බල කරයි

ලියන්නලු කවියක්

සිත් යාය සිහින අසරණයි

සිතේ නැහැ සිතිවිලි බිඳක්

ඔබ සිහිනයක් වගේ දුරයි

සිතට නෑ නිවනක්

ආදරෙයි මම ආදරෙයි

කියන්නට නැහැ ඉඩක්

අහස තරහින් මඟ හරියි

කියන්නට බැහැ දුකක්

වරු ගනන් දුක් අසා ඇතිවී

අහස මිතුදම් හැර ගිහින්

හංස ගීතයෙන් ඔබ්බට.. අද තවලමෙත් කවියක්.. පුංචි වෙනසකටත් එක්ක....

පොද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල එපා.!! ඇයි අපි ඔටුවොද?

2011-12-21T21:43:00.000+05:30

පේරාදෙනිය සරසවියේ නංගිලා මල්ලිලා අද මහ පාරේලු. හේතුව එයාලට පා ගමනින් කොළඹ යන්න කැරලි මර්ධන පොලීසිය සහ හමුදාව ඉඩ දුන්නේ නැතිලු.. ඒත් ඇයි මෙයාලා පා ගමනින් කොළඹ එන්න ආවේ..? පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල පටන් ගන්නවට විරුද්ධවලු.. ඔව් කවුරු හරි කුලප්පු කරන පලියට හරි වැරදි හැම දේටම පාරට බහින්න උද්ඝෝෂන කරන්න, විශ්ව විද්‍යාල වල අය ආසයි.. ඒ වගේම තේරුමක් නැතිව රණ්ඩු වෙන්න ගහමරා ගන්න වගේම එයාලවත් තේරුම නොදන්න බර වචන වලින් විප්ලවවාදය ගැන කතා කරන්න එයාලාට පුළුවන්.. ඒත් ඒ අය නොදැකපු පැත්තක් තියෙනවා ඒක තිත්ත ඇත්තක් උනත් ඒ දිහාට හැරෙන්න එයාලා කැමති නැහැ.

මුලින් මම කල්පනා කලා ඇයි එයාලා පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල වලට අකමැති කියලා. ඇත්ත. රජයේ විශ්වවිද්‍යාල වලින් පිටවන උපාධිධාරීන්ටවත් දෙන්න තරම් ප්‍රමාණවත් රැකියා ප්‍රමාණයක් අපේ රටේ නැහැ.. ඒක වෙන්න ඇති හැමදාම ලිප්ටන් වට රවුමේ උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය ලඟ රැකියා විරහිත උපාධිධාරින් වාඩි වෙලා ඉන්නේ උද්ඝෝෂණ කරන්නේ උපවාස කරන්නේ. ඒ අස්සේ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල වලිනුත් උපාධිධාරීන් බිහි වෙන්න ගත්තම තත්වය තවත් බරපතල වෙයි.. ඒත් නංගියේ මල්ලියේ ඔයාලා හිතනවද අපේ රට හැමදාමත් මේ තත්වේ තියෙයි කියලා. අපි හැමදාම තුන්වැනි ලෝකේම ඉන්න ඔනිද.. ආස නැද්ද අපේ රටත් සංවරිධිත රටක් වෙනවට. ඒහෙම උන දාක සමහර විට අපේ රැකියා අවශ්‍යතා සපුර ගන්න පිට රට වලින් ශ්‍රමිකයෝ ගෙන්වන්න වෙයි.. අපේ රටේ අයට උඩ බලාගෙන ඉන්න වෙයි. ඇයි අපේ අය ඒ රැකියා වලට සරිලන අධ්‍යාපන සුදුසු කම් සම්පූර්ණ කරලා නැහැ.

ඔයාලා මේ ගැන හිතුවද?

වසරකට කී දෙනක් A/L කරනවද ?

එතනින් කීදෙනක් විශ්වවිද්‍යාලයට සුදුසු කම් ලබනවද?

විශ්ව විද්‍යාල වලට යන ප්‍රමාණයට වඩා සුදුසු කම් නොලබන ප්‍රමාණය වැඩියි නේද?. ඒ දුලබ අවස්ථාව ලබපු ඔයාලාට කොහොමද මේ වගේ ආත්මාර්ථ කාමී කමක් ආවේ.. විශ්වවිද්‍යාලයෙන් එලියේ ඉඳන් දැනුම පිපාසයෙන් ඉන්නේ හෝඩියේ ඉඳන් ඔයාලා එක්ක ඉගෙන ගත්තු යාළුවෝ සහ ඉස්කෝලේ ඔයාලාට ඉහල පනිති වල හිටි අයියලා අක්කලා නේද. ඔයාලාට උපාධියක් රන් රුකියාවක් හොයා ගන්න අමාරු තත්වයක් අද රටේ තියෙද්දි , උපරිම සුදුසු කම විදියට උසස් පෙළ හෝ වෙනත් ඩිප්ලෝමාවක් තියාගෙන ඒයාලත් ආයතනයක් ආයතනයක් ගානේ රැකියා හිඟමනේ යනවා නේද?.

විශ්ව විද්‍යාලය ඇතුලේ ඔයාලාට ලැබෙන හැම පහසුකමක්ම රටේ අනෙකුත් ජනතාවගේ එකම එක දාඩිට බින්දුවක වත්කමක් නිසා ඔයාලට හම්බ වුනු දේවල් කියලා ඔයාලාගේ හෘද්ද සාක්ෂිය පිලිගන්නේ නැද්ද? . ඇත්ත මහපොල කියන්නේ සොච්චමක් තමයි ඒත් ඒ සොච්චම උනත් රජය ඔයාලාට දෙන්නේ මහජනතාවගේ මුදල් වලින් නේද...

ආස නැද්ද ඒ මුදල් ප්‍රමාණය වැඩි කර ගන්න. ඒකට කරන්න ඔනි හෙඳම දේ අපේ රටේ සල්ලි පිට රටවලට යන එක නතර කර එක නේද..

ඔයාලා මේ දේවල් දන්නේ නැහැ නංගියේ මල්ලියේ.. සමහර විට දැන දැනත් නොදන්නවා වගේ ඉන්නවා ඇති. විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුල් වෙන්න වාසනාව අහිමි වුනු අනෙක් සහෝදර සහොදරියෝ ඉගෙන ගන්න කොයි තරම් දුක් විඳිනවද කියලා.. මම හොඳ උදාහරණයක් කියන්නද.. ඒ මම.. වෙන කෙනෙක් ගැන කියනවට වඩා මම ගැන කියන්න මට ලේසියි. අපි විඳින දුකත් අහන්න.. ඊට පස්සේ ඔයාලාට ඔනිමනම් පා ගමනින් කොළඹ යන්න..

මම කලේ ජීව විද්‍යා විශයන්. පළවෙනි පාර මැරීගෙන පාඩම් කලා ඒත් මම පැරදියි. දෙවනි වතාව මම උත්සහ කලා ඒත් මම ජීවිතෙන් පැරදියි. ඒ උනත් හීන ගොඩාක් මවාගෙන ජීවීතේ දිහා බලපු මම පැරදිලා වැඩි කලක් වැටිලා හිටියේ නැහැ. මට ඔනි උනා නැගිටින්න. මම තොර ගත්තේ තොරතුරු තාක්ෂණය.

අවුරුදු 18 පිරෙද්දි මම ජාත්‍යන්තර පාසලක ගුරුවරියක් විදියට රැකියාව පටන් ගත්තා. ඒ අතර තුරම රටේ ප්‍රසිද්ද පෞද්ගලික තොරතුරු තාක්ෂන ආයතනයන පුහුනු සේවිකාවක් විදියට වැඩ කලා. මාස හයකට පස්සේ පාසලින් අයින් වෙලා ස්ථීර සේවිකාවක් විදියට මම ඒ ආයතනයේ සේවයට ගියා. බ්‍රිතාන්‍ය තොරතුරු තාක්ෂන උපාධිය හදාරන්න පටන් ගත්තා. මගේ අම්මා අප්පච්චි පරම්පරාවලින් ආපු සල්ලි කාරයෝ නෙවෙයි. ඒ දෙන්නා ජිවිතෙ පටන් ගත්තේ අපි එක්ක. අපි අපේම කියලා ගෙදරකට ගියේ මම 10 වසරේ ඉගෙන ගනන්කොට ඒ සිමෙන්ති ගඩොල් වලින් බැඳපු වහලක් ගහපු කාමර දෙකකට.. ඒ කාමර දෙක ගෙයක් කරන්න අප්පච්චි බස් එකක සුක්කානමක් කරකවලා හම්බ කරන සොච්චම මදි උනත් මගේ ඉගෙනිමට පාසලෙන් අයින් වෙනකල් අම්මා අප්ච්චි දෙන්නා ලක්ෂ ගානක් වියදම් කරන්න ඇති. ඉතින් එහෙම එකේ ඉස්කෝලෙන් අයි වෙලා ඊට පස්සේ ඉගෙනිම් වලට වියදම් කරන්න කියලා මම කොහොමද කියන්නේ.

ඒත් මම ජීවිතේ පරාජය බාරගත්තේ නැහැ. අම්මාගේ ලොකු අයියාට ඒ කියන්නේ සල්ලිකාර මගේ ලොකු මාමාට ණය වෙලා මම කොම්පියුටරයක් ගත්තා. ඒ දවස් වල රුපියල් 63000 ක් . වත්තේ වවන එළවළුවකින් ඒ ණය ගෙවන්න අප්පච්චි උදව් කලා. මගේ පන්ති ගාස්තුව උනේ මගේ මාසේ පඩිය. මුළු මාසේම වැඩ කරලා පන්ති ගාස්තුවට ගෙවිලා ඉවර උනාම මට ඉතිරි උනේ රුපියල් 1372.62 යි. ඒ මුදල මට මුළු මාසේම බස් එකේ යන්නත් මදි. ඒත් කවදාවත් මම දුක් උනේ නැහැ. මම පුළුවන් තරම් වැඩ කලා මහන්සි උනා. වැඩ ඇරිලා ගෙදර ඇවිත් අහල පහල ළමයින්ට ඉංග්‍රිසි උගන්නලා මාසෙට රුපියල් 700ක් හොයා ගත්තා. සමහර මාස වල මට සල්ලි හම්බඋනෙත් නෑ. ඒත් මම යුතු කමක් විදියට ඒක කලා. මාස හයක් යද්දි මගේ පඩිය රුපියල් දාහකින් වැඩි උනා. ඒ අතරේම පළවෙනි විභාගෙය ගාස්තු ගෙවන්න උනා. බ්‍රිතාන්‍ය විශ්වවිද්‍යාලේ ලියාපදිංචි වෙන්න උනා. එතනට සල්ලි හොයන්න විදියක් නැති පාර වත්තට වතුර මොටරයක් ගන්න කියලා ග්‍රමසේවක මහත්තයාට කියලා ලියුමක් ලියවගෙන හැටන් නැෂනල් බැංකුවෙන් වගා නයක් ගත්තා. ඒ රුපියල් 50000ක්. ඒක ගෙවන්න මට මාස 36ක් ලැබුනා මුලින් මාසෙට රුපියල් 2353.42ක් . පහු වෙද්දි වාරිකේ අඩුවෙනවා.. අදටත් මම ඒ කොලේ මා ගාව තියාගෙන ඉන්නවා. මොකද ඒ ණය ගෙවන්න මම ඒ තරම් දුක් වින්දා. නැතිම වෙලාවල යාළුවන්ගෙන් පවා ඉල්ල ගත්තා.

මම ඇන්දේ අම්මා අත්තම්මා 70 ගනන් වල ඇඳපු පරණ සාරි. දැම්මේ හම ගිය සෙරෙප්පු දෙකක්. රුපියල් 450ව වඩා වටින ඇඳුමක් ඇන්දේ නැහැ. ඒ මීට අවුරුදු තුනකට කලින් කාලේ ඒ කියන්නේ 2008 වසරේ. ඔය කාලේම මගේ අම්මා අසනීප උනා හෘද්ද්‍යාබාදයක්. හිතන්න වියදම කොහොමද කියලා.. ඒත් එක සතපහක් මට දෙන්න බැරි උනා. අප්පච්චි කොහොම නමුත් ඒ හැම දේම කලා. මම උදේ පාන්නර 5ට උයන්න පටන් ගන්නේ උදේට දවල්ට කෑම හදලා හත වෙද්දි ගෙදරින් යනවා. මගේ සේවා මුරය උදේ අටේ සිට හවස පහමාර වෙනකල්. මම පන්ති යන වෙලා ආවරණය කරන්න මට ඒ පැය ගාන වැඩ කරන්න උනා. හවස පහමාරට ඇවිත් ගෙදර එද්දි හය පහු වෙනවා. ඒ ආව ගමන් රෑට උයලා පාඩම් කරන්න පටන් ගත්තහම ආයි පුටුවෙන් නැගිටින්නේ පාන්දර පහට උයන්න.. මම නිදාගත්තේ බස් එකේ යද්දි එද්දි ඒ බස් වල වැඩ කරන අය අප්පච්චිව අඳුනන නිසා මාව බහින තැනදි ඇහැරවලා බස්සලා යනවා. මට තාම මතකයි දවසක් මම තද නින්දේ ලඟ හිටපු ගැණුළමයගේ උරහියට හොඳට වාරුවෙලා ගිහින්. ඒත් එයා වචනයක් කීවේ නැහැ.. නිදි මැරුවද කියලා අහලා හිනා වුනා.

අන්න ඒ වගේ දුක් විදලා උපාධියේ පළවෙනි අවුරුද්ද ඉවර කලා.. මේ කියන දේවල් බොරු නෙවෙයි.. මා එක්ක එකට එක පන්තියේ හිටපු සොයුරියක් මේ බිලොග් අවකාශේ ඉන්නවා. ප්‍රසිද්දියේ ඇගේ අනන්‍යතාවය හෙලි කරන්න බැහැ ඒත් මේ දේවල් වල ඇත්ත නැත්ත දැන ගන්න ඔනි කෙනක් පෞද්ගලිකව අහන්න මම ඇයව සම්බන්ධ කරන්නම්.

මගේ පළවෙනි අවුරුද්දේ සහතිකේ තියෙන්නේ Majoring in computer programming and computer technical support කියලා ඒත් අසම්පුර්ණ උපාධියක් එක්ක දෙවනි අවුරුද්ද කරන එක අදටත් මට හීනයක්. එහෙම කරනවනම් මට මාසෙකට පන්ති ගාස්තුව රුපියල් 20000 පනිනවා ඒ අතරේ පවුම් 290ක් හොයන්න ඔනි විභාග ගාස්තු ගෙවන්න. 2008 ඉඳන් තාමත් මම හීන දකිනවා ඒක කරන්න.

ඒ හිනේ කවදා හරි හැබැ කර ගන්න කියලා දැන් මම තවත් අසම්පුර්ණ හීනයක් දකිනවා ඒ තමයි බ්‍රිතාන්‍ය කවුන්සිලයේ පරිගණක ඩිප්ලෝමාව කරන එක. ඊටත් සැහෙන මුදලක් ඔනි.

සතියේ දවස් පහ ඉස්කෝලේ වැඩ සති අන්නේ පෞද්ගලික පන්ති. ඒත් මට තාමත් ඒ මුදල හොයන්න බැරි වෙලා. 2008 මම හිටියට වඩා අද ජීවන වියදම ඉහලයි. අම්මට දෙවනි හෘද්ද්‍යාබාදෙත් ඇවිත් බෙහෙත් අරන් දෙන්න උදව් කරන්න ඔනි. මල්ලිත් ඉගෙන ගන්නවා. කොල්ලෙක් උනත් එයා පොඩියි අක්කා කෙනෙක් විදියට බලන්න ඔනි.

හැම ගින්දරක් එක්කම මමත් ආසයි ලස්සනට අඳින්න අළුත් සාරියක් හොඳ සෙරෙප්පු දෙකක්. ලස්සන හෑන්ඩ් බෑග් එකක්.. අනිත් අය තරම් නැතත් ලස්සනට.. ඒ දැන් මම ටීචර් කෙනෙක් නිසා. ඉස්සර එහෙම නැහැ. එකම කළු කලිසමට නෝලිමිට් එකේ රුපියල් 350 තියෙන බ්ලවුස් මාරු කර කර ඇන්දා. එකම සෙරප්පු දෙක හැම ඇඳුමටම ඇන්දා.

පිරටර විශ්වවිද්‍යාල වලට ගෙවන්න මුදල් හොයන්න අපි අන්න ඒ විදියට දුක් විඳිද්දි ඇයි නංගියේ මල්ලියේ ඔයාලා අපේ අටේ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල හදන්න එපා කියලා කෑ ගහන්නේ.. ඔයාලාට අපේ දුක පේන්නේ නැති නිසාද? අපි දරන්න පුළුවන් මුදලකින් අපේ හීන හැබැ කර ගන්නවාට ඔයාලා අකමැති නිසාද.. එහෙමත් නැත්නම් මේ තිත්ත ඇත්ත ඔයාලා නොදන්න නිසාද?

මම මේ දෙවල් කිව්වේ ඇත්තටම ඇස් වලින් කඳුලු වැටෙද්දි.. උපාධිය සම්පුර්ණ කර ගැනිම හිනයක්ම වෙලා තියෙන කොට. ඔයාලා කියන මේ ආත්මාර්ථකාමී කතාවට මගේ හිත ගොඩක් රිදුනා..

අපි යමු.. අනාගතේට.. අත් වැල් බැඳගෙන.. එරෙහි වෙන්න එපා අපිට මොකද කොහෙන් ඉගෙන ගත්තත් අපි සේවය කරන්නේ අපේ අටට

මේ ගැන වාද කරන්න අයිතිය තියෙනවා.. ඒ වගේම මාත් එක්ක තරහත් වෙයි ඔයාලා.. ඒත් මම කිව්වේ ඔයාලා නොදුටුව පැත්තක් ගැන.

ඉතින් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි.

2011-12-20T11:49:00.000+05:30

මහපාන්දර පටන්ගත් සිරි පොද වැස්ස නිමක් නැත. වැස්ස නිමවන තුරු සිටින්නට මට සිතක් නැත.. මුහුණට පුයර බිඳක් දමාගෙන හැඩවී මම ගෙයින් පිටවුනෙමි. කවදත් මා අශා කල රෝස පැහැති සුවිටරයත් වුල් මෆ්ලරයත් මට උණුසුම ගෙන දුනි. ඉතින් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි.

සිතල දෙසැම්බරය වඩ වඩාත් සුන්දර කරවන නෙක පැහැති ඩේලියා මල් මාවත දිගේ මට සිනාසුනි.. සීතලෙන් පෝෂණය ලබන ඇත්තමේනියා , ඩේසි හා ජේබරාස් මල් හිහැහෙන අතර සීතලට දොස් පවරමින් රෝස සහ සමන් පිච්ච මල් සැගවී උන්හ.. එහෙත් වැට අද්දර කහ පිච්ච පඳුරේ අතරින් පතර මල් කිහිපයක් සීතල පරයා නැගි සිට මගේ මාවත් සරසන ලදි. ඉතින් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..

වැස්සට සේදී ඔප ගැන්වුනු තාර පාරේ මින් පෙර දුවිලි බිඳක්හො තිබුනු බවට සලකුණක් නැත.. සැබැවින්ම එය බුමුතුරුණක් තරමට සුපිරිසිදුය. කළු පැහැති කාපට් ඇතිරු මාවත දෙපය යායම කොල පැහැයට හැරවී ඇත.. මසක් පමණ කලක් සිට නොනවත්වා වහින වැස්ස නිසා පෝෂණය වු පඳුරු ශාක මාවත දෙපසට නැවුම් සුන්දරත්වයක් එක්කොට ඇත. ඉතින් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..

සීතල කපාගෙන පාළු පාර දිගේ පැමිණි බස් රථයට නැවතුම් සංඥාව දෙන්නට හකුලාගෙන සිටි සුරත දිගු කලෙමි. කම්මැලි ස්වරූපයෙන් පැමිණි බස් රථය කීරීස් හඬ නංවා මා ඉදිරි පිට නතර කරන ලදි. මා එයට නැඟුනෙමි.. බසය නැවත කම්මැලි විලාසයෙන් ගමන් අරඹිය. සීතලට ගුලිවි ගොළුවත රැකි නිහඬ මිනිසුන් සියල්ලම පාගේ රේඩියෝවේ වාදනය වන ගීතයන්ට සම වැදී උන්හ... “දෙතුන් වතාවත් ඔබ ඇමතූවෙමි.. සැප දුක සොයා බලන්න.. මගේ දුරකතනයේ අංකය මතකද මොහොතක් කතා කරන්න.. “ ඉබේම වාගේ මම දුරකතනය ගෙන බැලුවෙමි. නිහඬ සිතිවිලි සේම දුරකතනයද නිසොල්මනේ විය. මාද අන් අය සේම සංගීතයට සමවැදී උන්නෙමි. උද්භිත උද්‍යානය අසලින් පිටුපස අසුන් වල සිටි ජෝඩු කිහිපයක් බසසෙන් බැස්සෝය. මා ඔවුන් දෙස බැලුවේ සීතලෙන් ගල් ගැසුනු සිතිවිල්ත් සමඟයි. මන්ද.. මෙවන් වු කම්මැලි සීතල දිනයක කොයිතරම් සුන්දර වුවත් විවෘත උද්‍යානයක ඇවිදින්නට මට නම් සිත් නොදේ... වැව් ඉස්මත්තේද සීතල නොතකන සංචාරකයින් බයිසිකල් පදිමින් ඔබමොබ ඇවිදිමන් විනොද වෙමින් උන්නෝය. දුප්පත් ගොවියන්ට මින් පෙර තම හරකුන් සහ එළඵදෙනුන්ව පොෂණය කල තණ පිටිය අද සංචාරක පාරා දීසයක්ව ඇති අරුම බලා මම උදාසිනව උන්නෙමි.. කෘත්‍රිම මං මාවත් කාත්‍රීම ලී පාලම් නැතත් මින් පෙර මා දුටු වැව් ඉවුර , ගවයින් සහ පෝනියන්ගෙන් පිරී තිබෙන විට මීට වඩා සුන්දර ලෙස මට පෙනුන බව මතකය. එහෙත් දැන් එය සුපිරි පන්නයේ වාහන වලින් පැමිනෙන දෙස් විදෙස් සංචාරයයින්ට උරුම වුනු සීතල පාරාදීසයකි. ... සිතිවිලි අතරේ සිටියදීම බස් රිය ගමනාන්තයට ලං විය. ඉතින් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..

කුඩයට ඔරොත්තු නොදෙන හිරිපොද වැස්ස හමන්නේ සුලඟ සමඟ එක ඇලයකටය. ඉඳින් කොතරම් උත්සහ කලත් නොතෙමී සිටීම උගටහය. මා මෙන්ම වැස්සෙන් බේරෙන්නට පොරකන සීතල කබා පොරවා ගත් ගුප්ප මිනිසුන් අතරට මමද එක් වීමි. ඔරොත්තු නොදෙන සීතලට සහ පීඩාකාරි හිරිපොදට විරුද්දව නැඟි සිටින්නට මෙන් මිනිසුන් සුපුරුදු ලෙස තම තමන්ගේ රජ කාරි වල නිරතව උන්නෝය.. සයිවර් කඩය පහුකර යනවිට දැනුනු උණු වඩේ සුවඳ දිවගට කෙල බිඳුමෝදු කරවීය. එහෙත් හිස්ව තිබුණු කුසට එවත් තෙල් සහින අහරක් නුසුදුසු බැවින් මම ගමන ඉක්මන් කලෙමි. ඉතින් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..

බේකරිය අසල උදෑසන පොරනුවෙන් ගත් පාන් බනිස් ආදිය පිරි කුඩා ලොරි රථය නවතා තිබුනි. සේවයකින් දෙදෙනකු සීතල පරදමින් එවා යුහුසුලුව රාක්ක වල අසුරමින් සිටියෝය. එළවළු සහ පළතුරු වෙලඳුන් ප්ලාස්ටික් පෙට්ටි වල ඇසුරු ද්‍රව්‍යයන් රැගෙන මධ්‍යම වෙළඳ පොල දෙසට ඇදෙමින් සිටියෝය. මාවත දිගේ ඇවිඳන් එන යුවතියන්ගේ ඇදුම් මොස්තර දෙස බලමින් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..

ස්ටෝබෙරි පෙට්ටියක් පුස් බයිසිකලයේ තබා ගත් වියපත් වෙළෙන්දෙකු දේශිය සංචාරකයින් පිරිසකට මැදිව උන්නේය. නියම ස්ටෝබෙරි රසය නොදන්නවුන් සේ ඔවුන් ඇඹුල් රසැති බාල ස්ටෝබෙරි අධික මුලදකට ගන්නට පොරබදිමින් සිටියෝය. ඒ දෙස බලා යමින් සිටි මම මල් කූඩයක් රැගෙන මල් කඩය වෙත යමින් සිටි කාන්තාවකගේ ඇඟේ නොහැපී බේරුනෙමි. ඇය සුහද ලෙස මා හා සිනාසුනේ ඇය අතවු සුන්දර මල් මිටියේ සිරි තවත් වැඩි කරමිනි. ඉතින් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..

“සුභ උදෑසනක් පත්තර අයියේ.. මට රන්දිව අරන් තියන්න..“ මා පසුකරමින් කෑ ගසාගෙන ගියේ ඉදිරිපස කඩයක අයිති කරුවෙකි. ඔහු තම කඩය විවෘත කරන්නට දිවයන්නට ඇතැයි මම සිතුවෙමි. බුලත් කොල වතුරේ පොඟවමින් අසුරන බුලත්වෙලෙන්දිය ගැන මෙන්ම සීතලේ ටයිප්රයිටරයත් සමඟ පදික වේදිකාවේ සිටින ලියන්නා ගැනද ශෝකි සිතිවිලි සිත පිරදේදි මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..

සීතල ඇඳුම් වලින් උණුසුම් වුනු දරුවන් අතරින් පතර පන්තිය පුරා විසිර සිටියෝය. ඔවුන්ගේ වෙනදා ජවය නැත්තේ සීතල විසින් ඔවුන් ගල් පිළිමයන් බවට පත්කර ඇති හෙයිනි. වැඩිහිටි ළමුන් සඳහා වු මගේ පන්තියට ගෙඩවැදි ඔවුන් හා විශය කරුණු වල අතර මං උනෙමි. විවේක කාලය රසවත් කලේ අපූරු කෝපි කෝප්යකිනි. පන්තිය නිමවා ඉතින් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..

මා දන්නා කල සිටම පාර අයිනේ කෙටි ආහාර සාදන ලොරිය සුපුරුදු ලෙස එහි විය. පුරුදු ලෙස ඔවුන්ගෙන් යමක් අම්මා වෙනුවෙන් මිලදී ගෙන යලිත් ගමන් ඇඹුවෙමි. වැස්ස සැරවෙමින් තිබුනි.. සීතල මගේ මග අවුරන්නට විය. කෝපි කෝප්පයක් රස විඳිමේ ආශාවෙන් පෙලෙද්දි මා මිතුරු යුවලක් මුන ගැසුනි. ඔවුන් සමඟ අවන් හලට වැදි රස කතා සමඟ කෝපි කෝප්ය රස විඳ යලිත් මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..

සීතල දෙසැම්බරයේ පාළු හුදෙකලා මං මාවත් අතර තනි මම මාවත දිගේ ඔහේ ඇවිද ගියෙමි..